Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Ανδρέας Πετρουλάκης, Το κιβώτιο του ΣΥΡΙΖΑ

Του  Ανδρέα Πετρουλάκη, http://www.protagon.gr

Στο «Κιβώτιο» του Αρη Αλεξάνδρου, μία ομάδα 40 ανταρτών αναλαμβάνει την αποστολή να μεταφέρει ένα κιβώτιο με περιεχόμενο πολύτιμο για την έκβαση του Εμφυλίου υπέρ του Δημοκρατικού Στρατού. Επρόκειτο για αποστολή αυτοκτονίας καθώς η πορεία που θα ακολουθούσαν περνούσε υποχρεωτικά μέσα από τις γραμμές του εχθρού. Τελικά στην φονική διαδρομή αποδεκατίστηκαν με διαφορετικούς τρόπους όλοι πλην ενός, ο οποίος και παρέδωσε το κιβώτιο. Το κιβώτιο ήταν άδειο. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο για το συγκλονιστικό αυτό βιβλίο, αλλά καιρό τώρα μου έχει δημιουργηθεί η σκέψη ότι τα τελευταία χρόνια ζούμε μια φάρσα του μύθου του «Κιβώτιου».

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την ιστορική αποστολή να καταλάβει την εξουσία για πρώτη φορά για λογαριασμό της Aριστεράς. Κουβαλούσε μαζί του όλη τη σκευή της ιστορίας της, τις παρακαταθήκες των παλιών αγωνιστών της, την εξωραϊσμένη αυτοεικόνα του σύγχρονου συντρόφου, το αίσθημα ηθικής υπεροχής που εμπότιζε τα κύτταρα κάθε αριστερού. Στον Αλέξη Τσίπρα και τους συντρόφους του παραδόθηκε ένα μυθικής αξίας κιβώτιο.
Στα χρόνια της αντιπολίτευσης το κουβάλησαν στις μάχες του άοπλου εμφύλιου. Στο άλλο στρατόπεδο υπήρχαν οι προδότες των Μνημονίων που φτωχοποιούσαν τον λαό, οι υποτελείς της τρόικας που έβαζαν φόρους, οι ασπόνδυλοι εντολοδόχοι της Μέρκελ που έκοβαν μισθούς και συντάξεις, οι διαπλεκόμενοι των συμφερόντων που ξεπουλούσαν τον εθνικό πλούτο. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ερχόταν να διώξει τους δεξιούς και ακροδεξιούς της εξουσίας, να σκοτώσει τη διαπλοκή, να διαγράψει το χρέος, να σκίσει το Μνημόνιο, να διεκδικήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις, να απαγορεύσει την είσοδο στη χώρα στους τροϊκανούς, να αποτρέψει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, να εθνικοποιήσει τις τράπεζες, να αποκαταστήσει τις απώλειες των εισοδημάτων, να πατάξει την ανεργία, να κλείσει το κάτεργο της Αμυγδαλέζας, να δώσει νέα πνοή στον τόπο.

Η μια μετά την άλλη οι διαψεύσεις άρχισαν να σκάνε με κρότο. Η πρώτη δουλειά του αριστερού νικητή των εκλογών ήταν να συμμαχήσει με τους πιο δεξιούς των δεξιών. Στη συνέχεια υπέγραψε ένα κατάδικό του Μνημόνιο, άρχισε να καλοδέχεται τους τροϊκανούς με άλλο όνομα στο Χίλτον, ξέχασε τα περί γερμανικών οφειλών, έγινε ο καλύτερος φίλος της Μέρκελ, διόγκωσε τη φορολογία σε εξοντωτικά επίπεδα, μείωσε κι άλλο το εισόδημα, αύξησε την πραγματική ανεργία, έστησε τη δική του διαπλοκή, συνέχισε απαράλλαχτο το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων των προδοτών, ξεπούλησε τις τράπεζες στα ξένα funds, εκλιπάρησε για μια μικρή ελάφρυνση του χρέους. Εκανε τα ίδια πράγματα, πολύ ακριβότερα. Για κερασάκι έκανε και αυτό που δεν τόλμησαν ποτέ οι δεξιοί, να υποθηκεύσει τον δημόσιο πλούτο για 99 χρόνια.

Εχανε φέτα-φέτα τον ιδεολογικό του κορμό, αλλά πάλι λες, υποχρεώθηκε από τον οικονομικό εκβιασμό. Βλέπεις όμως και από την άλλη να στέλνουν τα ΜΑΤ που θα καταργούσαν εναντίον συνταξιούχων, να έχουν οχυρωθεί σιδερόφραχτοι μέσα στο Μαξίμου, να κάνουν πολυέξοδα ταξίδια με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο που θα πουλούσαν, να έχουν ανοίξει νέες χειρότερες Αμυγδαλέζες, να σκηνοθετούν εθνικολαϊκιστικές φιέστες που δεν είχαμε δει ποτέ επί Δεξιάς, να έχουν στενότερες σχέσεις με την Εκκλησία από τον Σαμαρά, να υπάρχει ένας υπουργός μόνιμα ντυμένος αξιωματικός, να στήνουν φάμπρικες με χρυσαυγίτες σαν νέοι Μπαλτάκοι και αναρωτιέσαι, η τρόικα τους υποχρεώνει να τα κάνουν κι αυτά;

Τι έχει μείνει από εκείνο το κόμμα και από εκείνους τους συντρόφους του πρώτου καιρού της επέλασης προς τη νίκη; Ενα απομεινάρι γκροτέσκο αριστερής ρητορικής, μια τσακισμένη ιδεολογική ραχοκοκαλιά, ένα κόμμα χωρίς παρελθόν, ένα άδειο πουκάμισο. Λίγοι απογοητευμένοι οπαδοί, κάτι κουρασμένα στελέχη, σύντροφοι που καθημερινά λιγοστεύουν, αραιώνουν, αποδεκατίζονται. Τι είδους κόμμα είναι αυτό που μας κυβερνά, ξέρει κανείς;

Φαντάζομαι μια εικόνα σε έναν αόριστο μέλλοντα, τον αρχηγό αποκομμένο από την πολιτική μήτρα που τον γέννησε, χωρίς ιδεολογική πατρίδα, τελευταίο εναπομείναντα της περιπέτειας, να σέρνει μόνος τα κουρασμένα του βήματα και εκείνο το κιβώτιο που έπρεπε να παραδώσει. Ο άγνωστός του αριστερός ανακριτής να τον ρωτά, τελικά τι διαφορά είχες από τους αντιπάλους σου; Και το ανοιγμένο κιβώτιο να χάσκει απειλητικό και να έχει μέσα μια γραβάτα.

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Ισχυρό Κέντρο και όχι «τσόντα» για ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ

Γράφει ο  Γιώργος Καρελιάς, http://www.protagon.gr

Μέχρι και πέρσι τέτοια εποχή κάθε συζήτηση που αφορούσε άλλον πολιτικό χώρο, πέραν του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, ήταν αδιάφορη. Οι δύο είχαν το μονοπώλιο. Τώρα, κατακαλόκαιρο, «πρωταγωνιστεί» ένα τρίτο κόμμα ή καλύτερα πολιτικός χώρος, που ακόμα δεν έχει οριστικοποιήσει ούτε τη φυσιογνωμία ούτε την ηγεσία του.

Ο χώρος του Κέντρου (της Κεντροαριστεράς, της Σοσιαλδημοκρατίας ή όπως αλλιώς τον αποκαλούν) βρίσκεται στη φάση της «ανασυγκρότησης», χωρίς ακόμα να είναι σαφές πώς αυτή θα γίνει, δηλαδή με ποια ηγεσία και σε ποια πολιτική κατεύθυνση. Παρόλα αυτά μέρος της συζήτησης επικεντρώνεται ήδη στο ερώτημα «με ποιον θα πάει» μετά τις εκλογές. Αν, δηλαδή, θα πέσει στην «αγκαλιά» του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ. Η συζήτηση διεξάγεται μέσω άρθρων, συνεντεύξεων και δηλώσεων κυρίως στελεχών του ΠΑΣΟΚ, νυν ή πρώην, που εμφανίζονται να επιχειρούν να το ποδηγετήσουν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση.
  • kaminisfofikiss
Η συζήτηση αυτή είναι αποπροσανατολιστική και δεν είναι αποκλειστικής αρμοδιότητας στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Διότι αφορά και άλλες – υπαρκτές και όχι πολιτικά κελύφη που δεν έχουν μετρηθεί εκλογικά- δυνάμεις. Μια τέτοια δύναμη είναι το Ποτάμι, η συμμετοχή του οποίου μπορεί να προσδώσει δυναμική στο εγχείρημα.

Γιατί είναι αποπροσανατολιστική η συζήτηση περί πιθανών συμμαχιών του κεντρώου χώρου; Για δύο βασικούς λόγους:

Πρώτον, διότι προέχει η δική του ανασυγκρότηση και όχι ο ετεροκαθορισμός του. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα ισχυρό ενδιάμεσο κόμμα, που μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και όχι από κάποιον κολαούζο του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ.

Δεύτερον, διότι ο χώρος αυτός είναι ευθέως ανταγωνιστικός εκλογικά και με τα δύο μεγαλύτερα (σήμερα) κόμματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απορροφήσει ήδη από το 2015 το μεγαλύτερο κομμάτι των πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και έτσι έγινε κυβέρνηση. Μεγάλο μέρος αυτών των ψηφοφόρων έχει απογοητευθεί από τη σημερινή κυβέρνηση και πιθανότατα θα «μετακομίσει» στις προσεχείς εκλογές. Κάποιοι θα μετακινηθούν απευθείας στον διαφαινόμενο νικητή, την ΝΔ. Ετσι γίνεται διαχρονικά. Ομως, οι άλλοι, που είναι και οι περισσότεροι, δεν θα στραφούν εκεί. Αυτούς μπορεί να τους διεκδικήσει ένα ενδιάμεσο κόμμα, άλλωστε αυτή είναι η κοίτη τους. Επομένως, ο χώρος του Κέντρου πρέπει να ασκεί συστηματική και έντονη αντιπολίτευση στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για τα καίρια προβλήματα που απασχολούν αυτόν τον κόσμο (την ανεργία, την αποσάθρωση της αγοράς εργασίας, την υγεία κ.ά.) και όχι για ανούσια ή δευτερεύοντα (πχ τους σημαιοφόρους στο… Δημοτικό!), που αποτελούν προνομιακό πεδίο κυρίως για τη ΝΔ.

Και με τη ΝΔ ο χώρος του Κέντρου είναι ανταγωνιστικός και όχι συμπληρωματικός. Οχι για λόγους «ιστορικούς», όπως φαίνεται να πιστεύουν ορισμένα παλαιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που διακατέχονται από την αντιδεξιά λογική των δεκαετιών του ’70 και του ’80. Αυτή έχει ξεπεραστεί από τον χρόνο, αλλά και από την απουσία των ηγετών που την καλλιέργησαν (Ανδρέας Παπανδρέου – Κωνσταντίνος Μητσοτάκης).

Βεβαίως, στη σημερινή μνημονιακή Ελλάδα, όπου όλες οι κυβερνήσεις, από τη Δεξιά μέχρι την Αριστερά, εφαρμόζουν αποφάσεις που υπαγορεύονται από τους δανειστές, ακούγεται λίγο αφελής ο ισχυρισμός ότι υπάρχουν περιθώρια για ουσιαστικές διαφοροποιήσεις στην εφαρμοζόμενη πολιτική. Παρόλα αυτά η ατζέντα ενός κεντρώου-κεντροαριστερού κόμματος δεν μπορεί να (δίνει την εντύπωση ότι) ταυτίζεται με την αντίστοιχη του συντηρητικού. Διότι τότε θα υπερισχύει το, ισχυρότερο σήμερα, συντηρητικό, χωρίς το άλλο κόμμα να μπορέσει να ξεφύγει από την εκλογική καχεξία του.

Αυτή ακριβώς θα είναι η σημαντικότερη δυσκολία που θα έχει η νέα ηγεσία του υπό ανασυγκρότηση νέου κόμματος, αν η ανασυγκρότηση γίνει με όλες ή με τις σημαντικότερες δυνάμεις του χώρου: να πείσει όσο το δυνατόν περισσότερα στρώματα ψηφοφόρων ότι χρειάζεται ως αυτόνομος ισχυρός πόλος και όχι ως «συμπλήρωμα», κοινώς «τσόντα», του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ.

Αυτόν τον ρόλο μπορεί να θέλουν για το ανασυγκροτούμενο Κέντρο ο Αλέξης Τσίπρας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν μπορούν, όμως, να τον θέλουν η Φώφη Γεννηματά, ο Γιώργος Καμίνης, ο Σταύρος Θεοδωράκης και όποιος άλλος πιστεύει ότι ο χώρος αυτός έχει κάτι να περισσότερο να δώσει και όχι να εξαϋλωθεί από τους κομματικούς και προσωπικούς μικροϋπολογισμούς.

Αν αυτοί δεν παραμεριστούν, η χώρα είναι καταδικασμένη να ζήσει σε ένα χρόνο από τώρα μια άνευ ορίων προεκλογική σύγκρουση ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ με χαρακτηριστικά παλιότερων δεκαετιών, χωρίς οι μετριοπαθείς δυνάμεις του Κέντρου να μπορούν να παρέμβουν και, κυρίως, να έχουν ουσιαστικό ρόλο μετά. Θα είναι ό,τι χειρότερο. Ποιοι το θέλουν;

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Αλίμονο στους νέους, Ανεργία ή δουλειά με 265 Ευρώ καθαρά



Αποκαρδιωτικά τόσο για τους νέους όσο και για εκείνους που ανήκουν στη γενιά των τριαντάρηδων και σαραντάρηδων είναι τα ευρήματα από την επεξεργασία του  «μισθολογίου»  στον ιδιωτικό τομέα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας ΚAΘΗΜΕΡΙΝΗ, που παρουσιάζει στοιχεία από τις Αναλυτικές Περιοδικές Δηλώσεις που υποβάλλονται στον ΕΦΚΑ, για να έχει πιθανότητες εξασφάλισης ενός τετραψήφιου καθαρού μισθού ο εργαζόμενος θα πρέπει να έχει περάσει τα 50 χρόνια.

Όσον αφορά τους νέους κατά των 30 ετών, τα στοιχεία αποτυπώνουν τη σκληρή πραγματικότητα:
Ο νέος ηλικίας 24 ετών αμείβεται σήμερα στην Ελλάδα με 380 ευρώ τον μήνα κατά μέσο όρο.
Ενώ ο ηλικίας 18 ετών –αν βρει δουλειά, θα πρέπει να συμβιβαστεί με 265 ευρώ καθαρά κατά μέσο όρο.

Τι δείχνει η ηλικιακή πυραμίδα;

1. Στη χειρότερη μοίρα, όπως θα αναμενόταν άλλωστε, βρίσκονται οι νεότεροι εργαζόμενοι ηλικίας 19 ετών και κάτω. Οι ασφαλισμένοι της ηλικιακής ομάδας 15-19 ετών είναι μόλις 33.000 άτομα και η μέση αμοιβή διαμορφώνεται στα 315,34 ευρώ μεικτά ή στα 264,88 ευρώ καθαρά, αν αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές του εργαζομένου. Συγκριτικά με τα προ κρίσης επίπεδα, οι αμοιβές τους εμφανίζουν τη μεγαλύτερη ποσοστιαία μείωση από όλες τις ηλικιακές ομάδες. Το 2009, οι νέοι ηλικίας 18 ετών εισέπρατταν 548 ευρώ μεικτά (κατά μέσο όρο), κάτι που σημαίνει ότι από τότε μέχρι σήμερα έχουν χάσει το 42% του μισθού τους.

2. Ανάλογη είναι η εικόνα και στους νέους ηλικίας 20 ετών. Στην ηλικιακή ομάδα 20-24 ετών, η μέση αμοιβή έχει υποχωρήσει στα 454 ευρώ μεικτά ή στα 381 ευρώ καθαρά. Στην ηλικιακή ομάδα των 20-24 ετών ανήκουν αυτήν τη στιγμή 178.000 άτομα, δηλαδή περίπου οι 8 στους 100. Και για τους ηλικίας 20 ετών, η μέση μείωση αποδοχών ανέρχεται στο 42% συγκριτικά με τον Δεκέμβριο του 2009.

3. Η ηλικιακή ομάδα 25-29 ετών με 257.198 ασφαλισμένους, ζει κατά μέσο όρο με 606 ευρώ μεικτά ή 509 καθαρά αν αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές. Λόγω της μερικής απασχόλησης και της «βύθισης» του βασικού μισθού, έχει καταγραφεί μείωση της τάξεως των 36,49% συγκριτικά με τον Δεκέμβριο του 2009.

4. Στην ηλικία των 30-34 ετών, ο μέσος μισθός τον Δεκέμβριο του 2009 έφτανε στα 1.146 ευρώ μεικτά, για να υποχωρήσει τον Ιούνιο του 2016 κατά 31% στα 785,82 ευρώ μεικτά ή στα 660 ευρώ καθαρά.

5. Στους 35-39 ετών, ο μέσος καθαρός μισθός είναι 796 ευρώ καθαρά (μεικτές αποδοχές 968 ευρώ). Προ κρίσης, οι μέσες μεικτές αποδοχές έφταναν στα 1.310 ευρώ.

6. Οι σαραντάρηδες είχαν το 2009 μέσες μεικτές αποδοχές της τάξεως των 1.422 ευρώ (για όσους ανήκαν στο πρώτο μισό της δεκαετίας) έως 1.530 ευρώ. Οι εκπρόσωποι της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας εμφανίζονται να έχουν υποστεί μικρότερες περικοπές σε σχέση με τους νεότερους.
  
Μερική ή περιοδική απασχόληση, ανασφάλιστη εργασία, σοβαρή μείωση των αποδοχών όσων εργάζονται, αυτή είναι η πραγματική εικόνα. Όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση να ωραιοποιήσει τα πράγματα και να δείξει ότι μειώνεται η ανεργία, η σκληρή πραγματικότητα την διαψεύδει κατηγορηματικά.

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Ποιοι δεν θα ξαναψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ...

Του Γιάννη Παντελάκη, http://www.liberal.gr

Στις τελευταίες εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε να γίνει ελκυστικός σε μια σειρά από κοινωνικές ομάδες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Στους περίπου εικοσιδύο μήνες από τότε, συνέβησαν πολλά, ο πολιτικός χρόνος μάλιστα ήταν πολύ μεγαλύτερος από τον πραγματικό. Η εφαρμογή ενός μνημονίου με μέτρα πολύ περισσότερα απ' όσα αρχικά πίστευαν οι ψηφοφόροι του Σεπτεμβρίου 2015, αλλά και πολιτικές συμπεριφορές που αλλοίωσαν την εικόνα που υπήρχε για τον ΣΥΡΙΖΑ εκείνη την εποχή. Οι ομάδες αυτές, έχουν αλλάξει θεαματικά την πολιτική τους στάση.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μια σχεδόν παγιωμένη εικόνα η οποία έχει δυο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Την μεγάλη διαφορά στην επιρροή του εκλογικού σώματος μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ και την αδυναμία του τελευταίου να περιορίσει τις απώλειες των ψηφοφόρων του προς διάφορες κατευθύνσεις. Ο χρόνος των επόμενων εκλογών είναι άγνωστος, με μεγαλύτερες πιθανότητες αυτός να κινείται στο δεύτερο εξάμηνο του 2018. Πριν δηλαδή αρχίσει η εφαρμογή των νέων μειώσεων στις συντάξεις (μέσω της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς) και της μείωσης του αφορολόγητου. Είναι ικανός ο ΣΥΡΙΖΑ στο χρόνο που απομένει ν' ανατρέψει αυτή την εικόνα;

Η λογική απαντάει πως όχι. Η έξοδος στις αγορές -ακόμα και αν αυτή έχει συνέχεια-, διάφορα αναπτυξιακά συνέδρια στις 13 περιφέρειες της χώρας, οι επικοινωνιακού χαρακτήρα δημόσιες εμφανίσεις του Α. Τσίπρα και διάφορες ανάλογες πρωτοβουλίες, έχουν αυτόν το στόχο. Οι πιθανότητες ωστόσο να είναι ο στόχος αυτός προσεγγίσιμος, είναι θεαματικά μικρές. Η επικοινωνία δεν μπορεί επ' αόριστον να υποκαθιστά την παραγωγή πολιτικής και μια ολοένα περισσότερο φτωχοποιημένη κοινωνία δεν «συγκινείται» απ' όλα αυτά. Σ' έναν μακροχρόνια άνεργο ή κάποιον που αδυνατεί να πληρώσει τους φόρους του, η έξοδος στις αγορές δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, τον ΣΥΡΙΖΑ τον επέλεξαν ομάδες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Οι νέοι για παράδειγμα και ιδιαίτερα οι φοιτητές τον προτίμησαν σε ποσοστό 36,6% έναντι μόνο 17,3% της Ν.Δ. Υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος για να τον ξαναψηφίσουν; Η ανεργία των νέων εξακολουθεί και βρίσκεται σε δυσθεώρητα επίπεδα, οι εργασίες που βρίσκουν όσοι βρίσκουν, αμείβονται με 300-400 ευρώ το μήνα, όσοι έχουν ιδιαίτερα προσόντα επιλέγουν τη μετανάστευση. Ακόμα και οι νέοι που επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως φορέα αμφισβήτησης του συστήματος, έχουν πάψει να τον θεωρούν τέτοιο.

Τον ΣΥΡΙΖΑ τον ψήφισαν με συντριπτικά ποσοστά οι άνεργοι, 42,8% έναντι 17,3% που επέλεξαν τη Ν.Δ. Η πλειονότητα από αυτούς τους ανέργους, δυο σχεδόν χρόνια μετά, παραμένουν άνεργοι. Και κυρίως παραμένουν χωρίς κάποια σοβαρή προοπτική, ανεξάρτητα από την ηλικία τους. Οι νέες θέσεις εργασίας που δημιουργούνται είναι κυρίως μερικής απασχόλησης, οι αμοιβές που προσφέρονται ιδιαίτερα χαμηλές, οι συνθήκες στην αγορά εργασίας παραπέμπουν σε ζούγκλα. Ανασφάλιστοι, απλήρωτοι για μεγάλο χρόνο, πλήρης απασχόληση με μισή αμοιβή κ.ο.κ.

Οριακά περισσότεροι (33,9%-32,1%) και οι αγρότες που επέλεξαν τότε τον ΣΥΡΙΖΑ. Το τσεκούρι στις επιδοτήσεις, τα υψηλά ασφάλιστρα, η μεγάλη φορολόγηση και μια σειρά από άλλες πολιτικές που επιβαρύνουν αυτή την κατηγορία, λειτουργούν αρνητικά για τη σημερινή κυβέρνηση και σ' αυτή την κατηγορία. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τους συνταξιούχους όπου η επιρροή της Ν.Δ. στις τελευταίες εκλογές μπορεί να ήταν μεγαλύτερη (36,3%), αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα είχε πάει καθόλου άσχημα, τον είχε ψηφίσει το 33,8% των συνταξιούχων. Οι περικοπές που ήδη έχουν γίνει, σε συνδυασμό με αυτές που έρχονται από το 2019, θα απομακρύνει μεγάλα τμήματα των συνταξιούχων από το κυβερνητικό κόμμα.

Τις πιο καλές επιδόσεις του, ο ΣΥΡΙΖΑ τις είχε στους δημοσίους υπαλλήλους (37,3% έναντι 28,2%) αλλά και στους ιδιωτικούς (33,9% έναντι 32,1%). Στους δεύτερους τέτοια ποσοστά δεν πρόκειται να τα ξαναδεί για αυτονόητους λόγους, στους πρώτους προφανώς και θα συγκρατήσει μεγάλα ποσοστά επιρροής αλλά επίσης προφανώς όχι όσο εκείνα που πήρε στις εκλογές. Το αφορολόγητο -και όχι μόνο- αφορά και αυτή την κατηγορία εργαζομένων. Από τους ελεύθερους επαγγελματίες -για την εκλογική συμπεριφορά των οποίων το 2015, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία- θεωρείται αυτονόητο πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να περιμένει πολλά. Μόνο τον παράγοντα φορολογία να υπολογίσει κάποιος και θα κατανοήσει την δυσκολία του ΣΥΡΙΖΑ να προσεγγίσει θετικά αυτή την ομάδα.

Εν κατακλείδι, το βασικό κυβερνητικό κόμμα, έχει ιδιαίτερα περιορισμένες δυνατότητες να αλλάξει την προαναφερόμενη εικόνα στον όποιο χρόνο απομένει ως τις εκλογές. Ο,τι και αν συμβεί στο χρόνο αυτόν, τα αποτελέσματα στην οικονομία -που αποτελεί το βασικότερο κριτήριο για τον καθορισμό της ψήφου- δεν μπορεί να είναι ορατά και χειροπιαστά ώστε κάποια από τις προαναφερόμενες κοινωνικές ομάδες, ν' αλλάξει πολιτική συμπεριφορά. Σ' αυτά τα δεδομένα, ας προσθέσουμε και την απογοήτευση εκείνων που κάνουν την επιλογή τους με αξιακά κριτήρια. Το ήθος, τη βούληση για περιορισμό της διαπλοκής, το πολιτισμικό επίπεδο, τον εκσυχρονισμό του κράτους, τον περιορισμό των εξωθεσμικών εξουσιών κ.ο.κ. Υπάρχουν πολλοί που θα επέλεγαν τον ΣΥΡΙΖΑ για τις καλές επιδόσεις του σ' αυτά;

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Οι αντιδραστικές θεωρίες που προσβάλλουν βάναυσα τους πολίτες του Διονύσου



Οι ελιτίστες μας.
Δεν είναι που απέτυχαν εδώ και χρόνια όλες τους οι πρωτοβουλίες να διαδραματίσουν έναν εναλλακτικό, όπως διατυμπάνιζαν δεξιά κι αριστερά, ρόλο στα δημοτικά δρώμενα.
Δεν είναι που επάξια κατέκτησαν περίοπτη θέση στο περιθώριο των εξελίξεων, πλήρως απομονωμένοι.
Δεν είναι που ασκούνται στην τυφλή καταγγελία κι αντιπολίτευση, προκειμένου να εκτονωθούν.
Δεν είναι που αλλάζουν θέσεις και στρατόπεδα χωρίς αρχές, σαν τα πουκάμισα, προκειμένου να πλήξουν τους εκάστοτε αντιπάλους τους.
Δεν είναι που γελοιοποιούνται κι εξευτελίζονται διαρκώς, χωρίς να διδάσκονται το παραμικρό.

Είναι που έχουν ανέβει στο θρόνο του Βούδα κι από εκεί, αφ΄ υψηλού, εξαπολύουν τα άσφαιρα πυρά τους κατά πάντων. Αλλά κυρίως κατά των πολιτών, που δεν καταλαβαίνουν χρόνια τώρα τις σοφίες τους και γυρίζουν επιδεικτικά την πλάτη στις  «βαθυστόχαστες»  αναλύσεις τους. Κι εδώ αρχίζει το πανηγύρι των χαρακτηρισμών: «πρόβατα» που άγονται και φέρονται από τους  «βοσκούς», χωρίς καμιά δυνατότητα αντίληψης και πάει λέγοντας.

Τώρα, επειδή σιγά-σιγά θα μπαίνουμε σε προεκλογικές ζυμώσεις για τις δημοτικές εκλογές του Μαίου 2019, παίρνουν ξανά θέση κοάζοντας, μήπως και τους προσέξει κάποιος. Αλλά ματαίως κι αυτή τη φορά…

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Ο Νικήτας Κακλαμάνης κάνει πώς δεν ξέρει ποιοι οδήγησαν το έλλειμμα του 2009 στα ουράνια

Από αριστερά: 
Ευκλείδης Τσακαλώτος, Ανδρέας Γεωργίου, Κώστας Καραμανλής, Νικήτας Κακλαμάνη. 

Ο Νικήτας δεν ξέρει, να του πει ο Ευκλείδης…


Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Σάκης Μουμτζής, ο Άκης εκτελεί συμβόλαιο του ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο  Σάκης Μουμτζής, http://makthes.gr

Ο Άκης δεν θα επιστρέψει στο κελί του, καθώς έχει να εκτελέσει μιαν αποστολή. Να προσπαθήσει να περιορίσει όσο μπορεί τη δυναμική της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Γιατί είναι ολοφάνερο πως ο κύριος αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η Νέα Δημοκρατία.

Ο Άκης Τσοχατζόπουλος αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας. Η πολιτεία φάνηκε μεγάθυμη απέναντί του και του έδωσε την ελευθερία του. Αυτός, αντί να χαρεί τη νέα κατάσταση μαζί με την οικογένειά του μαζί ή χωρίς τα κλοπιμαία, προτίμησε, πριν καν στεγνώσει η μελάνη του αποφυλακιστηρίου του, να εμφανιστεί σε τηλεοπτικό σταθμό και να δώσει μία πολιτική συνέντευξη. Αεράτος, κουστουμαρισμένος, ήταν ο Άκης που όλοι θυμόμασταν. Σε σημείο που κάποιοι κακεντρεχείς να πουν, “αφού είναι μια χαρά, αφού αποθεραπεύτηκε, γιατί δεν επιστρέφει στο κελί του;”.

Ο Άκης δεν θα επιστρέψει στο κελί του, καθώς έχει να εκτελέσει μιαν αποστολή. Να προσπαθήσει να περιορίσει όσο μπορεί τη δυναμική της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Γιατί είναι ολοφάνερο πως ο κύριος αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η Νέα Δημοκρατία.

Η ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος έχει συνειδητοποιήσει πως η ήττα στις εκλογές είναι δεδομένη. Η φθορά έχει δημιουργήσει μιαν αμετάκλητη κατάσταση.

Το ζητούμενο για τον Αλέξη Τσίπρα είναι αν θα χάσει ή αν θα συντριβεί. Και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τα ποσοστά της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, που έχει αναδειχθεί στον υπ’ αριθμόν 1 αντίπαλο του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν η δυναμική του χώρου της κεντροαριστεράς, περίπου 12%-14%, απορροφηθεί ολόκληρη από τη ΔΗΣΥ, τότε η εκλογική ήττα του κυβερνώντος κόμματος θα μετατραπεί σε εκλογική πανωλεθρία.
Στρατηγικός στόχος της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ είναι να μην υπάρξει ενδιάμεσος δυναμικός πόλος μεταξύ αυτού και της Νέας Δημοκρατίας. Επιθυμεί το δικομματισμό, που θα του επιτρέψει να ηγεμονεύσει στο χώρο της κεντροαριστεράς.

Έτσι έχει χαράξει μία διττή τακτική απέναντι στη ΔΗΣΥ, που περιλαμβάνει και επιθέσεις φιλίας και έντονη κριτική. Εδώ κάπου λειτουργούν η παρουσία και ο ρόλος του Α. Τσοχατζόπουλου.

Σκοπός του είναι να αποτρέψει τον επαναπατρισμό των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που μετακόμισαν μαζικά στο ΣΥΡΙΖΑ. Με τη ρητορεία του και την “αποκάλυψη” σκανδάλων να τους εγκλωβίσει εκεί όπου βρίσκονται σήμερα. Η επάνοδος του Άκη στην πολιτική αυτό το στόχο έχει. “Μα είναι δυνατόν να ανατεθεί τέτοια αποστολή σε έναν πολιτικό καταδικασμένο για διαφθορά;”, θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης. “Τι απήχηση μπορεί να έχει ο λόγος του”;

Αρχικά να πω ότι ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται. Στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα θα ρίξει στο τραπέζι όσα χαρτιά διαθέτει. Έτσι κατά τρόπο αδίστακτο χρησιμοποιεί, για να λασπώσει, τους πολιτικούς αντιπάλους του, τον υπόδικο Μαρτίνη του Ερυθρού Σταυρού, τον ισοβίτη Γιαννουσάκη του “Noor 1”, τον αποφυλακισθέντα για λόγους υγείας Άκη Τσοχατζόπουλο. Από τη λάσπη πάντα κάτι μένει.

Επιπλέον ο Άκης λόγω της πελατειακής πολιτικής που άσκησε και λόγω της ιστορικής παρουσίας του στο Κίνημα διατηρεί ακόμη επιρροή σε στελέχη του “βαθέος ΠΑΣΟΚ”, που από το 2011 άρχισαν να συρρέουν στο ΣΥΡΙΖΑ. Αποστολή του είναι να μην επιτρέψει την επάνοδό τους στη ΔΗΣΥ.

Έτσι θα ενταθούν οι επιθέσεις του κατά των κυβερνήσεων Σημίτη και Παπανδρέου, ενώ παράλληλα θα επαναλαμβάνεται η στήριξή του στο ΣΥΡΙΖΑ. Τα αποτελέσματα αυτής της απέλπιδας προσπάθειας θα τα δούμε λίαν προσεχώς.

Πάντως προτείνω στους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ για αυτές τις υπηρεσίες του να τοποθετήσουν τον Άκη πρώτο στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Βούρκος στα 2,5 χρόνια ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μέρος Δεύτερο...

Μ. Γιαννουσάκης: «Ο κ. Καμμένος μου είπε ‘δώσε τον Μαρινάκη’»

| 6/7/2017, http://unfollow.com.gr

Την ώρα που φουντώνει η κεντρική πολιτική αντιπαράθεση γύρω από την υπόθεση Noor-1, μετά και την κατάθεση από τη ΝΔ επίσημης πρότασης για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής, νέες πτυχές έρχονται στο φως μέσα από νέα συνέντευξη που παραχώρησε στο UNFOLLOW o καταδικασμένος σε ισόβια για την υπόθεση αυτή Μάκης Γιαννουσάκης. Ενώ ο υπουργός Εθνικής Άμυνας υποστήριξε στις 3 Ιουλίου 2017 στη Βουλή ότι κατά βάση τον έβαλε να επαναλάβει την απόρρητη κατάθεσή του από τον Ιούλιο του 2015, ο Μ. Γιαννουσάκης τον διαψεύδει και επιμένει ότι ο βασικός λόγος των επίμονων επικοινωνιών του υπουργού Εθνικής Άμυνας μαζί του ήταν για να τον πείσει να καταθέσει κατά του Βαγγέλη Μαρινάκη: «Ο κ. Καμμένος μου είπε 'δώσε τον Μαρινάκη'». Υποστηρίζει δε ότι θα τοποθετηθεί πλήρως εάν γίνει τελικά εξεταστική επιτροπή.

Ο Γιαννουσάκης υποστηρίζει ότι εξαιτίας αυτής της πίεσης προσήλθε εκείνο το βράδυ η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πειραιά κ. Τζίβα για να πάρει κατάθεση, παρότι ο ίδιος υποστηρίζει ότι εξαρχής είχε κάνει ξεκάθαρο ότι δεν είχε τίποτα να καταθέσει. Το μόνο που έδωσε, ανεπίσημα εκείνο το βράδυ και επίσημα με κατάθεση λίγες μέρες μετά, ήταν αντίγραφα της κίνησης του εταιρικού λογαριασμού του, που κατά τον Γιαννουσάκη δεν έχουν σχέση με την υπόθεση.

Παράλληλα, ο Γιαννουσάκης αρνείται ότι απευθύνθηκε ο ίδιος και ζήτησε τη βοήθεια του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και του υπουργού Εθνικής Άμυνας Πάνου Καμμένου. Επιμένει ότι ήταν αυτοί που τον προσέγγισαν και όχι το αντίθετο: «Εγώ δεν ζήτησα ποτέ τη βοήθεια του κ. Καμμένου. Όπως και δε ζήτησα ποτέ τον κ. Τριανταφυλλόπουλο.» 

Ο Γιαννουσάκης επιμένει ότι υπάρχει ένα ευρύτερο φάσμα επικοινωνιών είτε του κ. Καμμένου είτε συνεργατών του, πράγμα που επίσης, εάν ισχύει, γεννά σοβαρά ερωτήματα, ενώ το ίδιο ισχύει και ο διαρκώς επανερχόμενος στην υπόθεση και ιδιαιτέρως παρεμβατικός ρόλος του δημοσιογράφου Μάκη Τριανταφυλλόπουλου.

Προφανώς και, όπως έχουμε πει πολλές φορές, χρειάζεται η μέγιστη επιφύλαξη όταν μιλάμε για τα λεγόμενα ενός καταδικασμένου σε πρώτο βαθμό σε ισόβια για μια υπόθεση μεταφοράς ναρκωτικών, που δεν υποστηρίζει ότι είναι αθώος αλλά διεκδικεί ελαφρυντικά στο όνομα της συνεργασίας του στην αποκάλυψη της υπόθεσης.

Την ίδια στιγμή, όμως, είναι σαφές ότι κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Ερωτήματα που αφορούν γενικά την κυβέρνηση αλλά και ειδικά τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Πάνο Καμμένο. Έναν υπουργό που στην αρχή είπε ότι απλώς του ζήτησε ο Γιαννουσάκης δικαστική προστασία, μετά υποστήριξε ότι σε πλήθος συζητήσεων και για χρόνο περίπου 20 λεπτών επαναλάμβανε στον Γιαννουσάκη να δώσει την κατάθεση και τα εξτρέ και στη συνέχεια προσέφερε άλλη εκδοχή υποστηρίζοντας ότι τον έβαλε να του πει την κατάθεση του 2015 και τελικά ακόμη κι αυτή την εκδοχή τη διαψεύδει ο Γιαννουσάκης.

Γιατί, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας είχε στα χέρια του μια απόρρητη κατάθεση ενός προστατευόμενου μάρτυρα, για μια πολύ σοβαρή υπόθεση, μιας σε εξέλιξη έρευνας και όχι μιας ολοκληρωμένης δικογραφίας (οπότε θα ήταν λογικό να βλέπουν διάφορα στοιχεία της να διαρρέουν από εδώ και από εκεί); Είχε κάποια αρμοδιότητα ένας υπουργός Εθνικής Άμυνας να αναλάβει στη βάση αυτής της κατάθεσης να πείσει έναν ισοβίτη να καταθέσει, παρά την άρνησή του, και μάλιστα ως κομμάτι της άσκησης πειθούς να του ζητάει να δώσει κατάθεση εναντίον συγκεκριμένου προσώπου; Πότε ξεκίνησαν αυτές οι επικοινωνίες είτε του ίδιου του Πάνου Καμμένου είτε συνεργατών του και για πόσο κράτησαν; Τι σηματοδοτεί η συνεργασία υπουργών με ένα δημοσιογράφο όπως ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και τελικά ποιος ακριβώς ο ρόλος του δημοσιογράφου και η σχέση με τη διαχείριση μιας τόσο κρίσιμης ποινικής υπόθεσης; Ποιος ο ρόλος του κ. Χριστοφορίδη, ενός ανακριτικού υπαλλήλου που η δράση του δείχνει να υπερβαίνει τα όρια απλώς του ανακριτικού του ζήλου; (Να θυμίσουμε, πέραν όλων των άλλων, και τον τρόπο που στη συνομιλία του με τον Γιαννουσάκη που αποκάλυψε το UNFOLLOW, δείχνει να μεταφέρει πιέσεις και «οικονομικές προσφορές» και άλλου επιχειρηματία.) Ποια η σχέση του κ. Χριστοφορίδη με τον Πάνο Καμμένο; Έχουν συναντηθεί; Πότε και γιατί;

Και βέβαια σε όλα αυτά υπάρχει και ένα ακόμη αναπάντητο ερώτημα: ο πρωθυπουργός της χώρας Αλέξης Τσίπρας μέχρι τώρα έχει δώσει κάλυψη στον υπουργό Εθνικής Άμυνας, πιθανώς και ως αποτέλεσμα της ανάγκης να διατηρηθεί η εύθραυστη κυβερνητική ισορροπία. Όμως, γνώριζε για τις κινήσεις του υπουργού Εθνικής Άμυνας ή ο Π. Καμμένος κινήθηκε αυτοβούλως και, εάν ισχύει το δεύτερο, τι προτίθεται να κάνει τώρα που η υπόθεση αποκαλύπτεται;

Η υπόθεση Noor-1 είναι ανάγκη να διαλευκανθεί πλήρως. Με τις διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος και όχι μέσω παρεμβάσεων πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών. Για να σταματήσει να δηλητηριάζει το δημόσιο βίο, να αποτελεί εργαλείο σε εγχειρήματα αναδιάταξης πολιτικών και επιχειρηματικών συσχετισμών, να επανέρχεται διαρκώς στο προσκήνιο. Γιατί σε μια χώρα που υπέφερε τα προηγούμενα χρόνια και που το πολιτικό σύστημά της υπόσχεται ακόμη περισσότερα χρόνια λιτότητας, ο μετασχηματισμός της πολιτικής και της δημοσιογραφίας απλώς σε ένα πεδίο σύγκρουσης αντιμαχόμενων επιχειρηματικών συμφερόντων θα κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Αυτό είναι το διακύβευμα και όχι η όποια προκατασκευασμένη εικόνα της πραγματικότητας έχει ο καθένας στο μυαλό του, συνήθως χωρίς να έχει αντιληφθεί πώς και γιατί, και κυρίως από ποιους, αυτή κατασκευάστηκε.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη του Μ. Γιαννουσάκη-
http://unfollow.com.gr/web-only/m-giannousakis-o-k-kammenos-mou-eipe-dose-ton-marinaki/




Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Ο βούρκος των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στα 2,5 χρόνια...

Όταν ο Μάκης συντονίζει υπουργούς και εισαγγελείς

| 4/7/2017, http://unfollow.com.gr


Νέα στοιχεία δείχνουν ότι ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος στην υπόθεση Noor-1 κινήθηκε πολύ πέραν του απλού δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος. Αντίθετα, τον παρουσιάζουν να παίζει κομβικό ρόλο στην προσπάθεια να κινηθεί η διεύρυνση σε συγκεκριμένη κατεύθυνση και με βάση συγκεκριμένη ατζέντα.


Στις διπλές εκλογές του 2014, ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, εξαπολύοντας μια χυδαία επίθεση ενάντια στον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, υποψήφιο τότε για τον Δήμο της Αθήνας, έγινε για τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ το κατεξοχήν παράδειγμα προς αποφυγή, ο ιδεότυπος του κιτρινισμού στον Τύπο.

Σήμερα ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος έχει γίνει η αιχμή του δόρατος στην επικοινωνιακή απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις αποκαλύψεις που έγιναν για τις πιέσεις που ασκήθηκαν στον ισοβίτη Μάκη Γιαννουσάκη για να καταθέσει εναντίον του εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη, με πρωταγωνιστή τον αξιωματικό του Λιμενικού Παναγιώτη Χριστοφορίδη, αλλά και για τις δώδεκα τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχε με τον ισοβίτη ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος.

Με σειρά άρθρων στην ιστοσελίδα zougla.gr τις τελευταίες μέρες, όχι μόνο διαρκώς προσπαθεί να δικαιολογήσει τους κυβερνητικούς χειρισμούς, αλλά και επιτίθεται σε όσους έθεσαν ερωτήματα και ζήτησαν απαντήσεις για τα όσα συνέβησαν.

Μάλιστα, όχι μόνο παραδέχεται ότι έχει από καιρό ενεργό ανάμειξη στην υπόθεση αλλά και ότι πήρε την πρωτοβουλία να ενημερώσει τους αρμόδιους υπουργούς. Όπως έχει αφηγηθεί ο ίδιος αφού ήρθε στα χέρια του ανώνυμη επιστολή που αφορούσε την υπόθεση Noor-1 και αφού επιβεβαίωσε ότι παρόμοια επιστολή είχε σταλεί και στον υπουργό Εθνικής Άμυνας Πάνο Καμμένο, στη συνέχεια άρχισε να διερευνά την υπόθεση, να μαζεύει κατά δήλωσή του στοιχεία και να επικοινωνεί με τον ισοβίτη Μάκη Γιαννουσάκη. Αφού η σχέση τους «είχε γίνει πιο στενή» επικοινώνησε με τον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή, ο οποίος τον παρέπεμψε στις εισαγγελικές αρχές. Αργότερα και αφού κατά δήλωσή του είχε και επιπλέον στοιχεία όπως έγραψε «επιχείρησα ανεπιτυχώς να επικοινωνήσω για δεύτερη φορά με τον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή».

Συνεχίζει ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος γράφοντας ότι «απευθύνθηκα αμέσως μετά στον Πάνο Καμμένο, για να τον καταστήσω υπεύθυνο τόσο εκείνον όσο και τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης και τους αρμόδιους υπουργούς Προστασίας του Πολίτη και Δικαιοσύνης για την ασφάλεια της ζωής ενός τόσο πολύτιμου μάρτυρα. Ετσι ενεπλάκη ο υπουργός Άμυνας στην υπόθεση ο οποίος επικοινώνησε το ίδιο βράδυ με τον υπουργό Δικαιοσύνης και με τον κρατούμενο Γιαννουσάκη. Ήταν μάλιστα τόση η σπουδή τους που δόθηκε οδηγία στην αρμόδια εισαγγελέα να επισκεφθεί άμεσα τον κρατούμενο και να του πάρει κατάθεση για όσα μου είχε αποκαλύψει». 

Ο ίδιος ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος παραδέχτηκε, μιλώντας στη Βουλή στις 3 Ιουλίου ότι όντως επικοινώνησε κατ’ επανάληψη με τον ισοβίτη Μάκη Γιαννουσάκη αφού ειδοποιήθηκε από τον δημοσιογράφο Μάκη Τριανταφυλλόπουλο: «αφού ειδοποιήθηκα από τον δημοσιογράφο Τριανταφυλλόπουλο ότι ήθελε να μιλήσει, μίλησα μαζί του.»

Είναι σαφές από τα παραπάνω ότι έχουμε να κάνουμε, με βάση τα λεγόμενα από τον ίδιο ότι έχουμε να κάνουμε με έναν δημοσιογράφο που δεν κυνηγάει απλώς μια είδηση ή αποκλειστικότητα. Δεν συμπεριφέρεται καν ως ένας ακόμη «τηλε-εισαγγελέας» ή «τηλε-ντετέκτιβ», αλλά ως κάποιος που μπορεί να κινητοποιεί την κυβέρνηση, να ενημερώνει, κατά το δοκούν τον έναν ή τον άλλο υπουργό και να κρίνει ο ίδιος εάν και πότε θα πάει να ενημερώσει, ως οφείλει, τις εισαγγελικές αρχές. Όπως ο ίδιος παραδέχεται, ακόμη και όταν του υπέδειξε ο αρμόδιος υπουργός Δικαιοσύνης να ενημερώσει (υποθέτουμε αμέσως, λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης) ο ίδιος επέλεξε να το κάνει «αργότερα και αφού είχα ολοκληρώσει τις συνεντεύξεις μου με τον Γιαννουσάκη.»

Ομολογουμένως, ενδιαφέρουσα άποψη περί της ελαστικότητας του χρόνου και της νομιμότητας από έναν δημοσιογράφο που αρέσκεται να παρουσιάζεται ως κήνσορας της ηθικής και ο οποίος κρίνει ότι μπορεί ακόμη και αγνοεί υποδείξεις υπουργών ή να πηγαίνει σε όποιον υπουργό θα έχει περισσότερο «ευήκοον ους».

Σήμερα το Unfollow αποκαλύπτει μια ακόμη ενδιαφέρουσα πτυχή της όλης υπόθεσης. Μηνύματα sms που αντάλλαξε ο ισοβίτης Μάκης Γιαννουσάκης με τον δημοσιογράφο Μάκη Τριανταφυλλόπουλο το βράδυ της 17ης Ιανουαρίου 2017, όταν ύστερα από ένα πλήθος επικοινωνιών του Γιαννουσάκη με τον Πάνο Καμμένο αλλά και τον Τριανταφυλλόπουλο κατέφθασε εσπευσμένα η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Πειραιά, Ειρήνη Τζίβα, στις φυλακές όπου κρατείτο ο Γιαννουσάκης για να του πάρει κατάθεση.

Έτσι λοιπόν το απόγευμα της 17ης Ιανουαρίου και πριν αρχίσουν οι συχνές επικοινωνίες με τον Πάνο Καμμένο είναι ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος που σε συνέχεια συνομιλίας που είχε με τον Μάκη Γιαννουσάκη του ανακοινώνει ότι φρόντισε ο ίδιος να πάει ο [sic] προϊστάμενος εισαγγελίας να του πάρει κατάθεση. Το κείμενο του μηνύματος είναι αρκούντως αποκαλυπτικό: «Φρόντισα να έρθει σήμερα ο προϊστάμενος εισαγγελίας για να σου πάρει κατάθεση. Πες τα όλα άφοβα όπως τα είπες σ εμένα για να βγω φόρα παρτίδα. Η οικογένεια σου θα είναι καλυμμένη από σήμερα το βράδυ». Κοινώς ένας δημοσιογράφος μπορεί όχι μόνο να «φροντίζει» να πάει εισαγγελέας να πάρει κατάθεση αλλά μπορεί και να εγγυηθεί την ασφάλεια της οικογένειας του ισοβίτη.

Όμως, ενδιαφέρον έχει η αντίδραση του ισοβίτη, ο οποίος απαντά ότι δεν θα δώσει καμία κατάθεση τώρα έτσι και ότι αυτό το είχε πει στο δημοσιογράφο από το πρωί και αντιπροτείνει να μιλήσουν το πρωί. Κοινώς ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος είναι αυτός που πιέζει για κατάθεση, την οποία «οργανώνει» κιόλας, παρά την αντίθετη γνώμη του ίδιου του έγκλειστου ισοβίτη. Μάλιστα για να δείξει ο Τριανταφυλλόπουλος ότι δεν τα κάνει μόνος του αλλά είναι σε συνεννόηση με την κυβερνητική πλευρά στέλνει μήνυμα, λέγοντας ότι «είναι ενημερωμένη όλη η ηγεσία. Ο Καμμε».

Είναι τόσο το ενδιαφέρον του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου για να δώσει ο Γιαννουσάκης αυτή την κατάθεση, την οποία ο ίδιος ο έγκλειστος έχει πει ότι δεν θέλει να την κάνει με αυτούς τους όρους, που του στέλνει μήνυμα στις 9.36 μμ ρωτώντας τον «Ήρθε;» για να λάβει την απάντηση «Όχι ακόμη». Θυμίζουμε ότι όπως έχει πια αποκαλυφθεί εκείνο το βράδυ η εισαγγελέας κ. Τζίβα άργησε να φτάσει στις Φυλακές Αυλώνα, όπου κρατείτο ο Γιαννουσάκης γιατί αρχικώς εκ παραδρομής πήγε στις φυλακές… Κορυδαλλού. Το γεγονός σχολιάζει με μηνύματά του στον Γιαννουσάκη και ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος: «Απίστευτο! Πήγε σε άλλη φυλακή. Μου λένε ότι έρχεται τώρα».

Κοινώς, ένας δημοσιογράφος όχι μόνο γνωρίζει ότι θα πάει μια εισαγγελέας να πάρει κατάθεση, σε μια υπόθεση πολύκροτη και στις ανοιχτές πλευρές της δικογραφίας απόρρητη, αλλά και είναι σε «ανοιχτή γραμμή» με στελέχη της κυβέρνησης που τον ενημερώνουν ακόμη και για την πιο μικρή λεπτομέρεια, λειτουργώντας ως άτυπος «συντονιστής» προσπάθειας. Ενδιαφέρουσα, ομολογουμένως, αντίληψη για την «τέταρτη εξουσία».

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Κυνηγώντας την είδηση και με ισοβίτες θα μιλήσεις και με υπουργούς. Άλλο αυτό και άλλο να λειτουργείς ως ιδιότυπο τμήμα ενός πολιτικού – δημοσιογραφικού και δικαστικού κυκλώματος. Επιπλέον, εάν όντως σε νοιάζει η δημοσιογραφία και δεν εξυπηρετείς μια πολιτική και επιχειρηματική ατζέντα δεν εισπράττεις τοις μετρητοίς ό,τι πέφτει στην αντίληψή σου. Γιατί, προφανώς δεν είναι αυτονόητα αποδεκτά αυτά που λέει και υποστηρίζει ένας καταδικασμένος πρωτόδικα σε ισόβια, και μάλιστα σε μια από τις πιο πολύκροτες υποθέσεις διακίνησης ναρκωτικών στην Ελλάδα (και ο οποίος διεκδικεί ελαφρυντικά – όχι την αθωότητά του). Κανείς θα έλεγε ότι ισχύει μάλλον το ακριβώς αντίθετο: η ανάγκη μέγιστης επιφύλαξης. Επιφύλαξη που όχι μόνο δεν επέδειξε ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος όταν έσπευσε να υιοθετήσει πλήρως τους αρχικούς ισχυρισμούς του Γιαννουσάκη, προσπαθώντας μάλιστα –κατά τα γραφόμενα του ίδιου του εκδότη της «Ζούγκλας»– να κινητοποιήσει υπουργούς, ενώ στοιχειώδης δεοντολογία θα απαιτούσε στο βαθμό που είναι αντιμέτωπος με τα ήξεις-αφίξεις του Γιαννουσάκη να αποφύγει να διαλέξει τι από αυτά ίσχυε και τι ήταν εκ των υστέρων ανασκευή. Αντίθετα, αρνήθηκε ακόμη και να δημοσιοποιήσει ότι ο συνομιλητής του είχε αναιρέσει όσα του είχε αρχικά πει.

Στη λογική του UNFOLLOW, σε αντίθεση με άλλα έντυπα και ιστοσελίδες, ποτέ δεν ανήκε η εξυπηρέτηση της όποιας προσωπικής, επιχειρηματικής ή κυβερνητικής ατζέντας. Είναι, επίσης, προφανής ο κίνδυνος ότι ειδικά σε μια μεγάλη ποινική υπόθεση η ατζέντα κάποιων από τους συμμετέχοντες θα καθορίζεται και από την αναζήτηση αποφυγής ποινών.

Και βέβαια γεννιούνται σοβαρά ερωτήματα για την ανάμειξη του Πάνου Καμμένου. Το να επισκεφτεί ένας δημοσιογράφος τον υπουργό Δικαιοσύνης σχετικά με μια πολύκροτη δικαστική έρευνα έχει τη λογική του. Αλλά γιατί να ενημερώσει και τον υπουργό Εθνικής Άμυνας που δεν είναι καθ’ ύλην αρμόδιος; Ποιος ο λόγος να παρακολουθεί τόσο στενά την υπόθεση Noor-1 ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, να έχει πρόσβαση σε πτυχές της που δεν ανήκουν στις δημόσιες πλευρές της και να ανακατεύεται στη διερεύνησή της (κατά την απόρρητη φάση της ανάκρισης); Και τελικά ποιος υπουργός πήρε πρώτος την πρωτοβουλία να ενημερώσει τις δικαστικές αρχές, ο Πάνος Καμμένος, όπως ο ίδιος δήλωσε αρχικά μετά την αποκάλυψη της συνομιλίας Γιαννουσάκη–Χριστοφορίδη, ή ο Σταύρος Κοντονής;

Όμως, και ως προς τους χειρισμούς του υπουργού Σταύρου Κοντονή υπάρχουν ερωτήματα. Το να επιδείξει ενδιαφέρον σε καταγγελίες και άρα να στείλει εισαγγελικό λειτουργό ήταν όντως εντός των καθηκόντων του. Γιατί, όμως, επέλεξε να δώσει εντολή στην κ. Τζίβα, που δεν χειρίζεται την έρευνα για τα ναρκωτικά και το Noor-1 αλλά την παράλληλη έρευνα για το λαθρεμπόριο πετρελαίου, και δεν έστειλε την κ. Αλβανού που χειρίζεται την υπόθεση για τα ναρκωτικά; Γιατί έπρεπε να πάει ειδικά αυτή η δικαστικός; Γιατί δεν εστάλη η αρμόδια Εισαγγελέας κ. Αλβανού; Γιατί καθυστέρησε τόσο η διερεύνηση της μηνυτήριας αναφοράς που κατέθεσε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ο Γιαννουσάκης;

Εδώ πρέπει να πούμε ότι αξιόπιστες πηγές από το χώρο της Δικαιοσύνης μάς εξήγησαν ότι η μεθοδολογία για να στηθεί αυτό που συνήθως ονομάζουμε «παραδικαστικό κύκλωμα», δηλαδή μια απόπειρα χειραγώγησης της Δικαιοσύνης, περιλαμβάνει ακριβώς το άνοιγμα παράλληλων ερευνών.
Ειδικά για την περίπτωση του Πάνου Καμμένου πρέπει να σημειώσουμε ότι έχει επιδείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Αρκεί να αναλογιστούμε διάφορες παρεμβάσεις του ήδη από το 2015, ενώ πρόσφατα στο πλαίσιο της δικαστικής διαμάχης του με τον εκδότη της εφημερίδας Παραπολιτικά Γιάννη Κουρτάκη και τον διευθυντή της Παναγιώτη Τζένο, στις 2 Φεβρουαρίου 2017, υποστήριξε δημόσια ότι υπάρχουν καταθέσεις ενός καπετάνιου σχετικά με το Noor-1. Από πού και ως πού μπορεί να περιφέρεται ένας υπουργός Άμυνας και να διακηρύττει ότι γνωρίζει στοιχεία για μια εν εξελίξει και απόρρητη δικαστική έρευνα;

Οποιοσδήποτε δημοσιογράφος δεν θέλει να είναι πιόνι σε σχεδιασμούς άλλων και είχε στα χέρια αυτό το υλικό, με τις εμφανείς αντιφάσεις, τις προφανείς παλινωδίες, τα ήξεις-αφίξεις, τη διάχυτη αίσθηση ότι διάφορα πολιτικά και δικαστικά κέντρα κινούνται με προαποφασισμένες ατζέντες, δεν θα έσπευδε χωρίς στοιχεία να διαλέξει αφήγημα και να το αναπαραγάγει, δεν θα υιοθετούσε άκριτα γνώμες προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, δεν θα μοίραζε χαρακτηρισμούς και ετυμηγορίες μέσω τίτλων και πάνω από όλα δεν θα έσπευδε να βγάλει το μισό υλικό παρά την ρητή ακύρωσή του από την ίδια του την πηγή. Θα διατηρούσε τις υποψίες και τις επιφυλάξεις του και θα συνέχιζε την έρευνά του. Και σε κάθε περίσταση θα ήταν αρκετά πιο προσεκτικός, ιδίως όταν έχουν υπάρξει αποκαλύψεις ότι ο ίδιος , είχε πάει να ζητήσει χρήματα από τον Β. Μαρινάκη το 2016 («3-4 εκατομμύρια») για να του φτιάξει κανάλι, όπως είχε αποκαλυφθεί.

Η σχέση του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου με κρατικούς μηχανισμούς και ειδικά με τμήματα των υπηρεσιών ασφαλείας είναι γνωστή από παλιά. Ούτε μπορούμε να ξεχάσουμε ότι υπήρξε ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της δημοσιογραφίας των «κρυφών καμερών», της χρήσης προϊόντων υποκλοπών, του διασυρμού ανθρώπων μόνο και μόνο για την τηλεθέαση. Παρουσιάζει στο βιογραφικό του με υπερηφάνεια ότι άλλαξε πολλά μέσα επειδή ήταν ασυμβίβαστος αλλά αποφεύγει να αναφερθεί στο πλήθος των καταδικών σε βάρος και από τα δικαστήρια και από την ΕΣΗΕΑ. Μάλιστα, όπως γράψαμε και σε κείμενο στα Παραπολιτικά, ενίοτε οι καταδίκες πιάνουν τόπο, εφόσον π.χ. η αποζημίωση που υποχρεώθηκε να καταβάλει υπέρ του τέως Πρύτανη του Πανεπιστημίων Αθηνών, κ. Μιχάλη Σταθόπουλο διατέθηκε από τον τελευταίο για να κάνει το πανεπιστήμιο έρευνες πάνω στη δημοσιογραφία.

Ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος επέλεξε να βγει από τη σύνταξη και την αποστρατεία, όχι για να ερευνήσει μια υπόθεση αλλά για να παίξει το ρόλο του «πιστολιού», το ρόλο αυτού που αναλαμβάνει να «καθαρίσει» για λογαριασμών άλλων, ακόμη και εάν αυτό είναι σε βάρος της αντικειμενικότητας και της ενημέρωσης. Όπως είχε κάνει και λίγους μήνες πριν όταν είχε βγάλει στη zougla.gr προσωπικά μηνύματα του αντιπροέδρου του ΣτΕ Αθ. Ράντου, παραμονές της συζήτησης για τη διαδικασία αδειοδότησης των καναλιών, που αξιοποιήθηκαν για την παραπομπή του στο πειθαρχικό, από το οποίο απαλλάχτηκε πρόσφατα πανηγυρικά.

Όμως, ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος είναι ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος. Που άλλαξε πολλά μέσα όχι μόνο για τις αποκαλύψεις του αλλά και για την κατακραυγή που προκάλεσαν κατά καιρούς οι αντιδεοντολογικές πρακτικές του. Που δεν δίστασε να πρωταγωνιστεί σε μια άθλια απόπειρα σπίλωσης του Γαβριήλ Σακελλαρίδη το 2014. Που διάλεξε κάποτε ειρωνικά τον τίτλο «Κίτρινος Τύπος» για την εκπομπή του για να αποδειχτεί κυριολεξία. Όμως, είναι αυτός που είναι.
Το ερώτημα είναι η κυβέρνηση γιατί τον εμπιστεύεται; Γιατί υπουργοί όπως ο Πάνος Καμμένος και ο Σταύρος Κοντονής σπεύδουν να υιοθετήσουν τις γνώμες του αλλά και να ανταποκριθούν στις παρεμβάσεις του, χωρίς καμιά δεύτερη σκέψη παρότι έχει δείξει ότι έχει δική του «ατζέντα» για την υπόθεση; Γιατί δύο υπουργοί της κυβέρνησης αναμειγνύονται τόσο ενεργά σε αυτή την υπόθεση σε αγαστή συνεργασία με τον Τριανταφυλλόπουλο; Γιατί οι δημοσιογράφοι της Εφημερίδας των Συντακτών, που κάποτε έκαναν πραγματική εκστρατεία εναντίον του, τώρα σπεύδουν να συντονιστούν μαζί του και να ταυτιστούν με την οπτική του;

Η υπόθεση Noor-1 πρέπει επιτέλους κάποτε να διαλευκανθεί πλήρως. Γιατί εξακολουθεί να ρίχνει βαριές σκιές πάνω σε διάφορες πλευρές του δημόσιου βίου. Όπως πρέπει να διερευνηθεί και η διαχείρισή της, η μετατροπή της σε εργαλείο εκβιασμών και επηρεασμού πολιτικών και επιχειρηματικών συσχετισμών, αλλά και το όλο κουβάρι διωκτικών αρχών, οικονομικών συμφερόντων και εκπροσώπων της κατευθυνόμενης δημοσιογραφίας που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αποτέλεσε μέχρι τώρα τη βασική τροχοπέδη για να έρθει στο φως η αλήθεια. Αυτό έχουμε ανάγκη και όχι άλλη επικοινωνιακή διαχείριση ή κοντόθωρους πολιτικούς και εκλογικούς υπολογισμούς.

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Δυσδιάκριτα τα όρια Δημοκρατίας και Τυραννίας, όταν…


Γράφει ο  Θανάσης Μαυρίδης, http://www.liberal.gr

Κάθε ημέρα που περνάει αποδεικνύεται ότι όσα έχουν ειπωθεί μέχρι σήμερα για την καθεστωτική αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ και για την ακραία αντιδημοκρατική αντίληψη στελεχών τους είναι λίγα σε σχέση με εκείνα που οι ίδιοι αποκαλύπτουν για τον εαυτό τους. Δεν υπάρχει προηγούμενο με τις δηλώσεις Τσίπρα για την Δικαιοσύνη. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι. 

Στην Δημοκρατία υπάρχει η αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Μόνο σε απολυταρχικά καθεστώτα συναντάμε κάτι διαφορετικό. Ας θυμηθούμε την χτεσινή δήλωση του κ. Τσίπρα: «εμείς οι αστοιχείωτοι καταφέρνουμε και ξεπερνάμε πολλές φορές ακόμα και θεσμικά εμπόδια αυτών που έχουν ιδιαίτερη στοιχείωση για να μας θέτουν τέτοια εμπόδια». 

Ο κ. Τσίπρας επιχείρησε  να «καλύψει» πολιτικά τον κ. Πολάκη, ο οποίος είχε στραφεί εναντίον της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας για τους φορολογικούς ελέγχους. Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε υπουργούς της κάθε κυβέρνησης να στρέφονται εναντίον της Δικαιοσύνης, όταν οι αποφάσεις της δεν τους είναι αρεστές. Διότι αυτό έκανε ο κ. Πολάκης. Θα περίμενε κανείς ότι ο πρωθυπουργός της χώρας θα έσπευδε να βάλει τον υπουργό του στην θέση του. Αλλά δεν συνέβη αυτό! Ο κ. Τσίπρας κάλυψε απόλυτα τον κ. Πολάκη και φυσικά έδωσε το παρασύνθημα περί … θεσμικών εμποδίων. Πρωτάκουστο; Πράγματι, αν και στην Ελλάδα ο μιθριδατισμός έχει ήδη σημειώσει θαυμαστά αποτελέσματα. 

Να μην εισέλθουμε στη ουσία της υπόθεσης των φορολογικών ελέγχων. Θα μας απασχολήσει σε άλλο σημείωμα. Αρκεί, πάντως, να σημειώσουμε δύο πράγματα: Το πρώτο είναι ότι φορολογικοί έλεγχοι σε βάθος δεκαπέντε ετών δεν γίνονται σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου και μάλιστα με τον πολίτη να φέρει την υποχρέωση να αποδείξει ότι δεν είναι ένοχος! Το δεύτερο είναι ότι στα δυόμισι αυτά χρόνια που ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται στην εξουσία τα αποτελέσματα των ελέγχων δεν έχουν  φέρει σημαντικά αποτελέσματα. Γι αυτό δεν ευθύνονται, φυσικά, οι δικαστές… 

Το πιο σπουδαίο, όμως, είναι ότι βάλλεται η Δικαιοσύνη, επειδή προσπάθησε να σηκώσει ασπίδα προστασίας στους πολίτες έναντι της αυθαιρεσίας του κράτους. Αυτό ήταν το γεγονός που εξόργισε τους κκ Τσίπρα και Πολάκη.  Προφανώς στην δική τους αντίληψη οι Θεσμοί έχουν έναν άλλο ρόλο. Κι αν οι Θεσμοί δεν συμφωνούν με αυτό τον ρόλο, τόσο το χειρότερο για τους Θεσμούς.

Αλήθεια, τι έχει να πει γι αυτό το θέμα ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος; Ούτε αυτό το περιστατικό είναι άξιο για να θυμηθούν οι πολιτικοί ποια είναι τα όριά τους σε μία αστική Δημοκρατία; Αν μπορεί ο καθένας να ασκεί την εξουσία μέσα σε όρια που ο ίδιος καθορίζει, τότε τι είναι εκείνο που διακρίνει την «Δημοκρατία» μας από την Τυραννία; Κι αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί να επισημάνει, τουλάχιστον αυτό, τον εκτροχιασμό ενός πολιτικού άνδρα, τότε ποιος είναι ο ρόλος του, αν όχι διακοσμητικός και μόνο;

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Κωστής Μαραβέγιας, Δεν θα δώσουμε συγχωροχάρτι στους εκφραστές του διχαστικού κλίματος



Απερισκεψία, παιδικότητα, επιπολαιότητα, σαν γκρινιάρικο παιδί που δεν του κάνουν το χατίρι είναι σήμερα η αριστερά για τον Κωστή Μαραβέγια, που θεωρεί ότι ο τραμπούκος του χτες είναι ο φασίστας του σήμερα.

Είστε πάντα όσο αισιόδοξος φαίνεστε; 

«Δεν είμαι συνέχεια χαρούμενος, αλλά είμαι αισιόδοξος σαν χαρακτήρας. Ακόμα και στα πιο δύσκολα έχω μια διάχυτη αισιοδοξία. Δεν μπορώ να υποκριθώ. Προφανώς και αντιλαμβάνομαι τι συμβαίνει γύρω μου. Πάντα περνάμε προσωπικές κρίσεις, συλλογικές, κι αυτή είναι άνευ προηγουμένου _ακόμα δεν έχει ξεπεραστεί, αλλά αν αντιδράσουμε με κατήφεια και εσωστρέφεια θα παρασύρουμε και άλλους».

Κάποιοι σας χαρακτηρίζουν ελαφρύ.

«Όταν οι συνθήκες είναι περίεργες, όπως είναι τώρα, με μια γενικότερη απογοήτευση, είναι σαν κάποιος να σου λέει το δράμα του και εσύ να προσπαθείς να του πεις ότι η ζωή είναι ωραία. Αν είναι σκοτεινός και μαύρος, δύσκολα θα μπει σε ένα άλλο πνεύμα. Ενδεχομένως να φανταστεί ότι τον προσβάλλεις». 

Μήπως σας «κατηγορούν» ότι δεν είστε αριστερός; 

«Όχι, δεν νομίζω. Είναι κυρίως θέμα life style. Υπάρχουν κάποια στερεότυπα. Αν κάποιος έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής δεν μπορεί να εκφράσει και την άποψή του και τη θέση του για σοβαρά και φλέγοντα ζητήματα. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να δηλώσεις τι είσαι. Υπάρχει μια μυωπική εικόνα για ανθρώπους τους οποίους δεν ξέρουμε και τους κατατάσσουμε σε κουτάκια. Είναι ξεπερασμένα πράγματα αυτά. 
»Υπάρχει η διαλεκτική του twitter, η μετά-αλήθεια των social media, κι όλα αυτά βοηθούν στον αχταρμά. Να μην κρίνουμε με αφέλεια και παρορμητισμό, αλλά να ψάχνουμε λίγο περισσότερο. Έτσι μπορεί κάποιος να στοχοποιηθεί, όπως έχω στοχοποιηθεί εγώ».

Νοιώθετε ακόμα τσι;

«Νομίζω ότι αυτή η στοχοποίηση πέρασε. Δεν έχω ξαναδεχτεί ούτε απειλές ούτε τίποτα. Είχε ένα πικ τότε με το παγκάκι. Έγραψα μετά, σαν απάντηση ίσως, το τραγούδι για τη νεολαία και την Παρεξήγηση του Φάουστ. Κανείς δεν κάνει τον κόπο να διαβάσει κάτι παραπάνω. Θα δει μια δήλωση και θα βγάλει συμπεράσματα. Γι΄αυτό προτιμώ πλέον να απαντώ με τα τραγούδια μου και να δέχομαι οποιαδήποτε κριτική για τα τραγούδια μου».

Βλέπετε να αλλάζει το τοπίο γύρω μας; 

«Έχουν σιγήσει εκείνοι που ήταν επικριτικοί ως και διχαστικοί. Έγιναν πιο ήπιοι, ενώ αρκετοί έχουν δηλώσει δημοσίως όταν έκαναν λάθος και απογοητεύθηκαν. Αυτό το υπερκαταγγελτικό πνεύμα που κατάντησε διχαστικό, νομίζω ότι έχει λίγο απορροφηθεί, μαζί με την αίσθηση ενός γενικότερου κλίματος ότι θα ζήσουμε αυτά που δεν ζήσαμε ποτέ. Δεν είχαμε αναλύσει το θέμα πριν. Το αναλύσαμε μετά. Πρώτα κάναμε πράξη, μετά είδαμε ότι δεν πήγε καλά και αρχίσαμε να ψάχνουμε τι πήγε λάθος... Σπασμωδικός τρόπος λειτουργίας».

Εσείς δεν είχατε ελπίδες με την αριστερά; 

«Εγώ πάντα έχω ελπίδες για την αριστερά. Ακόμα έχω. Με την έννοια της πιο ευαίσθητης, ανθρωποκεντρικής, καλλιτεχνικής προσέγγισης. Αγαπώ αυτή την αριστερά και έχω υπάρξει μ΄αυτή την αριστερά όχι κομματικοποιημένος αλλά πολιτικοποιημένος. Αλλά είναι ένας τόσο ανοιχτός όρος το αριστερά. Γιατί για μένα αριστερά είναι και οι φιλελεύθεροι της Αμερικής και σίγουρα κάτι περισσότερο από αυτό που θεωρούμε σήμερα».

Αυτό που ζούμε σήμερα είναι αριστερά; 

«Αυτό που ζούμε σήμερα δεν νομίζω ότι μπορεί να βρει ακριβώς μια κατεύθυνση, προς τα που πηγαίνει. Είναι ένας δρόμος που έχει εκτυπωθεί προ πολλού και πηγαίνουμε όλοι μαζί με μικρές αποκλίσεις αριστερά, δεξιά. Αλλά είναι τόσο μικρές οι αποκλίσεις που στον ίδιο προορισμό θα φτάσουμε αλλά πολύ πιο αργά. Δεν είμαι όμως καχύποπτος. Δεν λέω ότι αυτή η αριστερά δεν προσπαθεί για το καλύτερο. Ούτε ότι υπάρχει μια δόλια στρατηγική έτσι ώστε να προσπαθεί μόνον για το δικό της το συμφέρον».



Πιστεύετε ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει στόχο;

«Δεν θέλω να μιλήσω προσωπικά για κανέναν. Πολλοί πάντως θέλουν το καλύτερο, ίσως δεν ξέρουν τον τρόπο. Όχι όμως ότι θέλουν το κακό. Όλο αυτό εμένα μου βγάζει μια παιδικότητα, με την έννοια της απερισκεψίας, της επιπολαιότητας. Χτυπήσαμε το χέρι στο τραπέζι και είπαμε ότι θέλουμε πίσω αυτά που είχαμε. Και τελικά καταλαβαίνεις ότι δεν ήταν αυτό που είχες στο μυαλό σου και σαν γκρινιάρικο παιδί επιμένεις και επιμένεις, κι όταν δεις ότι δεν σου κάνουν το χατήρι, αποσύρεσαι με έναν τρόπο ανώριμο».

Χωρίς να μεγαλώσεις; 

«Μπορεί μέσα από όλο αυτό να υπήρξε και μια περίοδος ενηλικίωσης την οποία θα μπορούσαν να καρπωθούν οι επόμενες γενιές. Σε ό,τι λέω βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Μπορεί και να χρειαζόταν αυτό. Αν το δούμε στη μεγάλη εικόνα και από μακριά, θα δούμε ένα κράτος πολύ νέο, ένα έθνος νεότατο, με πολλούς πολέμους, που μάλλον δεν είχε τον χρόνο για ζυμώσεις και ωρίμανση. Μπορεί να είναι μέρος της ενηλικίωσης».

Στοιχεία εκφασισμού έχετε παρατηρήσει;

«Ναι, και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα για μένα. Τα εντοπίζω στην καθημερινότητα, στον δημόσιο λόγο, στη Βουλή, παντού. Παντού τα βλέπω. Εγώ θυμάμαι την Ελλάδα από τον Ανδρέα Παπανδρέου και μετά - κομβικό σημείο. Θυμάμαι τον τραμπουκισμό. Θυμάμαι στη γειτονιά μου, στο Αγρίνιο που μεγάλωσα, να ακούω φασαρίες και να μου λέει η μάνα μου, “μη φοβάσαι αγόρι μου, τραμπούκοι είναι”. Πιθανόν ο τραμπούκος του τότε είναι ο φασίστας του σήμερα. Πρέπει να φωτίσουμε το καλό, το διαφορετικό, την ελπίδα, ώστε να μην βρουν συμπαραστάτες όσοι έχουν μια τέτοια τάση.

Άρα δεν βλέπετε βελτίωση;

«Δεν πιστεύω ότι η ανθρωπότητα πάει πίσω, μιλώντας πάντα για τη μεγάλη εικόνα. Τώρα βρισκόμαστε σε μια κάμψη, σε μια καμπή. Για μένα η χειρότερη περίοδος πέρασε. Δεν πιστεύω ότι μπορεί να πάμε σε ένα εθνο-λαϊκιστικό μέτωπο στην Ελλάδα. Διαλύθηκε αυτό που πήγε να δημιουργηθεί. Δεν υπάρχει περίπτωση να ελέγξεις τον τύπο σε μια εποχή που τα social media είναι τόσο ελεύθερα».

Μήπως έχετε αρχίσει να αυτολογοκρίνεστε;

«Όχι δεν αυτολογοκρίνομαι. Πάντα όμως χρειάζεται μια μικρή αυτοκυριαρχία, ένας αυτοέλεγχος. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι που βιάζονται να πουν κάτι, μετά το μετανιώνουν, όπως αυτό το φρικτό που ειπώθηκε για τον Σταύρο Θεοδωράκη από τη Ραχήλ Μακρή. Όταν κάποιος εκφράζεται καλλιτεχνικά και μουσικά, προφανώς και αποτυπώνει την έκρηξη της στιγμής, το θυμικό του». 

Εσείς μετανιώσατε για όσα είπατε στο παρελθόν; 

«Δεν μετάνιωσα αλλά φοβήθηκα. Δεν θα δώσουμε συγχωροχάρτι σ΄ αυτούς που ήταν εκφραστές του διχαστικού κλίματος. Από την άλλη πρέπει να είμαστε λίγο περισσότερο επιεικείς. Μια μεγάλη ανοιχτή πληγή είναι η απουσία πολλών καλών μυαλών, που τους συναντώ και εκτός Ελλάδος και των οποίων η βαθειά επιθυμία είναι να γυρίσουν. Είμαι υπέρ της φυγής, είμαι παιδί της φυγής... Είναι αστείο να τους λέμε προδότες. Και είμαι σίγουρος ότι οι καλύτερες μέρες θα έρθουν όταν γυρίσουν κι εκείνοι πίσω. Κι ίσως τότε αυξηθεί και η παραγωγικότητα και η ποιότητα».

Πιστεύετε στο νέο, στην ηλικία; Η γενιά σας είναι τώρα στα πράγματα... 

«Υπάρχει πάντα η ελπίδα με τη νέα γενιά. Ο ριζοσπαστισμός και η αλλαγή έρχονται με τους νέους, αλλά ξέρουμε πολύ καλά ότι ο νους και ο τρόπος σκέψης έχουν δική του ηλικία. Δεν έχει να κάνει με το σώμα, αλλά με τις εμπειρίες. Παρατηρώ μια έλλειψη αφοσίωσης και ασκητισμού. Να αφιερωθείς σε κάτι. Όχι αδίκως υπάρχει μια σχετική ρετρολαγνεία, και το λέω αρνητικά όταν αυτή εκφράζεται σε μεγάλο βαθμό γιατί σε πάει πίσω. Βλέπουμε μια διάσπαση, μια μη επικέντρωση». 

Στα Εξάρχεια πηγαίνετε; 

«Όχι όπως πήγαινα. Είχα τις παρέες μου εκεί το στούντιο, ήταν η γειτονιά μου, ας πούμε, μαζευόμασταν. Αλλά έφυγαν και οι φίλοι μου από εκεί. Για μένα το σημαντικό είναι να μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα όλοι μέσα στην πόλη, μέσα στη χώρα. Από εκεί και πέρα είναι υγιής και ο πυρήνας που θέλει να εκφραστεί με αυτόν τον τρόπο, χωρίς τη βία βέβαια. Όχι στη βία». 

Τι είναι η «Λυσιστράτη»;

«Είναι η θηλυκή πλευρά αυτού του κόσμου, η πιο νουνεχής, συμβολική και ειρηνική, υπέρ της αδελφοσύνης και της ενότητας. Κι έρχεται σε μια περίοδο που είναι καίρια. Είναι ένα σύμβολο η Λυσιστράτη, με την έννοια της παγκόσμιας μήτρας».

Ο Αριστοφάνης παρουσιάζει παράλληλα το γελοίον του ανδρός. Η μουσική που γράφετε είναι υπέρ της γυναίκας;  

«Η αλήθεια είναι ότι το έλαβα υπόψιν μου. Εχω χρησιμοποιήσει πιο πολύ λυρισμό, που είναι ταυτόσημος με τη γυναικεία θέση και φύση. Κι ας βγάζει τόσο δυναμισμό αυτή η γυναίκα, κι ας είναι μπροστά. Χρησιμοποιώ επιπλέον πιο ντελικάτα όργανα, πιο ευαίσθητα, πιο εκφραστικά. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχει νεύρο και ρυθμός. Γιατί υπάρχουν αντίπαλοι και μάχες. Κι όλο αυτό με χιούμορ, καυστικό και ειρωνικό τρόπο». 

Τα δύο φύλα αγγίζουν την ισότητα;

«Έχει βελτιωθεί η κατάσταση. Αλλά δεν έχουμε φτάσει στην απόλυτη ισότητα, δεν ξέρω κι αν γίνεται. Είναι ουτοπικό. Υπάρχει ένα μικρό έλλειμμα που πρέπει να ξεπεράσουμε, υπάρχει περιθώριο. Ακόμα όμως υπάρχουν θέσεις εργασίας που δεν μπορούμε να δούμε μια γυναίκα... Ελπίζω ότι θα πάψει το φύλο να προσδιορίζει τα πράγματα κοινωνικά, επαγγελματικά, ταξικά. Προφανώς υπάρχουν αντικειμενικά κάποια θέματα που θα παραμείνουν ίδια, όπων η μητρότητα. Και ο άντρας παραμένει πιο βίαιος, με πιο έντονη σωματικότητα».

Τι σας προσφέρουν τα live, οι περιοδείες;

«Από τα live αντλώ πολλή όρεξη γι΄ αυτό που κάνω. Αν δεν έχεις την άμεση επικοινωνία και την ανταπόκριση από το κοινό, δεν παίρνεις την απαραίτητη κηροζίνη. Δεν είναι εύκολο να είσαι δημιουργικός και να έχεις έμπνευση. Δεν είναι αυτονόητο αυτό. Όταν βλέπεις το χαμόγελο του κόσμου στο τέλος, λες ότι έπιασε τόπο αυτό που έκανες».

Έχετε εισπράξει αρνητισμό στις συναυλίες σας;

«Ναι, όχι τόσο σε δικό μου live αλλά σε άλλου, όπου εμφανίστηκα αυτοσχέδια. Είπε κάποιος κάτι σχετικά με το παγκάκι. Προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να απαντήσω. Σε όλους απαντάω. Αλλά μη νομίζεις, και στον έπαινο δεν είναι εύκολο. Όταν σου λέει η άλλη “είσαι θεός», τι απαντάς;». 

Γεμίζουν οι συναυλίες σας...  

«Και είμαι πολύ χαρούμενος. Οταν έχεις ξεκινήσει να παίζεις με πέντε – έξι από κάτω και τώρα ξέρεις ότι οι χώροι δεν θα είναι άδειοι, είναι ένα πολύ δυνατό συναίσθημα αυτό. Εχεις την ελευθερία να είσαι δημιουργικός. Στον ύπνο μου βλέπω ακόμα εφιάλτες ότι κάνω συναυλίες και είμαι μόνος μου, ή ότι είναι λίγοι και φεύγουν. Από τα δεκαοκτώ μου το σκέφτομαι αυτό. Αλλά το βίωσα κιόλας. Πολλές άδειες αίθουσες. Πηγαίναμε με την προσδοκία να έχουμε κόσμο, αλλά τίποτα». 

Σκέφτεστε τον γάμο; 

«Γενικά δεν είμαι ένθερμος οπαδός του γάμου, της συμβίωσης. Δεν μου αρέσει . Αλλά δεν είμαι καθόλου μοναχικός τύπος. Μεγάλωσα σε μια δεμένη οικογένεια. Πιστεύω στο μαζί». 


Αναδημοσίευση από-  http://www.iefimerida.gr

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

ΣΥΡΙΖΑ – Συμβασιούχοι, τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…



  • Τα παιχνίδια του ΣΥΡΙΖΑ με τους συμβασιούχους,  η κοροϊδία, οι ψεύτικες ελπίδες, η άκρατη πολιτική εκμετάλλευση
  • Για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους χάιδευαν τ΄ αυτιά των εργαζομένων, τους έταζαν ότι θα γίνουν αορίστου χρόνου και τώρα τους ζητάνε να επιστρέψουν ο καθένας από δέκα χιλιάδες ευρώ

Η πρώτη ανανέωση των συμβάσεων έγινε το 2015 με τροπολογία του κ. Σκουρλέτη όχι ως υπουργού Εσωτερικών αλλά Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Πίστευε ότι, με τέτοια τερτίπια μπορεί να  τερματίσει την ομηρία αυτών των εργαζομένων, όμως λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί τεράστιο πρόβλημα.

Ήρθε το μπλοκάρισμα στις ανανεώσεις των συμβάσεων από το Ελεγκτικό Συνέδριο, που τις έκρινε παράνομες και αντισυνταγματικές.  Αλλά και το άρθρο 103 του Συντάγματος απαγορεύει ρητά τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου.

Ουσιαστικά, λοιπόν, το υπουργείο Εσωτερικών δεν μπορεί να μετατρέψει τις συμβάσεις αυτές σε αορίστου χρόνου. Ούτε να  μοριοδοτήσει  τους εργαζόμενους στην περίπτωση που προκηρυχτεί διαγωνισμός  μέσω ΑΣΕΠ.

Έχει πελώριες ευθύνες ο κ. Σκουρλέτης, γιατί ψευδώς  καλλιεργούσε προσδοκίες για παραμονή τους  στην εργασία  και μετατροπή της σύμβασής τους σε αορίστου χρόνου. Ενώ τώρα τους καλεί σε μια εβδομάδα να φύγουν από την εργασία τους λόγω του ότι δεν ανανεώνεται η σύμβασή τους.

Οι κυβερνητικές αστοχίες είναι πολλές και αλλεπάλληλες. Είναι ολοφάνερο ότι μοίρασαν δεξιά κι αριστερά ανέξοδες υποσχέσεις για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους.  Όπως ότι, θα επαναπροκηρυχθούν οι θέσεις μέσω ΑΣΕΠ για να προσληφθούν ως μόνιμοι στους δήμους οι εργαζόμενοι με αορίστου χρόνου σχέση εργασίας. Και  ότι, όσοι εργάζονται σήμερα θα μοριοδοτηθούν με επιπλέον μόρια, έτσι ώστε να επαναπροσληφθούν στις εργασίες τους.

Σε όλη αυτή την ιστορία η κυβέρνηση κράτησε μακριά την Τοπική Αυτοδιοίκηση, που μόνο αυτή γνωρίζει αν και που χρειάζονται προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.  Στην αρχή ο κ. Σκουρλέτης ζήτησε από τους δημάρχους να παραμείνουν στις εργασίες τους όλοι χωρίς εξαίρεση οι εργαζόμενοι με σύμβαση έργου στην καθαρότητα. Κι ότι ο ίδιος τάχα θα διευθετούσε το πρόβλημα. Στη συνέχεια το Ελεγκτικό Συνέδριο ανέτρεψε όλους αυτούς τους σχεδιασμούς κι ερασιτεχνισμούς.

Τώρα, αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους, πελαγοδρομούν στα αδιέξοδα τους, δυναμιτίζοντας τη δημόσια υγεία και αμαυρώνοντας την εικόνα της χώρας στην αιχμή της τουριστικής περιόδου.


Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Ευθύνες Σπίρτζη για την μη επέκταση του Προαστιακού στην Ανατ. Αττική



Όπως αποκαλύπτει ο βουλευτής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Γιάννης Μανιάτης:

Πρόσφατα, ο Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Έργων και ΕΣΠΑ με  απόφαση του απέρριψε την Αίτηση Χρηματοδότησης της Πράξης «Κατασκευή της προαστιακής σιδηροδρομικής γραμμής από τον κόμβο Κορωπίου έως τον τερματικό σταθμό του Λιμένα Λαυρίου».

Άλλη μια τρανταχτή απόδειξη της προχειρότητας με την οποία πολιτεύεται στον τομέα της ωρίμανσης των έργων ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών κ. Σπίρτζης.

Αναρωτιέται ο πολίτης πώς είναι δυνατόν, ένα έργο που αποτελεί συνέχεια των Διευρωπαϊκών Αξόνων, να απορρίπτεται, διότι “η πρόταση αξιολογήθηκε αρνητικά στο πρώτο στάδιο, που αφορούσε τον έλεγχο πληρότητας κι επιλεξιμότητας”.

Πώς είναι δυνατόν να μην γνώριζαν οι Υπηρεσίες του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών τις απαιτήσεις του Προγράμματος, όταν αυτές είναι απολύτως γνωστές και με σαφήνεια προσδιορισμένες;

Οι απαντήσεις είναι προφανείς: είτε ο κ. Σπίρτζης δεν έχει ιδέα για τις απαιτήσεις του Προγράμματος, είτε προσπαθεί εντέχνως  να μεταθέσει τις δικές του ευθύνες κι  αστοχίες στον εξίσου κακό Υπουργό Ανάπτυξης!

Λείπει η σοβαρότητα της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.