Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Γιατί το χρέος απειλεί να μας αφανίσει ως έθνος


Η Ελλάδα κινδυνεύει να υποβαθμιστεί, σε παρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από εκεί που στην τελευταία 20ετία υπήρξε το οικονομικό θαύμα της Βαλκανικής, το μέλλον της σήμερα δείχνει άδηλο, η οικονομική της θέση ασταθής και ακόμη και η εδαφική της ακεραιότητα απειλούμενη.

 Του Βασίλη Γεώργα, http://www.liberal.gr

Το δημόσιο χρέος γίνεται σήμερα ο μοχλός μέσω του οποίου η Ελλάδα σπρώχνεται σταθερά προς τον οικονομικό γεωπολιτικό απομονωτισμό της. Η επιλογή του Βερολίνου -και η αποδοχή της από την κυβέρνηση- να επιβάλει στην Ελλάδα άφταστα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ της για τουλάχιστον μια πενταετία, είναι η πρώτη πράξη ενός δράματος που προοιωνίζεται πολύ σοβαρά οικονομικά, κοινωνικά και ενδεχομένως εθνικά προβλήματα στο μέλλον, ανεξάρτητα από το είδος της «διευθέτησης» που μπορεί να αποφασιστεί στο αποψινό ή σε κάποιο επόμενο Eurogroup.

Για κάποιον λόγο που η πυκνή σκόνη από τις ευρύτατες γεωπολιτικές και οικονομικές ανακατατάξεις της εποχής μας, εμποδίζει να κατανοήσουμε πλήρως, η Ελλάδα κινδυνεύει να υποβαθμιστεί, σε παρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από εκεί που στην τελευταία 20ετία υπήρξε το οικονομικό θαύμα της Βαλκανικής, το μέλλον της σήμερα δείχνει άδηλο, η οικονομική της θέση ασταθής και ακόμη και η εδαφική της ακεραιότητα απειλούμενη.

Δείτε τι συμβαίνει μέσα σε επτά χρόνια ύφεσης: από το 2010 μέχρι σήμερα οι γεννήσεις έχουν μειωθεί πάνω από 20% και εκατοντάδες χιλιάδες νέων ανθρώπων έχουν γίνει οικονομικοί μετανάστες από τη χώρα. Το 2010 είχαμε 115 χιλιάδες γεννήσεις και πέρυσι 91.000 ενώ 450.000 εργάτες και επιστήμονες υψηλού επιπέδου έχουν προστεθεί στην ανθρώπινη αλυσίδα εκείνων που ψάχνουν για μια δουλειά στο εξωτερικό. Σε λίγα χρόνια θα είμαστε ένα έθνος γερόντων που δεν θα μπορεί να συντηρηθεί, να πληρώσει μισθούς και συντάξεις και να φροντίσει τις επόμενες γενιές.
Ενόσω η Ελλάδα βρίσκεται εγκλωβισμένη σε καθεστώς ύφεσης και στασιμοχρεοκοπίας, σεισμικές μετακινήσεις στις γεωπολιτικές πλάκες της περιοχής μοιάζει να μας απομακρύνουν από την Ευρώπη και να μας καθιστούν όλο και πιο ευάλωτους ως έθνος. Ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή (Ρουμανία, Πολωνία, Τσεχία, Βουλγαρία), οι γείτονες μας ενδυναμώνονται (Τουρκία) και άλλοι βρίσκονται σε αναβρασμό όπως συμβαίνει στα Σκόπια και στην Αλβανία.

  Στην κρίσιμη στιγμή που η Γερμανία και η υπόλοιπη ευρωζώνη καλούνται να τηρήσουν τις δεσμεύσεις που έδωσαν σε όλες τις κυβερνήσεις μετά το 2012 και να αναδιαρθρώσουν το ελληνικό χρέος κατά τρόπο ώστε η Ελλάδα να μπορεί να εξοικονομήσει πόρους για την ανάταξη της οικονομίας της, αυτό που διαφαίνεται είναι άλλη μια προσπάθεια ώστε το ντενεκεδάκι να πεταχτεί ακόμη πιο μακριά και η ελληνική οικονομία να δεθεί χειροπόδαρα σε πολιτικές που ανακυκλώνουν την ύφεση.



Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί συμβαίνει αυτό και πως μπορεί κανείς να ερμηνεύσει τη στάση των εταίρων και ειδικά της Γερμανίας, που ενώ έχει συμβάλει ώστε να αποφευχθεί η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας, εντούτοις διαιωνίζει τις πολιτικές της ύφεσης και της επιτροπείας σε τέτοιο βαθμό ώστε η χώρα να παραμένει περιστρεφόμενη σε δίνη εξελίξεων τις οποίες δεν μπορεί να προβλέψει και να ελέγξει.

Η Γερμανία ως ηγέτιδα δύναμη της Ε.Ε, εξακολουθεί να κατευθύνει τα νήματα κατά τρόπο που δεν συνάδει με τον στόχο της «διάσωσης» της Ελλάδας μετά από δέκα χρόνια ύφεσης και επτά χρόνια μνημονίων. Η εμμονή στην ανακύκλωση πολιτικών που ενώ διατηρούν διαμηχανωμένη την ελληνική οικονομία εμποδίζοντας την απότομη κατάρρευση, ταυτόχρονα δεν της επιτρέπουν να αποκτήσει τον απαραίτητο χώρο να αναπνεύσει οικονομικά και δεν βοηθούν να απελευθερώσει δυνάμεις και πόρους για να ανακάμψει, προκαλεί εύλογα ερωτηματικά για τη στόχευσή τους.

Το πρόβλημα δεν είναι το ίδιο το ύψος του Δημόσιου χρέους αλλά οι πολιτικές με τις οποίες επιχειρείται να διασφαλιστεί η βιωσιμότητά του. Η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας είναι όρος εθνικής επιβίωσης και το χρέος είναι μια βασική συνισταμένη σε αυτή την προσπάθεια.
Ακόμη και αν στο μέλλον ρυθμιστεί η πληρωμή του με επιμήκυνση των λήξεων ή χρήση περισσευούμενων κεφαλαίων για να «φτηνύνει» το κόστος εξυπηρέτησης του, το οξυγόνο θα λείπει από την οικονομία όσο από την εξίσωση επίλυσης του προβλήματος απουσιάζει η ανάπτυξη και το βάρος δίνεται στην εξυπηρέτηση των οφειλών κυρίως μέσα από πρωτοφανώς υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ. Με αυτό τον τρόπο η οικονομία θα είναι καταδικασμένη να σέρνεται και η χώρα να αποδυναμώνεται από ύφεση σε ύφεση χωρίς προοπτική, παράγοντας πλεονάσματα με κάθε κόστος.

Αν δεν υπήρχαν τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα μέσω των οποίων τα επόμενα πέντε χρόνια θα φύγουν από τη χώρα πάνω από 30-35 δισ. ευρώ μόνο για πληρωμή τόκων, το χρέος θα ήταν απλώς ένας παρανομαστής.

Από τη στιγμή που η κυβέρνηση συναίνεσε σε αυτά και δέχτηκε να εγκλωβίσει τη χώρα σε άπιαστους δημοσιονομικούς στόχους έχοντας από πριν υπονομεύσει κάθε προοπτική ανάκαμψης και χωρίς να έχει διασφαλίσει τις ελάχιστες προϋποθέσεις ώστε να παραχθεί υπεραξία μέσα από την ανάπτυξη της οικονομίας και τη δημιουργία θέσεων εργασίας, ακόμη και με μια «ρύθμιση» του χρέους, η χώρα είναι σχεδόν αδύνατον να προσελκύσει σοβαρές επενδύσεις και να ορθοποδήσει.

Από μια διαφορετική σκοπιά, ο εγκλωβισμός της χώρας από τους εταίρους μας σε πολιτικές που διαιωνίζουν την ύφεση ή τη στασιμότητα, προσφέρει μια σοβαρή ένδειξη πως προτεραιότητα είναι ένας άλλος σχεδιασμός σύμφωνα με τον οποίο η Ελλάδα δεν μπορεί να ανήκει στην πρώτη ή στη δεύτερη ταχύτητα, αλλά σε μια υποδεέστερη ζώνη διαβίωσης και επιρροής στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η επιχειρηματολογία σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες είναι «αντιπαραγωγικοί», ότι πρέπει να κάνουν μεταρρυθμίσεις, ή ότι μια αναδιάρθρωση  του ελληνικού χρέους δεν είναι πολιτικά ανεκτή σε περίοδο εκλογών στη Γερμανία, δεν μπορούν να θεωρηθεί πειστική. Και η επιμονή του Σόιμπλε σε αυτή την πολιτική διαρκούς πίεσης και αποστέρησης του οξυγόνου ενώ γνωρίζει τους κινδύνους που εγκυμονεί προοπτικά, κάτι σημαίνει και πρέπει να μας προβληματίσει.

Οι δικές μας ευθύνες στο εθνικό πρόβλημα που λέγεται χρέος, είναι σαφώς πολύ μεγάλες. Το πολιτικό σύστημα έχει προσφέρει άπειρες αφορμές για την επιφυλακτική αντιμετώπισή μας από τους δανειστές, ενώ ως χώρα ποτέ δεν φροντίσαμε να αποκτήσουμε καθαρή εθνική στρατηγική και ένα δικό μας μνημόνιο για την ανάκαμψη και την προσέλκυση επενδύσεων έτσι ώστε να υλοποιήσουμε στόχους για υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης 4-5%, που αποτελούν και το μόνο εξιτήριο από την επιτροπεία.

Τα δύο τελευταία χρόνια και ειδικά με τις διαρκείς μετατοπίσεις της κυβέρνησης, η κατάσταση στην Ελλάδα είναι ένα μπλεγμένο κουβάρι και κανείς δεν ξέρει που πατάμε και που πηγαίνουμε ως χώρα. Τη μία ημέρα είμαστε με το ΔΝΤ επειδή θέλει χαμηλά πλεονάσματα και κούρεμα, αλλά την επόμενη δικαιώνουμε το Βερολίνο το οποίο έχει συμφέρον να πιστεύει πως η χώρα βγαίνει με πλεονάσματα 3,5% μέσα από τη λιτότητα. Άλλοτε θέλουμε τη Ρωσία και την Κίνα για επενδύσεις, και άλλοτε την Ευρώπη και τις ΗΠΑ ως στρατηγικούς συμμάχους στην οικονομία χωρίς κανείς να εξηγεί για ποιους ακριβώς λόγους και με τι όφελος ή κόστος, κλίνουμε κάθε φορά προς τη μία ή την άλλη πλευρά.

Στην προκειμένη περίπτωση οφείλουμε να αναρωτηθούμε για τους λόγους που η ευρωζώνη επιμένει να κρατά την Ελλάδα υπό την διαρκή επιτροπεία της χωρίς να αναλαμβάνει το –συγκριτικά μικρό κόστος- μιας αναδιάρθρωσης χρέους που να παρέχει οξυγόνο στη χώρα, και ταυτόχρονα να αναζητήσουμε απαντήσεις για το τι είμαστε εμείς ως χώρα διατεθειμένοι να κάνουμε για να αλλάξουμε τις επικίνδυνες ισορροπίες που τείνουν να διαμορφωθούν.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Η υπό εκκόλαψη παρδαλή συμμαχία στο Διόνυσο




Διαβάζουμε την απόφαση διαγραφής του δημοτικού συμβούλου Γρηγόρη Ίσσαρη από την Ενωτική Πρωτοβουλία. Μετά από 2,5 ολόκληρα χρόνια  θυμήθηκαν να αντιδράσουν στην περίπτωση του. Τόσο γρήγορα αντανακλαστικά. ΟΚ.

Τώρα πια θα δυσκολεύονται να δυναμιτίζουν τις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου. Και επένδυσαν τόσες και τόσες προσδοκίες στην υπονόμευση του δημοτικού έργου. Τι άλλο θα σκαρφιστούν για αντιπερισπασμό; Ίσως, την επισημοποίηση της διεύρυνσης τους για την αναπλήρωση της απώλειας.

Είναι κοινό μυστικό ότι, εδώ καιρό  «δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης αλλά και ανεξάρτητοι προερχόμενοι από την πλειοψηφία συνεργάζονται αρμονικά με την  Ενωτική Πρωτοβουλία, συμμετέχοντας μάλιστα ενεργά στις συνεδριάσεις της» (http://energoipolitesdionisou28.blogspot.gr/2017/04/blog-post_21.html).

Τους ενώνουν φαίνεται πολλά, ώστε να κάνουν αρμονική τη σύμπλευση τους σ΄ αυτή την παρδαλή συμμαχία των Προθύμων. Ίσως κοινές αρχές και αξίες. Ίσως η κοινή αγωνία για το μέλλον του Δήμου. Ίσως το κοινό όραμα για τον Διόνυσο. Ίσως το τυφλό αντιπολιτευτικό μένος κι ο ρεβανσισμός. Το πιθανότερο όλων; Οι δημοτικές εκλογές του 2019 κι ο ενδόμυχος πόθος - Χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

Είναι κοινό μυστικό ότι, κάποιοι από αυτούς βολιδοσκοπήθηκαν για υποψήφιοι Δήμαρχοι και στις εκλογές του 2014. Τότε αρνήθηκαν για διάφορους λόγους. Κι επέλεξαν το ρόλο του δευτεροκλασάτου του Ζαμάνη, με τη φιλοδοξία να κυβερνούν ουσιαστικά εκ του παρασκηνίου. Όταν απέτυχαν, τράβηξαν γι΄ άλλες πολιτείες αλλά με την ίδια φιλοδοξία: του δευτεροκλασάτου, που θα διευθύνει ουσιαστικά εκ του παρασκηνίου. Φαίνεται πως τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Μόνο που εδώ τώρα το αφεντικό δεν είναι ο Ζαμάνης αλλά άλλος, που δεν φημίζεται και πολύ για την ανοχή του σε παρόμοιες ηγετικές φιλοδοξίες…

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Για τη βουλευτική αποζημίωση ρε γαμώτο, Ναι σε Όλα…




Χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ
προσέρχεται σύσσωμο το ΣυριζΑνελίτικο στράτευμα στη Βουλή.
Χωρίς κανένα άλλοθι, με καταπτοημένο ηθικό, παρά τις απεγνωσμένες ενέσεις τεχνητής αισιοδοξίας, που επιχειρεί να του εμφυσήσει ο επικεφαλής με τις αστειότητες περί γραβάτας..

Οι περισσότεροι από τους 153 ξέρουν καλά ότι, δεν πρόκειται να εκλεγούν ξανά, όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές. Επιθυμούν διακαώς να παρατείνουν τη θητεία τους με κάθε τίμημα. Ακάθεκτοι, τα δίνουν όλα στους δανειστές για μια καρέκλα, για ένα αδειανό πουκάμισο.

Τι κι αν φέρνουν νέα αιματηρή λιτότητα στους δοκιμαζόμενους πολίτες;
Τι κι αν η πλειοψηφία του λαού, τους κράζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο;
Αυτοί νομίζουν ότι ψιχαλίζει. Κι ετοιμάζουν ξεδιάντροπα, τερματίζοντας το,  συσσίτια φτώχειας για να χρυσώσουν το χάπι.
Οποία κατάντια της αριστεράς.

Τελικά, είναι πολλά τα λεφτά, Άρη…

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

153 βο(υ)λευτές αποφασισμένοι για την υπερψήφιση του 4ου Μνημονίου...


Πρωτοστατούντος του ανυπότακτου Γιάννη Μιχελογιαννάκη, που ξεκίνησε ήδη την πορεία θριάμβου μετά βαϊων και κλάδων από την Κρήτη. Τρέμει η γή, τρέμει η γή, όταν περνούν οι αετοί.

Δυό-δυό  υπογράφουμε τα Μνημόνια, δυό-δυό.
Μάλιστα, η Θεοδώρα Τζάκρη έσπασε κάθε ρεκόρ, ψηφίζοντας από το 2010  τέσσερα  στα τέσσερα.

Σοφέ ψηφοφόρε,
Δεύτε τελευταίον ασπασμόν στις ψευδαισθήσεις σου.
70 χρόνια δεν περίμενες καρτερικά αυτή την άγια νύχτα με το όπλο παρά πόδα;
Ο αγώνας σου τώρα δικαιώθηκε.
Των εχθρών τα φουσάτα σκορπίσαν σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά.
Η αριστερά ποτέ δεν πεθαίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά, τραβά, τραβά.

Φρουρά, Φρουρά, Φρουρά.



Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Το φάντασμα του Watergate ξανά πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες...

:
Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται στην Αμερική η  έρευνα για την υπόθεση των Ρώσων χάκερ και πώς επηρεάσαν, σύμφωνα με τις καταγγελίες, το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών. Η αρμόδια Επιτροπή της Γερουσίας  ζήτησε από τον τέως σύμβουλο του Τραμπ για θέματα Εθνικής Ασφάλειας, Μάιλ Φλιν, να της παραδώσει όλο το υλικό που έχει στη διάθεσή του σχετικά με τη Ρωσία.

Ο Φλιν είναι στο επίκεντρο της έρευνας για την πιθανολογούμενη παρέμβαση της Μόσχας στις εκλογές. Τον Φεβρουάριο αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του συμβούλου, όταν έγινε γνωστό ότι δεν αποκάλυψε το περιεχόμενο των συζητήσεων του με τον Ρώσο πρεσβευτή στις ΗΠΑ και στη συνέχεια παραπλάνησε τον αντιπρόεδρο Μάικ Πενς σχετικά με τις συζητήσεις αυτές.

Θα γίνει η αποπομπή Κόμεϊ το Watergate του Τραμπ;

«Είναι νωρίς για τέτοια συμπεράσματα» πιστεύει ο Άντ. Ντένισον από το Translatlantic Network, χαρακτηρίζοντας την απόφαση «κίνδυνο για τη δημοκρατία» και ζητά να αποκατασταθεί το κλίμα εμπιστοσύνης.
Γιατί τώρα; Αυτό το ερώτημα βασανίζει το πολιτικό κατεστημένο εντός και εκτός ΗΠΑ από τότε που ο πρόεδρος Τραμπ απέπεμψε εν μια νυκτί τον επικεφαλής του FBI Τζέιμς Κόμεϊ. Όχι έναν οποιοδήποτε Κόμεϊ, αλλά αυτόν που επί μήνες ερευνά εάν το περιβάλλον του προέδρου κατά την προεκλογική περίοδο επηρεάστηκε από το Κρεμλίνο. Με άλλα λόγια έναν ελεγκτή που δεν γνωρίζει μόνο πολλά για τον Τραμπ, αλλά μπορεί δυνητικά να γίνει επικίνδυνος για την προεδρία του.

«Παίρνει τεράστιο ρίσκο»

Τι κρύβεται λοιπόν πίσω από αυτήν την ανήκουστη απόφαση και τι μπορεί να σημαίνει; ρωτήθηκε από τη Γερμανική Ραδιοφωνία DLF ο Άντριου Ντένισον, πολιτικός επιστήμων και επικεφαλής του κέντρου Επιμόρφωσης «Translatlantic Network». «Αυτό αναρωτιούνται πολλοί, σε κάθε περίπτωση προκαλεί ανησυχία και τεράστιες αντιδράσεις που τώρα ο Τραμπ θα πρέπει να τις αντιμετωπίσει. Όλα δείχνουν πάντως ότι ο αμερικανός πρόεδρος παίρνει ένα τεράστιο ρίσκο σταματώντας τις έρευνες για την προεκλογική του εκστρατεία και τη Ρωσία. Πρόκειται για κατάχρηση εξουσίας στα όρια του γκροτέσκο. Κάτι τέτοιο συμβαίνει σε χώρες χωρίς δημοκρατία, όπου απολύονται άνθρωποι όταν με τις έρευνές τους φτάνουν πολύ κοντά στον πρόεδρο. Πρόκειται για κίνδυνο της δημοκρατίας όταν ο πρόεδρος πιστεύει ότι η νομοθεσία δεν τον αφορά και εντελώς αυθαίρετα μπλοκάρει μια νόμιμη και απαραίτητη έρευνα για την προεκλογική του εκστρατεία και τις σχέσεις του με τη Ρωσία».
Όπως πολλοί άλλοι έτσι και ο Άντριου Ντένισον πιστεύει ότι ο Τραμπ ήθελε να αποφύγει τα χειρότερα. Αυτό εξηγεί γιατί πολλοί Ρεπουμπλικάνοι τώρα υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να γίνει έρευνα.

«Δεν είμαστε κοντά στο τέλος Τραμπ»



Ο Κόμεϊ ενώπιον του Κογκρέσου για την ρωσική παρέμβαση στην προεκλογική εκστρατεία Τραμπ.
Πόσο πιθανό όμως είναι να έχει επηρεάσει η Ρωσία τις αμερικανικές εκλογές; «Είναι σαφές, ο Τραμπ μάλιστα το ομολόγησε», απαντά ο αμερικανός ειδικός προσθέτοντας ωστόσο ότι μεγαλύτερη βαρύτητα θα έχει εάν αποδειχθεί ότι ο Τραμπ και οι άνθρωποί του σκόπιμα δέχτηκαν βοήθεια από τη Ρωσία.  Όλα αυτά θυμίζουν Watergate και Ρίτσαρντ Νίξον τη δεκαετία του '70. Θα μπορούσε λοιπόν η απόλυση Κόμεϊ να δρομολογήσει την αποπομπή του Τραμπ;

«Είναι ακόμη πολύ νωρίς για τέτοια συμπεράσματα. Ευτυχώς έχουμε την εμπειρία του Watergate και μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε ως μέτρο σύγκρισης για να αντιληφθούμε καλύτερα αυτό το χάος. Αλλά δεν είμαστε κοντά στο τέλος Τραμπ. Αυτό που μπορούμε να πούμε για την ώρα είναι ότι ένας πρόεδρος δεν κινδυνεύει προς το παρόν με αυτόν τον τρόπο».  Ο Άντριου Ντένισον υποστηρίζει ότι ο Τραμπ θα πρέπει να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη. Κι αυτό θα γίνει μόνο όταν επιτρέψει τη διερεύνηση της ρωσικής εμπλοκής στην προεκλογική του εκστρατεία. Αυτό δηλαδή που προσπάθησε αρχικά να εμποδίσει.
DLF/Μάριο Ντομπόβιζεκ/Ειρήνη Αναστασοπούλου

  • Corriere della Sera:  FBI,  ένα «βαθύ λαρύγγι» για το Russiangate;

    Μία από τις πρώτες εντολές του Τζέιμς Κόμεϊ όταν ανέλαβε το τιμόνι του FBI το 2013, ήταν να επισκέπτονται όλοι οι νεοπροσληφθέντες πράκτορες το μνημείο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στην Ουάσινγκτον. Ηταν μία χειρονομία με υψηλό πολιτικό συμβολισμό. Γιατί ο Κόμεϊ, όπως όλοι οι προκάτοχοί του από το 1972 και μετά, έπρεπε να κάνει τους λογαριασμούς του με αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν «ελέφαντα στο δωμάτιο». Με το τεράστιο πρόβλημα δηλαδή που θα ήταν γελοίο να κάνει κανείς ότι αγνοεί. Και ποιο ήταν αυτό; Οτι από την ίδρυσή του το 1935 έως το 1972, όταν και ο Τζέι Εντγκαρ Χούβερ παρέδωσε το πνεύμα και τα ηνία, το FBI ήταν «η Γκεστάπο της Αμερικής» – έτσι ακριβώς το είχε χαρακτηρίσει ο πρόεδρος Τρούμαν.

    Ως πτυχιούχος Θεολογίας, ο Τζέιμς Κόμεϊ γνώριζε πολύ καλά ότι το προπατορικό αμάρτημα του FBI δεν ήταν άλλο από την δομική πολιτικοποίησή του δια χειρός Χούβερ, του ανθρώπου που διηύθυνε την υπηρεσία επί 37 συναπτά έτη και με μια σειρά από εκβιασμούς, απειλές και συνωμοσίες. Ο Χούβερ εκπαίδευε τους πράκτορές του ως κυνηγούς «ανατρεπτικών στοιχείων» – οι φακελωμένοι ξεπερνούσαν το μισό εκατομμύριο, ανάμεσα τους ήταν η Πρώτη Κυρία Ελίονορ Ρούσβελτ, η Μέριλιν Μονρόε, ο Αλμπερτ Αϊνστάιν και ο Τζον Λένον. Ο Χούβερ ήταν ο ενορχηστρωτής στο κυνήγι των μαγισσών κατά των κομμουνιστών, ο άνθρωπος που έκλεινε το ένα μάτι -ή και τα δύο- στα εγκλήματα της Κου Κλουξ Κλαν.

    Η Corriere della Sera υπενθυμίζει μία από τις πολλές «γκεσταπίτικες» ιδέες του Χούβερ: το 1939 είχε έτοιμα στρατόπεδα συγκέντρωσης για να κλείσει μέσα Ιταλοαμερικανούς (ως δυνάμει φασίστες), Γερμανούς (ως δυνάμει ναζιστές), κομμουνιστές, συνδικαλιστές και όποιους άλλους θεωρούσε ο ίδιος επικίνδυνους για το σύστημα. Τον σταμάτησε ο Ρούσβελτ, κρατώντας τα στρατόπεδα μόνο για τους Ιάπωνες. Να γιατί σήμερα ο Κόμεϊ στέλνει τους νέους πράκτορες στο μνημείο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον οποίο παρεμπιπτόντως ο Χούβερ είχε επιχειρήσει να ωθήσει στην αυτοκτονία. Και να γιατί το FBI άρχισε μια δεύτερη ζωή το 1972, όταν ο πρόεδρος Νίξον υποδέχθηκε πανηγυρίζοντας την είδηση του θανάτου του Χούβερ: «Απαλλαχτήκαμε από αυτόν τον cocksucker!» φέρεται να είπε κάνοντας και μια ομοφυλοφιλική νύξη για τον νεκρό.

    Ηταν εκείνο το FBI που, αναζητώντας τη νέα του ταυτότητα, άρχισε να ερευνά την υπόθεση Γουότεργκεϊτ. Αλλά, αντίθετα από τον Τραμπ, ο Νίξον δεν τόλμησε να απολύσει ποτέ τον διευθυντή του ή τέλος πάντων κάποιον από τους τρεις διευθυντές που το FBI άλλαξε μέσα σε έναν χρόνο. Εχει τη σημασία του, πάντως, ότι το «βαθύ λαρύγγι» που έδινε τις πληροφορίες για το σκάνδαλο στην Washington Post ήταν ο υποδιευθυντής του Μαρκ Φελτ. Θα βρεθεί ένα «βαθύ λαρύγγι» και για το Russiangate, το σκάνδαλο που είναι εμφανές ότι προσπαθεί να καλύψει ο Ντόναλντ Τραμπ με την καρατόμηση του Κόμεϊ; Γιατί όχι; Βοηθούντος του Χόλιγουντ, το FBI έχει πια τους ήρωες του – την Τζόντι Φόστερ στη «Σιωπή των αμνών», τον Τζόνι Ντεπ στο «Ντόνι Μπράσκο», τον Κίανου Ριβς στο «Πόιντ Μπρέικ». Μάλλον ήρθε η ώρα και για έναν ήρωα βγαλμένο από την πραγματική ζωή.

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Αντισυνταγματικές οι παρατάσεις συμβασιούχων ΟΤΑ

Νέα βόμβα από το  Ελεγκτικό Συνέδριο

Την αντισυνταγματικότητα της παράτασης χιλιάδων συμβασιούχων των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης έκρινε ομόφωνα η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου με το σκεπτικό ότι το σύνταγμα απαγορεύει ρητά και τις παρατάσεις αυτών, αλλά και τις μονιμοποιήσεις των εν λόγω επί συμβάσει υπαλλήλων.

Πρόκειται επί της ουσίας για τη δεύτερη βόμβα που ρίχνει στην κυβέρνηση το Ελεγκτικό Συνέδριο καθώς την Τρίτη είχε γνωμοδοτήσει ότι οι περικοπές των κύριων αλλά και των επικουρικών συμβάσεων που συμφωνήθηκαν με τους δανειστές από το 2019, είναι αντίθετες με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Ωστόσο, και όσον αφορά στην τελευταία απόφαση, με βάση αυτή αποκλείεται η δυνατότητα η δυνατότητα παράτασης στις συμβάσεις σε περίπου 15.000 συμβασιούχους των ΟΤΑ, οι οποίες είχαν προβλεφθεί σε πρόσφατους νόμους και επί υπουργίας Γιώργου Κατρούγκαλου. Την ίδια στιγμής προκαλεί συνέπειες καθώς απαγορεύει και την πληρωμή των συμβασιούχων για όσο καιρό οι συμβάσεις τους παρατάθηκαν παράνομα.

Αναλύοντας περαιτέρω, η «Καθημερινή» υπενθυμίζει τις προσπάθειες της κυβέρνησης να επιβάλει την ανανέωση των συμβασιούχων στους δήμους. Ειδικότερα αναφέρεται στους χιλιάδες συμβασιούχους που είχαν προσληφθεί με οκτάμηνες συμβάσεις οι οποίες έληξαν το 2015. Τότε η κυβέρνηση παρενέβη δίνοντας παράταση μέχρι τα τέλη του 2016 και εν συνεχεία προχώρησε σε νομοθετική ρύθμιση δίνοντας κι άλλη παράταση μέχρι τα τέλη του 2017.

Ήδη όμως είχαν προκληθεί αντιδράσεις από τις δημοτικές αρχές, ενώ και το ίδιο το Ελεγκτικό Συνέδριο με επιμέρους αποφάσεις είχε κρίνει αντισυνταγματικές τις ρυθμίσεις με το σκεπτικό ότι μετά το τέλος της διετίας σε μία σύμβαση δεν μπορεί να υπάρξει παράταση.

Σε μία άλλη παρέμβαση, η κυβέρνηση πέρασε και τροπολογία και σε άσχετο μάλιστα νόμο η οποία ανέφερε ότι «οι συμβάσεις παρατείνονται αυτοδικαίως μέχρι και τις 31.12.2017, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης». Στην κίνηση αυτή αντέδρασαν για μία ακόμα φορά οι δημοτικές αρχές, ωστόσο με εγκύκλιό του προς τις αποκεντρωμένες διοικήσεις, ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης, τόνιζε ότι η παράταση των συμβάσεων στην καθαριότητα είναι υποχρεωτική.

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Πέντε μαθήματα από το θρίαμβο του Μακρόν στις γαλλικές εκλογές

Τα πέντε συμπεράσματα-μαθήματα της Νίκης του Εμανουέλ Μακρόν και οι προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας.

Αναδημοσίευση από- http://www.thetoc.gr

1. Νίκη της Ευρώπης και της «παγκοσμιοποιημένης» Γαλλίας

Η άνοδος του Εθνικού Μετώπου της Λεπέν και τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα της Γαλλίας μετέτρεψαν την προεκλογική εκστρατεία σε ένα δημοψήφισμα για την Ευρώπη και την παγκοσμιοποίηση. Ο Μακρόν επαναλάμβανε διαρκώς ότι ο διχασμός είχε να κάνει με αυτούς που βλέπουν την ανοιχτή οικονομία ως ευκαιρία και εκείνους, όπως η Λεπέν που φαίνεται να φοβούνται τις προκλήσεις που προσφέρει. Επί μήνες ο Μακρόν ήταν ο μόνος υποψήφιος που αναφερόταν σε μια ανοικτή Ευρώπη επιμένοντας ότι αυτή ήταν η "λύση" στα προβλήματα της Γαλλίας και των άλλων. Ομως πολλοί από τους αριστερούς ψηφοφόρους τον ψήφισαν στον δεύτερο γύρο μόνο ,κα μόνο για να μπλοκάρουν τον δρόμο της Λεπέν προς το Ελιζέ.

Το μέγεθος της νίκης του Μακρόν έδειξε ότι η Ευρώπη, το ευρώ και η φιλελεύθερη οικονομία επικρατούν. Ακόμη και η Λεπέν η οποία εδώ και πολύ καιρό ζητούσε από τη Γαλλία να εγκαταλείψει το ευρώ και ενδεχομένως να εγκαταλείψει την ΕΕ, άλλαξε τη θέση της στο ενιαίο νόμισμα τις τελευταίες ημέρες της εκστρατείας για να κατευνάσει τους φόβους των ψηφοφόρων.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες που χαιρέτισαν τη νίκη Μακρόν θα έχουν απέναντι τους έναν συνεργάτη.
Ο Μακρόν όμως πρώτα απ όλα θα είναι ο πρόεδρος των Γάλλων. Η προτεραιότητά του στην Ευρώπη είναι να αποκαταστήσει τον γαλλογερμανικό άξονα Για να βελτιώσει τη σχέση του Παρισιού με το Βερολίνο, θέλει να αποδείξει στους Γερμανούς ότι μπορεί να κάνει ό, τι οι προκάτοχοί του δεν κατάφεραν να κάνουν: να προχωρήσει στη μεταρρύθμιση της γαλλικής οικονομίας.


2. Διατλαντική «συνέχεια»

Η Λεπέν προέρχεται από μια μακρά οικογενειακή παράδοση θερμών σχέσεων με τη Μόσχα και εχθρότητας προς την συμμαχία με τις ΗΠΑ. Αντίθετα ο Μακρόν, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο υποψήφιο φαίνεται να υιοθετεί μια πιο σκληρή γραμμή έναντι της Μόσχας η οποία ήδη τον χαρακτηρίζει ως απειλή.

Με τη συνολική του προσέγγιση στην εξωτερική πολιτική, συμπεριλαμβανομένης της επανασύνδεσης της Γαλλίας με την αμερικανική συμμαχία ΝΑΤΟ που ξεκίνησε το 2009, ο Μακρόν εγγυάται μια συνέχεια αυτών που ξεκίνησαν οι προκατοχοί του. Σηματοδοτεί επίσης μια ρεαλιστική προσέγγιση στις σχέσεις με την Ουάσιγκτον και την προάσπιση των γαλλικών συμφερόντων, έστω και αν προτιμά να το πράξει  εντός της ΕΕ και σε συνεννόηση με τη Γερμανία. Ο Μακρόν έχει πει ότι δεν θα υποστηρίξει  την άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας εάν δεν υπάρξουν ενδείξεις προόδου για την επίλυση της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Σε άλλες εποχές η εκλογή ενός Γάλλου ηγέτη, ο οποίος δεσμεύεται ένθερμα έναντι του ΝΑΤΟ και γελοιοποιεί τη Ρωσία, θα γίνει δεκτή ευνοϊκά στην Ουάσινγκτον. Αλλά αυτές είναι ασυνήθιστες στιγμές και η σχέση με τον Πρόεδρο Τραμπ είναι αδύνατο να προβλεφθεί. Όπως όλοι οι άλλοι υποψήφιοι στις εκλογές αυτές, ο Μακρόν χαρακτήρισε τον Τραμπ νέα πηγή "αβεβαιότητας" για την Ευρώπη. Δεν τον ανέφερε ως "απειλή", όπως έκανε ο συντηρητικός υποψήφιος Φρανσουά Φιγιόν.  Από την πλευρά του ο Τραμπ είχε επαινέσει την Λεπέν με ένα tweet πριν από τον πρώτο γύρο, αλλά σύντομα μετά την ήττα της συνεχάρη τον Μακρόν λέγοντας «θέλω πολύ να συνεργαστώ μαζί του!»

3. Ηττα της άκρας δεξιάς, αλλά ο λαϊκισμός είναι εδώ

Η ήττα της  Μαρίν Λεπέν είναι πραγματική, αλλά το Εθνικό Μέτωπο πέτυχε σημαντικά κέρδη από τις προεδρικές εκλογές του 2012 όταν έλαβε 18% στον πρώτο γύρο. Καθώς το κόμμα περνά μέσα από μια υπαρξιακή...  αναζήτηση όπως ανακοίνωσε η ίδια η Λεπέν στην ομιλία της μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος,  η αποτυχία της μπορεί να είναι μόνο προσωρινή. Έλαβε περισσότερες από 10 εκατομμύρια ψήφους την Κυριακή, αφού πολλοί ψηφοφόροι που επέλεξαν τον συντηρητικό Φιγιόν ή Μελανσόν ψήφισαν Λεπέν.

Οι Γάλλοι έδειξαν για μία ακόμη φορά, όπως έχουν κάνει επανειλημμένα σε προηγούμενες εκλογές, ότι δεν θέλουν την Λεπέν και το κόμμα της, στην εξουσία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αποτυγχάνουν μόλις πλησιάσουν στη νίκη.  Αυτό συνέβη στις περιφερειακές εκλογές του 2015, όταν το Εθνικό Μέτωπο δεν μπόρεσε να κερδίσει τον έλεγχο των δύο περιοχών στις οποίες υποτίθεται ότι κυριαρχεί στο βόρειο και νότιο τμήμα της Γαλλίας.

Αλλά ο λαϊκισμός δεν είναι μόνο ένα κίνημα της ακροδεξιάς και το χάσμα, όπως περιγράφεται από τον Μακρόν, για το αν οι οικονομίες πρέπει να είναι ανοιχτές ή κλειστές, είναι ένα χάσμα που περνά και μέσα από την Αριστερά. Το κύμα του Μελανσόν στον πρώτο γύρο έδειξε ότι οι ιδέες του Μακρόν δεν είναι ιδέες που τις συμμερίζονται όλοι όσοι τον ψήφισαν την Κυριακή.  Το πως θα ασχοληθεί με τον θυμό και την απογοήτευση των ψηφοφόρων που θεωρούν ότι πληρώνουν υπερβολικά υψηλό τίμημα για την παγκοσμιοποίηση θα καθορίσει την ικανότητα του Μακρόν να κυβερνά και να μεταρρυθμίζει αποτελεσματικά.

4. Το En Marche προς τον τρίτο γύρο - τις βουλευτικές εκλογές

Ο Μακρόν θα επικεντρωθεί τώρα στην απόκτηση της απόλυτης πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο στις 11 και 18 Ιουνίου. Το κίνημα του En Marche  δεν υπήρχε πριν από ένα χρόνο. Τώρα ελπίζει  ότι ο θρίαμβος των προεδρικών εκλογών θα του δώσει ώθηση. Ισως όμως χρειαστεί βοήθεια. Αν και ποντάρει σε νέα πρόσωπα, οι μισοί και πλέον  μελλοντικοί βουλευτές του θα μπουν τώρα στην αρένα της πολιτικής, ο Μακρόν ελπίζει και στη στήριξη  έμπειρων πολιτικών, είτε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα είτε από τους συντηρητικούς. Κάποιοι έχουν ήδη εκφράσει ενδιαφέρον, ειδικά επειδή δεν τους ζητά πλέον να εγκαταλείψουν το δικό τους κόμμα για να συμμετάσχουν στο En Marche.

Η Λεπέν θέλει να ηγηθεί της αντιπολίτευσης αλλά είναι απίθανο να κερδίσει  μεγάλο αριθμό  βουλευτών δεδομένου του εκλογικού συστήματος της Γαλλίας. Όσο για τους Σοσιαλιστές, αντιμετωπίζουν με τρόμο τον Ιούνιο μετά την απόλυτη καταστροφή που υπέστησαν στον πρώτο γύρο. Ο Μπενουά Αμόν έλαβε κάτι περισσότερο από 6% και αυτό σημαίνει ότι οι λίγοι βουλευτές του θα κληθούν να αποφασίσουν πιθανώς για τον εαυτό τους αν θα υποστηρίζουν τον Μακρόν ή όχι.  Οι σύμβουλοι του Μακρόν λένε ότι οι υποψήφιοι του En Marche θα υπερασπιστούν το προεδρικό τους πρόγραμμα στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, αλλά θα είναι ενδιαφέρον να δούμε τι διδάγματα θα αντλήσει ο νέος πρόεδρος από την νίκη του - τόσο μεγάλη όσο και διφορούμενη. Ας  μην ξεχνάμε ότι ο  Μακρόν ωφελήθηκε από την ανεξαρτησία του En Marche

5. Μεταρρυθμιστής ή θεραπευτής;

Ο Μακρόν κληρονομεί μια διαιρεμένη χώρα. Οι υποστηρικτές του κυματίζουν τις σημαίες της Γαλλίας και της ΕΕ. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι αν ο Μακρόν θα  μπορέσει να αντιμετωπίσει τα μακροπρόθεσμα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της Γαλλίας εφαρμόζοντας μεταρρύθμίσεις «χωρίς να περιμένει και χωρίς να διστάζει», όπως ο ίδιος είπε. Αν θέλει να αποφύγει τις διαδηλώσεις και τις απεργίες θα πρέπει να κάνει πολλά για να πείσει ότι το μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα είναι αναγκαίο.  Ο μόνος τρόπος για να πείσει τους σκεπτικιστές και τους αντιπάλους του θα είναι να έχει σύντομα αποτελέσματα. Μπορεί να κερδίσει χρόνο στέλνοντας το μήνυμα ότι θα αλλάξει τη  πολιτική του παρελθόντος - φέρνοντας νέα πρόσωπα τόσο στο κοινοβούλιο όσο και στην κυβέρνηση, και μεταρρυθμίσεις για την διαφάνεια της πολιτικής εκστρατείας. Αλλά η μεγαλύτερη πρόκληση της προεδρίας του θα είναι το πώς θα ξεπεράσει τις εντάσεις που θα δημιουργήσει η ατζέντα της αλλαγής στην Γαλλία.  Πώς θα προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις επουλώνοντας παράλληλα τις πληγές της Γαλλίας.

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Τελειώνουν τη χώρα κι αυτοί χτενίζονται...

Νέο χαστούκι από το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής για την πορεία της χώρας  με ένα μείγμα μέτρων άκρως υφεσιακό, που ναρκοθετεί οποιαδήποτε ελπίδα για θετικές εξελίξεις κι έξοδο από την κρίση.  Δεν είναι, συνεπώς, ώρα για πανηγυρισμούς και φτηνή προπαγάνδα είτε από την πλευρά της κυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είτε από την πλευρά των δανειστών...

Το Γραφείο της Βουλής χαρακτηρίζει "απογοητευτική"  την οικονομική κατάσταση της χώρας για το πρώτο τρίμηνο του 2017, επισημαίνοντας ότι η αφαίμαξη των νοικοκυριών, η μείωση καταθέσεων, η αύξηση των κόκκινων δανείων και των ληξιπρόθεσμων οφειλών  «έρχονται σε αντίθεση με τις προσδοκίες που επενδύθηκαν στο τρέχον Μνημόνιο και επομένως μπορεί να οδηγήσουν σε ολική ανατροπή των δεδομένων του με απρόβλεπτες συνέπειες».

Οι συντάκτες της τριμηνιαίας έκθεσης Ιανουάριος – Μάρτιος 2017 θεωρούν  "απίθανη"  την επίτευξη του στόχου για 2,7% ανάπτυξη το 2017, προβλέπουν περαιτέρω επιβράδυνση της οικονομίας, μείωση του ΑΕΠ και εκτροχιασμό όλων των στόχων του προϋπολογισμού και των φορολογικών εσόδων με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ενεργοποίηση του  "κόφτη"  και την ανάγκη λήψης νέων επώδυνων δημοσιονομικών μέτρων.

Επισημαίνει: "Αποτέλεσμα των μέχρι σήμερα εξελίξεων ήταν ότι παραμένει απαγορευτική η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές, καθώς η μέση μηνιαία απόδοση από το δεκαετές ομόλογο του ελληνικού δημοσίου, βάσει στοιχείων της Τράπεζας της Ελλάδος, κατά τους τρεις πρώτους μήνες του 2017 διαμορφώθηκε εκ νέου πάνω από 7%, μετά την υποχώρηση (για πρώτη φορά από το 2014) κάτω από το 7% (6,94%) τον Δεκέμβριο του 2016, όταν ακολουθούσε σταθερή πορεία αποκλιμάκωσης ήδη από το Σεπτέμβριο του 2016".

Ολόκληρη η έκθεση- https://thecaller.gr/wp-content/uploads/2017/05/ekthesi_grafio_proipologismou.pdf

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Γ. Βαρουφάκης - Αλ. Τσίπρας: μια ανίκανη ηγεσία...

Δυστυχώς, στο τιμόνι της χώρας σε κρίσιμες ώρες βρέθηκε μια επικίνδυνη, προβληματική, ιδεοληπτική, ασταθής και αδύναμη ηγεσία. Χωρίς κανένα σχέδιο και στρατηγική, με άγνοια κινδύνου που οι τυχοδιωκτισμοί της οδήγησαν τα πράγματα ένα βήμα πριν την καταστροφή.
80  δις  €  είναι το κόστος αυτών των πειραματισμών το καλοκαίρι του 2015. 
Ποιος θα πληρώσει για όλα αυτά;

Ο  Γιάνης Βαρουφάκης στο βιβλίο του «Adults in the Room» περιγράφει παραστατικά το χάος που επικρατούσε στις κυβερνητικές συσκέψεις της πολιτικής ομάδας διαπραγμάτευσης εκείνης της περιόδου.

Σε απόσπασμα του βιβλίου, που προδημοσιεύει το thepressproject.gr, ο πρώην υπουργός Οικονομικών αναφέρεται στον Αλέξη Τσίπρα κάνοντας λόγο για έναν άνθρωπο που «εμφανιζόταν όλο και πιο νωχελικός, σε σημείο που έπαψε να κυριαρχεί, όπως προηγουμένως έκανε».

Το απόσπασμα όπως δημοσιεύεται στο PressProject αναφέρει:

Στις αρχές Μαΐου, κατά τη διάρκεια άλλης μιας σύσκεψης της πολιτικής ομάδας διαπραγμάτευσης, ο Νίκος Παππάς με κατηγόρησε λέγοντας περιφρονητικά ότι έχω πάθει «εμμονή» με το δημόσιο χρέος.
«Φυσικά και έχω» του απάντησα. «Όταν είσαι αιχμάλωτος είναι καθήκον σου να αναπτύξεις εμμονή με την απόδραση».

Το ότι γινόταν καν αυτή η συζήτηση μεταξύ μας αποδείκνυε πόσο προχωρημένη ήταν η κατάρρευση του κοινού μας μετώπου. Σημειωτέον ότι ο Παππάς ήταν εκείνος που με είχε πλησιάσει στα τέλη του 2010 λόγω της προσωπικής μου σταυροφορίας υπέρ της άμεσης και μεγάλης αναδιάρθρωσης του χρέους. Αργότερα επέμεινε να αναλάβω τη θέση του υπουργού Οικονομικών ακριβώς λόγω των συγκεκριμένων προτάσεών μου για την αναδιάρθρωση χρέους και της τακτικής που θα ακολουθούσαμε για να την πετύχουμε. Τώρα, ξάφνου, ο στόχος της αναδιάρθρωσης του χρέους είχε γίνει... εμμονή μου.

Ο Σαγιάς προσέτρεξε σε βοήθεια του Παππά χρησιμοποιώντας το απίστευτο επιχείρημα ότι το χρέος δεν αποτελεί πρόβλημα όσο η Τρόικα χρηματοδοτεί την αποπληρωμή του. Βλέποντας ότι ο Αλέξης άκουγε καταβεβλημένος χωρίς να απαντά μου κατέστη προφανές ότι είχε πλέον αποκηρύξει όλα όσα είχαμε συμφωνήσει ήδη από το 2011.

Το σχέδιο τους ήταν πλέον φανερά η αποδοχή της μνημονιακής διαδικασίας και η επαναδιάταξη της κυβέρνησής μας ως μια εκδοχή λάιτ της πολιτικής Σαμαρά. Θυμάμαι να καθόμαστε με τον Ευκλείδη στο Μαξίμου, χαμογελώντας πικρά ο ένας στον άλλον, περιμένοντας την έναρξη κάποιας σύσκεψης, την ώρα που σε διπλανό δωμάτιο οι Σαγιάς και Χουλιαράκης, συνεπικουρούμενοι από τον Δραγασάκη, έκοβαν και έραβαν, έγραφαν και έσβηναν, ακόμα ένα προσχέδιο Συμφωνίας Τεχνικών Κλιμακίων (SLA) που θα παρέδιδαν στην τρόικα: στην πραγματικότητα ενός νέου, οικονομικά μη βιώσιμου, Μνημονίου, πανομοιότυπο με το προηγούμενο, πέραν κάποιων ελάχιστων φύλλων συκής και -το σημαντικότερο- πολύ λιγότερο δημοσιονομικά βιώσιμο. Το όλο σκηνικό εξέπεμπε θλίψη.

Κάποια στιγμή, σε κατ’ ιδίαν συζήτηση, είπα στον Αλέξη ότι δεν θα μπορούσε να «πουλήσει» την SLA του Σαγιά ούτε στον εαυτό του, όχι απλά στην κοινοβουλευτική μας ομάδα. Συμφώνησε με αφοπλιστικό τρόπο και αμέσως έδειξε ακόμα πιο θλιμμένος απ’ όσο ήταν ήδη. Στο μεταξύ ο Jeff Sachs μου έστελνε επείγουσες προειδοποιήσεις: «Απαιτούν πρώτα τεχνική συμφωνία, υποσχόμενοι ότι θα συζητήσουν ελάφρυνση του χρέους μετέπειτα. Αλλά λένε ψέματα! Μόλις τους δώσετε την SLA θα αρνηθούν ακόμα και ότι σας υποσχέθηκαν οτιδήποτε. Μην την πατήσετε!» Πώς να έλεγα στον Jeff ότι πλέον ο Αλέξης δεν με άκουγε; Πως φαινόταν πλέον ταγμένος, από επιλογή ή παράλυση, να διαβεί ανόρεχτα αυτό το καταστροφικό μονοπάτι;

Καθώς πλησίαζε το τέλος Μαΐου ο Αλέξης εμφανιζόταν όλο και πιο νωχελικός, σε σημείο που έπαψε να κυριαρχεί, όπως προηγουμένως έκανε, των συσκέψεών μας. Το κενό έσπευσε, με την σιωπηλή συναίνεση των Δραγασάκη και Παππά, να καλύψει ο Σαγιάς. Μακρυγορώντας στην γλώσσα αλλά και το πνεύμα της SLA της Τρόικας, έμοιαζε να προεδρεύει. Η πλευρά μας είχε δώσει ήδη τα πάντα -δημοσιονομικούς στόχους που ισοδυναμούσαν με βαριά λιτότητα, αποδοχή των φορολογικών μοντέλων των δανειστών, αυξήσεις των φορολογικών συντελεστών, και ιδιωτικοποιήσεις χωρίς όριο και λογική - μη παίρνοντας τίποτα ως αντάλλαγμα. Κάθε φορά που επεσήμαινα ότι αναλαμβάνουμε δεσμεύσεις που δεν μπορούμε να εκπληρώσουμε λάμβανα απαντήσεις που πάνω-κάτω θύμιζαν ολική επαναφορά των επιχειρημάτων της εποχής Σαμαρά: Εφόσον λαμβάναμε νέα δάνεια το χρέος δεν αποτελούσε πρόβλημα γιατί αργά η γρήγορα θα αναδιαρθρωνόταν!

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κερδίσω την προσοχή του Αλέξη συνέταξα, με τη βοήθεια του Glenn Kim, μια ακόμα πιο ήπια και μετριοπαθή εκδοχή της πρότασης μου για ανταλλαγές χρέους (Debt Swaps) και πρότεινα στον Αλέξη να την παρουσιάσει στην επερχόμενη ανεπίσημη τριμερή συνάντηση με την Γερμανίδα Καγκελάριο και τον Πρόεδρο Ολάντ, υποστηρίζοντας ότι οποιαδήποτε τεχνική συμφωνία στη βάση του σχεδίου Σαγιά θα αποτελούσε πολιτικό δηλητήριο για τον ίδιο αν δεν συμπεριλάμβανε τουλάχιστον την μετριοπαθέστατη αναδιάρθρωση για το χρέος που του πρότεινα. Ο Αλέξης συμφώνησε και μου τηλεφώνησε αργότερα έχοντας «καλά νέα». Η συνάντηση είχε πάει αρκετά καλά, με πληροφόρησε: «Η Άγκελα είπε ότι ήταν προετοιμασμένη να μελετήσει την πρότασή μας για το χρέος και με ρώτησε αν υπάρχει κάποιος να τη συζητήσει με τον Wieser».

Δυστυχώς τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά αν κρίνει κανείς από ένα μήνυμα που μου έστειλε ο Ευκλείδης την ίδια μέρα: «Η τριμερής πήγε άσχημα, οπότε θα χρειαστεί να... δώσουμε ακόμα περισσότερα!»

«Αλέξη», είπα, «κατάλαβες ότι η Μέρκελ σε παρέπεμψε στον νεκροθάφτη μας, τον Thomas Wieser, που δεν έχει καν την εξουσιοδότηση να συζητήσει την ελάφρυνση του χρέους μαζί μας; Και μου λες ότι αυτά είναι καλά νέα;»

Παρόλα αυτά έστειλα τον Glenn Kim στις Βρυξέλλες να συναντήσει τον Wieser μήπως και… Ο Glenn ήταν εξαιρετικός, όπως πάντα, εξηγώντας στον Wieser πόσο απλή, σύμφωνη με τους κανόνες του ESM, και αποτελεσματική ήταν η ανταλλαγή χρέους που προτείναμε, με ελάχιστο μάλιστα πολιτικό κόστος για την Καγκελάριο. Ο Wieser αναγκάστηκε τελικά να παραδεχτεί την αξία της πρότασής μας. Όμως η Μέρκελ δεν είχε κανένα λόγο να την συζητήσει καν καθώς δεν αντιμετώπιζε πλέον καμία αξιόπιστη απειλή, ή έστω πίεση, από την πλευρά μας. Έτσι η επιτυχία του Glenn απεδείχθη άκαρπη.

Σε σύσκεψη της πολιτικής ομάδας διαπραγμάτευσης την 30ή Μαΐου οι Σαγιάς και Χουλιαράκης πρότειναν στον Αλέξη να κανονιστεί ακόμα μια συνάντηση με τον Wieser. Τότε παρενέβην. Ένιωσα ότι ίσως ήταν η τελευταία μου προσπάθεια, γι’ αυτό επέλεξα τις λέξεις μου πολύ προσεκτικά:

«Δεν έχω πρόβλημα να μιλήσουμε ξανά στον Wieser, αν το επιθυμείτε. Αλλά να ξέρετε ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Η μόνη μας ελπίδα ανάκτησης του ελέγχου της μοίρας μας είναι αν ο πρωθυπουργός μας, το πολύ μέχρι την Τετάρτη ή την Πέμπτη, παρουσιάσει το δικό μας αντι-Μνημόνιο -τη δική μας μεταρρυθμιστική και δημοσιονομική πρόταση για το πώς πρέπει να κλείσει η τρέχουσα δανειακή συμφωνία και ποια πρέπει να είναι η λογική και η μορφή ενός νέου μακροπρόθεσμου συμβολαίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντί να εγκλωβιστείς Αλέξη στο πλαίσιο της Τεχνικής Συμφωνίας της τρόικας, να επιμείνεις να συζητήσεις στη βάση ενός νέου Σχεδίου για την Ελλάδα στο οποίο το χρέος να είναι προαπαιτούμενο. Ναι, το ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι επ'αυτού εδώ και δύο μήνες. Όμως είναι μονόδρομος και τώρα πια είναι έτοιμο ένα τέτοιο Σχέδιο, αποτέλεσμα συστηματικής δουλειάς με τον Jeff Sachs, τον Larry Summers και πολλούς άλλους».

Όσο μιλούσα, ο Σαγιάς, που καθόταν δίπλα μου, άρχισε να επαναλαμβάνει ρυθμικά και σαρκαστικά την ίδια φράση: «Πρόταση ρήξης, πρόταση ρήξης, πρόταση ρήξης. Αυτό κάνεις. Προτείνεις την σύγκρουση.»
Έφτασα στα όρια της υπομονής μου. Χτύπησα το χέρι μου στο τραπέζι και του είπα «Άκου να σου πω. Δεν θα με ξαναδιακόψεις. Ούτε θα ξαναβάλεις λόγια στο στόμα μου διαστρέφοντας το νόημα των λεγόμενών μου. Η Τρόικα και τα κανάλια της τα καταφέρνουν πολύ καλά σε αυτό. Δεν χρειάζονται την βοήθειά σου. Αλλά ως εδώ. Αν διαφωνείς, να περιμένεις μέχρι να έρθει η σειρά σου για να εκφράσεις τις σκέψεις σου».

«Τώρα με τρόμαξες!» είπε ο Σαγιάς με περίσσια ειρωνική επιθετικότητα.

«Σπύρο, πρόσεχε, ολισθαίνεις στη σφαίρα της πολιτικής αλητείας.»

Ο Σαγιάς άρχισε να φωνάζει «Επί σαράντα χρόνια παλεύω σε αυτή τη χώρα, όχι σαν μερικούς που είδαν την ευκαιρία τους να γυρίσουν από το εξωτερικό και να κάνουν καριέρα».

«Χαίρομαι που επιτέλους πέφτουν οι μάσκες και μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα ποιος υπονομεύει τον υπουργό Οικονομικών εκ των έσω», του απάντησα.

Αργότερα, μιλώντας με την Έλενα Παναρίτη, παρουσία της Δανάης, περιέγραφα την δυσάρεστη και χαώδη ατμόσφαιρα που ακολούθησε μετά από τη λογομαχία: «Για μια ακόμη φορά έφτασα μερικά εκατοστά από το να παραιτηθώ σήμερα. Αλλά δεν πρόκειται να τους κάνω τη χάρη. Ο Αλέξης προσπάθησε να με υπερασπιστεί αλλά το έκανε πολύ άτσαλα».

«Του έχουν κάνει μάγια» είπε η Έλενα.

«Όχι, δεν είναι αυτό», απάντησα. «Έχει παραιτηθεί εσωτερικά. Έχει κουραστεί και έχει χάσει το ηθικό του. Αλλά είναι η τελευταία μας ελπίδα. Θα παραμείνω μέχρι αυτή η ελπίδα να εξαφανιστεί ολοκληρωτικά».



Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Αλέξης Τσίπρας, O... «ανώτατος των τροϊκανών»

Του Γιάννη Σιδέρη

Είχε φανεί υπερβολικός, έως και προβοκατόρικος, ο τίτλος της γερμανικής Die Zeit, τον Ιανουάριο του '16, που χαρακτήριζε τον έλληνα πρωθυπουργό ως τον «ανώτατο των τροϊκανών». Ουδείς άλλος πρωθυπουργός, ούτε καν υπηρεσιακός… αξιώθηκε τέτοιο τίτλο!

Ωστόσο η ευθυκρισία των δημοσιογράφων της εφημερίδας δικαιώθηκε χθες με τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στον ΑNT1! Ο «μεταμορφισμός» του κ. Τσίπρα ήταν η ταχύτατη μετάβαση στο άλλο άκρο - και βέβαια η μνημονιακή ανάνηψή του από την εποχή των ηρωικών διακηρύξεων, έγινε η χαρά των social media.

Οι πλέον εμβληματικές του φράσεις αφορούσαν στην «go back madam Merkel», η οποία τελικά, κατά τον κ. Τσίπρα, είναι μια ανοιχτόμυαλη πολιτικός η οποία έχει αίσθημα ευθύνης, ενώ ο μισητός κ. Schaeuble είναι ένας σοβαρός και σεβαστός πολιτικός!

Φυσικά δεν γίνονται πρώτη φορά αυτά. Γέμει η ιστορία από παρόμοιες περιπτώσεις. Ο Antonio Gramsci χρησιμοποίησε τον όρο «Μεταμορφισμός» για να τις περιγράψει, από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Αφορά στη μετατόπιση προσώπων, ομάδων, κομμάτων, από αριστερές, ριζοσπαστικές («προοδευτικές» στη γλώσσα τους) θέσεις, σε συντηρητικές και μετριοπαθείς, και στην ενσωμάτωσή τους στην καθεστηκυία λογική άσκησης της εξουσίας, έναντι της οποίας έστεκαν ως ορκισμένοι εχθροί, αποφασισμένοι να την ανατρέψουν.

Εκ του αποτελέσματος, φαίνεται ότι κάπως έτσι αλλά σχεδιασμένη ήταν η στόχευση του πρωθυπουργού και της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ: Μια πορεία προς την κατάκτηση της εξουσίας, για την απόλαυσή της ως αυτοσκοπό, διανθισμένη με αριστερές και αριστερίστικες κορώνες, με εμβόλιμα εθνικολαϊκά συνθήματα (αυτοί, οι κατεξοχήν ιδεολόγοι εθνομηδενιστές), με βία, όχι μόνο λεκτική, κατά των προδοτών.

Ένας πρωθυπουργός δίνει συνέντευξη όταν έχει κάτι να αναγγείλει, ή όταν οι συνθήκες είναι τόσο δυσμενείς ώστε ζητάει την κατανόηση του λαού και της αντιπολίτευσης προκειμένου να ανταπεξέλθει η χώρα επιτυχώς τις συμπληγάδες. Είναι απορίας άξιον γιατί εδόθη η χθεσινή, αφού δεν συνέτρεχαν οι ανωτέρω λόγοι. Οι συμπληγάδες είναι δικές του και της κυβέρνησής του και όλη η συνέντευξη ήταν άνευ λόγου - εκτός αν λόγος ήταν να προετοιμάσει τους ψηφοφόρους του για τη μεγάλη υποταγή που έρχεται, ενόψει κλεισίματος της αξιολόγησης.

Η όλη συνέντευξη ήταν μια αντιστροφή των πραγμάτων. Όπως το επικό ότι ο κόσμος δείχνει ανοχή στην κυβέρνησή του, και ως απόδειξη έφερε ότι δεν γεμίζουν οι πλατείες, όπως στην εποχή των αγανακτισμένων. Φυσικά δεν ανέφερε ποιος τους κατέβαζε τότε. Θα ήταν «εκρηκτική αυτενέργεια» του λαού, που θα έλεγε και μια πρώην συντρόφισσά του (σ.σ. βέβαια καλά τους τα λέει! Η ΝΔ είναι ξένη προς τέτοιες νοοτροπίες, δεν χρειάστηκε ποτέ να βγει στο δρόμο, άρα δεν ξέρει πώς, γιατί και... αν πρέπει, το τμήμα του ΠΑΣΟΚ που έχει πείρα πολιτικού πεζοδρομίου, έχει κυρίως μετακομίσει στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ οι πορείες του ΚΚΕ είναι συντεταγμένες, οριοθετημένες και ελεγχόμενες).

Έτσι οι πλατείες μένουν άδειες, δίχως να εκπέμπουν πάθος, αιτήματα, αγανάκτηση. Γίνονται το σκηνικό επί του οποίου η κυβέρνηση διάγει ανέμελα, ισχυρίζεται τα αδιανόητα, διαψεύδει καταιγιστικά τις δικές της διαβεβαιώσεις και ωθεί όλα να βαίνουν καλώς γι' αυτή – και επιτυχώς εναντίον μας.

Είναι άνευ σχολιασμού τα επιμέρους στοιχεία της συνέντευξης, ενώ ολίγον ακατανόητο ήταν αυτό που υποστήριξε, ότι μας ζητούσαν 42 φορές περισσότερα μέτρα από όσα χρειάζονταν! Αν τα μέτρα που θα νομοθετήσει είναι 3,6 δισ., συνάγεται, κατά την πρωθυπουργική ρήση, ότι μας ζητούσαν μέτρα ύψους... 151 δισ.!

Εν κατακλείδι: Το έχουμε γράψει και στο παρελθόν. Η αχίλλειος πτέρνα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο δρόμος.

Είναι το δικό του πεδίο, το δικό του μέτρο σύγκρισης της βιωσιμότητάς του και το μόνο από το οποίο μπορεί να νιώσει ευάλωτος και αποσταθεροποιημένος. Ας θυμηθούμε τις λυσσασμένες αντιδράσεις στελεχών του τον καιρό των «παραιτηθείτε», της μικρής διαδήλωσης που ξεκίνησε από μια παρέα διαδικτυακών φίλων στο facebook και τάραξε τον ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι και η τότε κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη είχε μιλήσει για ύποπτο αίτημα που κινείται εχθρικά προς τη χώρα, ενώ ο αριστερός Νίκος Φίλης το είχε τοποθετήσει στα όρια της συνταγματικής ανοχής!

(Αναδημοσίευση από-  http://www.liberal.gr)

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Θανάσης Μαυρίδης, Πλατεία Σόιμπλε και Τσίπρα γωνία…

Του  Θανάση Μαυρίδη-  http://www.liberal.gr

Να δείτε που μέχρι και όνομα σε πλατεία θα δώσουμε στον Σόιμπλε. Ο Γερμανός είναι ο καλύτερος σύμμαχος των Ελλήνων αντισυστημικών. Δεν είναι ανάγκη να ψάχνουν την έκπληξη με τους Ολλανδούς ακροδεξιούς ή με την Λεπέν στην Γαλλία. Ο Σόιμπλε θα τους κάνει την δουλειά! Θέλουν δραχμή; Θα τους δώσει «άλλη ταχύτητα». Στο τέλος θα τον πουν και ευεργέτη!

Θα κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία, όπως με τόσα και τόσα άλλα έχουν ήδη κάνει. Ήταν οι επαναστάτες που κατήγγειλαν τους εργολάβους και έκλειναν τους σταθμούς των διοδίων  στις εθνικές οδούς, για να φτάσει η Αυγή να κάνει πρωτοσέλιδο τους νέους δρόμους! Ήταν εκείνοι που θα έσκιζαν τα μνημόνια, για να υπογράψουν το τρίτο μνημόνιο και να βάλουν τις βάσεις για το τέταρτο. Ήταν οι άνθρωποι που είχαν για προτεραιότητά τους τον άνθρωπο, για να φτάσει ο Αλέξης Τσίπρας να πανηγυρίζει για ένα πρωτογενές πλεονέκτημα που δεν τους το ζήτησαν και το οποίο «εξαφάνισε» την μεσαία τάξη.

Ο δόκτωρ Σόιμπλε θα αποδειχτεί στο τέλος ο καλύτερος σύμμαχός τους. Εκείνος που θα τους δώσει το άλλοθι για να σηκώσουν στην Ελλάδα ακόμη πιο ψηλά την σημαία του αντιευρωπαϊσμού, σε μία τελευταία και απέλπιδα προσπάθειά τους να «γυρίσουν» το παιγνίδι. Νομίζουν ότι οι πολλές ταχύτητες και τα πολλά νομίσματα θα τους επιτρέψουν να ανακατέψουν την τράπουλα και να αποκτήσουν και πάλι ελπίδες παραμονής στην εξουσία. Ότι κάνουν λάθος είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο, όπως συμβαίνει συνήθως.

Η δραχμή ή όπως στο καλό θα ονομάζεται το εθνικό μας νόμισμα στο μέλλον δεν θα είναι μέσο διαφυγής από τον πλανήτη της κρίσης, αλλά οι αλυσίδες που θα μας σέρνουν στον αυλόγυρο των Σόιμπλε στις επόμενες δεκαετίες. Οι Γερμανοί έχουν κάθε λόγο να επιθυμούν να ανοίξουν με την Ελλάδα το βιβλίο προσφορών για την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων, αλλά για μας θα είναι μία καταστροφική «επιλογή». Δυστυχώς το «μήλο» που μας προσφέρει ο κ. Σόιμπλε θα έχει ως συνέπεια την εξορία μας από την Ευρώπη…

Ο μόνος δρόμος για να μπορέσουμε να σταματήσουμε αυτόν τον πρωτοφανή ιστορική κατήφορο είναι να εγκαταλείψουμε τις ιδεοληψίες και να επιχειρήσουμε να εκμεταλλευτούμε τις ευκαιρίες που κρύβει αυτή η χώρα. Η ανάπτυξη δεν είναι ένας μαγικός στόχος. Είναι όρος εθνικής επιβίωσης. Η απόσταση που μας χωρίζει από τον κόσμο των πραγματικών λύσεων είναι πάρα πολύ κοντά μας. Απέχει τόσο λίγο που αν αφήναμε για μία στιγμή τον κόσμο των ιδεοληψιών και ακουμπούσαμε στην κοινή λογική, θα διαπιστώναμε ότι ο προφανείς λύσεις είναι μπροστά στα μάτια μας. Κι ότι αυτές δεν έχουν σχέσεις με τις πολλαπλές ταχύτητες και τις δραχμές. Έχουν σχέση με τολμηρές λύσεις που θα απελευθερώσουν τις δυνάμεις της εργασίας και θα προκαλέσουν έναν πραγματικό επενδυτικό σεισμό στην χώρα.

Δεν είναι ανάγκη, κύριε Τσίπρα, να αφήσουμε «άφωνη» την Ευρώπη από το πρωτογενές πλεόνασμα που καταφέρατε, ως αποτέλεσμα της φορολογικής γενοκτονίας που επιβάλλατε σε βάρος της μεσαίας τάξης. Στο κάτω – κάτω της γραφής μας είναι παγερά αδιάφορο ποιον θέλετε και για ποιο λόγο να εντυπωσιάσετε. Εκείνο που μας ενδιαφέρει ως Έλληνες πολίτες είναι μία χώρα με προοπτική. Κι αυτό δεν μπορεί να συμβεί με τις συνταγές τις δικές σας και του κ. Σόιμπλε.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Μια παρδαλή συμμαχία προθύμων στο Διόνυσο…



Γράφαμε λίγο πριν το Πάσχα:
«Τη Μεγάλη Τρίτη, υπάρχει συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Διονύσου. Μετά τις άκαρπες 3 προηγούμενες έχει αξία να δούμε ποια θα είναι η στάση των δημοτικών συμβούλων της πλειοψηφίας και μειοψηφίας τώρα, που δεν απαιτούνται 21 παρόντες για να υπάρξει απαρτία…

Εντάξει, έπαιξαν πολλοί και για διαφορετικούς λόγους τα παιχνιδάκια τους αλλά τα ψέματα τελειώνουν κάποτε. Και η λύση στα προβλήματα του Δήμου δεν είναι η παλινόρθωση του παλιού χρεοκοπημένου καθεστώτος, όπως ευαγγελίζονται οι νεόκοποι υποστηρικτές που στοιχίζονται πίσω του…».

Πολλοί τότε διερωτήθηκαν μήπως πρόκειται για τις συνήθεις υπερβολές στο σχολιασμό των δημοτικών εξελίξεων στο Δήμο Διονύσου. Πριν όμως αλέκτωρ λαλήσει τρις, ήρθε η συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για να επιβεβαιώσει αυτό που κυοφορούνταν μήνες τώρα, την παρδαλή  συμμαχία των Προθύμων. Και να αναδείξει μια νέα πραγματικότητα στους συσχετισμούς εντός του Δημοτικού Συμβουλίου.

Αναφερόμαστε στην ολοκληρωτική στοίχιση πίσω από το προηγούμενο καθεστώς διοίκησης του Δήμου των δυο από τρεις παρατάξεις της αντιπολίτευσης αλλά και κάποιων πρόσφατα ανεξαρτητοποιηθέντων από την πλειοψηφία. Δεν αναφερόμαστε προφανώς σε στοίχιση γύρο από επιμέρους θέματα της ημερήσιας διάταξης. Αλλά σε κάτι παραπάνω.

Έτσι λοιπόν, εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης αλλά και ανεξάρτητοι προερχόμενοι από την πλειοψηφία συνεργάζονται αρμονικά με την  Ενωτική Πρωτοβουλία, συμμετέχοντας μάλιστα ενεργά στις συνεδριάσεις της…

Αυτό για κάποιους δεν είναι παράξενο. Στο παρελθόν, στις δημοτικές εκλογές του 2010, οι δυο εκπρόσωποι σήμερα της Δημοκρατικής Ανατροπής είχαν κατέβει σε κοινό ψηφοδέλτιο με την Ενωτική Πρωτοβουλία. Κι όταν αυτή κατέκτησε την πλειοψηφία, ανέλαβαν ανώτατες θέσεις ευθύνης. Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο ένας εξ αυτών αργότερα ανεξαρτητοποιήθηκε, ο άλλος διεγράφη. Σήμερα, το ειδύλλιο έχει αναθερμανθεί.  Οι παλιές αγάπες φαίνεται πως δεν ξεχνιούνται

Το ίδιο και κάποιοι άλλοι, που ηγήθηκαν της προσπάθειας για την αποκαθήλωση της προηγούμενης δημοτικής διοίκησης στις εκλογές του 2014. Πως βρέθηκαν τώρα να συμπλέουν με την Ενωτική Πρωτοβουλία, είναι απορίας άξιο. Τι τους ενώνει άραγε; Κοινές αρχές και αξίες; Κοινή αγωνία για το μέλλον του Δήμου; Κοινό όραμα για τον Διόνυσο; Οι δημοτικές εκλογές του 2019; Το τυφλό αντιπολιτευτικό μένος; Ο ρεβανσισμός; Ο κρυφός πόθος του Χαλίφη στη θέση του χαλίφη;

Σε κάθε περίπτωση, για το περίπλοκο σκηνικό που έχει διαμορφωθεί στο Δήμο Διονύσου, ευθύνες έχει και η σημερινή διοίκηση δια πράξεων, αστοχιών και παραλείψεων της.











Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Που οδηγεί η τυφλή αντιπολίτευση στο Δήμο Διονύσου;



Έχουμε ζήσει κατά καιρούς αντιπολιτεύσεις και αντιπολιτεύσεις. Αλλά η τωρινή δεν έχει υπάρξει ξανά. Πνιγμένη στα αδιέξοδα της, καταγράφει τη μια μετά την άλλη  αρνητικές επιδόσεις στην τοπική ιστορία, σπάζοντας όλα τα ρεκόρ. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς στα διαδοχικά  «κατορθώματα»  της;

Όμως το παρακάτω από την τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου διεκδικεί επάξια δυστυχώς βραβείο Γκίνες. Ας δούμε πως το περιγράφει ο δημοτικός σύμβουλος Βασίλης Δαρδαμάνης:

«Δημοτικοί Σύμβουλοι της αντιπολίτευσης, από την Τοπική Κοινότητα Διονύσου δεν ψήφισαν έργα αναγκαιότητας για το δημοτικό κοιμητήριο. Περίεργο αλλά αληθινό. Ο ένας έφυγε και ο άλλος είπε όχι ή λευκό .Ωραιότατα. Βοηθούν υποτίθεται την αναβάθμιση των κοιμητηρίων στην Τοπική Κοινότητα Διονύσου;
Μπράβο σας, όλα καλά, αλλά η αντιπολίτευση έχει όρια αγαπητοί μου!!! Υπάρχουν άνθρωποί μας στα κοιμητήρια. Ειλικρινά λυπάμαι γιατί θεωρούσα ότι υπάρχει αξιολόγηση και όχι μόνο αντιπολίτευση στείρα και αδιέξοδη».

Με την ευκαιρία, να σημειώσουμε άλλη μια διάσταση αυτής της καθαρά ευκαιριακής, μικροκομματικής και ανεύθυνης στάσης της αντιπολίτευσης: σε όσες συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου απαιτούνταν 21 παρουσίες για απαρτία, απείχε επιδεικτικά. Όταν το όριο για την απαρτία έπεσε στις 14 παρουσίες, εμφανίστηκε άρον-άρον, σα να μην έτρεχε τίποτα, μόνο και μόνο για να καταψηφίσει!

O tempora, o mores.

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Πού χάθηκε η Ρένα Δούρου;



Η στεντόρεια φωνή της έσκιζε τον αέρα διεκδικώντας το χαμένο δίκιο των πολιτών, η μαχητικότητά της εντυπωσίαζε. Όσο βρισκόταν στην αντιπολίτευση, αγωνιζόταν για σημαντικά ζητήματα. Τώρα που είναι Περιφερειάρχης, τα έλυσε;

Του  Σπύρου Σεραφείμ, http://www.protagon.gr

Στο σχετικά κοντινό παρελθόν τη βλέπαμε συνεχώς μπροστά μας, αφού προβαλλόταν συνεχώς από τα τηλεοπτικά κανάλια – και υπάρχουν σημαντικοί λόγοι για αυτό: η Ρένα Δούρου είναι φωτογενής -προσόν για την τηλεόραση- και εξαιρετικά δυναμική, ενώ γνωρίζει πώς να διεκδικεί το δίκιο των πολλών και να πρωτοστατεί σε δράσεις.

Όταν έκανε όλα τα παραπάνω είχε το «χάρισμα» -το προνόμιο, όπως λένε οι κακές γλώσσες- να βρίσκεται στην αντιπολίτευση, εκεί όπου όλες οι καταστάσεις αποκτούν μια άλλη θέαση και προτάσσουν μια άλλη δυναμική. Από τη στιγμή που δεν κατέχεις κάποιον θώκο είναι εξαιρετικά εύκολη η κριτική, ενώ μπορείς να συντάσσεσαι με πολίτες που διεκδικούν μια καλύτερη ζωή.

Η ερώτηση είναι μία – και εξαιρετικά απλή: τώρα, πια, που η Ρένα Δούρα είναι Περιφερειάρχης, γνωρίζουμε σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι αγώνες που έδωσε επί τόσων σημαντικών θεμάτων;

Η διατυπωθείσα ειλικρινής απορία είναι προφανές ότι δεν καλύπτεται από το άρθρο που έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα, μέσω του ΑΠΕ-ΜΠΕ, στο οποίο περιγράφει «το νέο μοντέλο περιφερειακής ανάπτυξης της Αττικής, μέσα από μια ευρύτερη στρατηγική προώθησης της επιχειρηματικότητας, της εξωστρέφειας και της καινοτομίας, με στόχο τη βιώσιμη ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας».

Όλα αυτά είναι υπέροχα, μαζί με το ότι -όπως μάθαμε στις 7 Απριλίου- «η Περιφέρεια προωθεί την έρευνα και την καινοτομία στην Αττική μέσα από τη συγκρότηση, με ανοιχτή διαδικασία, του Περιφερειακού Συμβουλίου Ερευνας και Καινοτομίας». Επί πραγματικών, όμως, καταστάσεων, οι οποίες δεν φιλτράρονται μέσα από -δίχως ειρωνεία- σπουδαία πλάνα, πώς μπορεί όλα αυτά να βελτιώσουν τις ζωές των ανθρώπων που την ψήφισαν και βρέθηκαν μαζί της σε κάθε λογής διαμαρτυρία, όσο εκείνη ήταν (στην) αντιπολίτευση;

Η συγκεκριμένη ερώτηση γίνεται πιο σοβαρή και άπτεται, πλέον, και της θητείας της ως Περιφερειάρχη. Αν δούμε τα απολογιστικά οικονομικά στοιχεία του 2016 -τα οποία συζητήθηκαν τη Δευτέρα 10 Απριλίου 2017, στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής- φανερώνουν βουτιά στην απορροφητικότητα, αλλά και δραματική αύξηση των απλήρωτων υποχρεώσεων.

Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο Γιάννης Σγουρός, τέως Περιφερειάρχης, η απορρόφηση πόρων από κάθε πηγή χρηματοδότησης μειώθηκε σε σχέση με πέρσι κατά 43,5 %, ανερχόμενη σε 103,2 εκ. €. Είναι η μικρότερη απορρόφηση πόρων από το 2011. Η απορρόφηση ίδιων πόρων για έργα κινήθηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά σε μονοψήφια ποσοστά επί των εγγεγραμμένων πιστώσεων, μόλις στο 6,1 %. Το 92% της απορρόφησης από ίδιους πόρους οφείλεται σε προγραμματισμένα έργα από την προηγούμενη αυτοδιοικητική περίοδο, πράγμα που σημαίνει ότι ελάχιστα είναι τα νέα έργα που ξεκίνησαν εδώ και δυόμιση χρόνια.

Ταυτόχρονα, οι απλήρωτες υποχρεώσεις προς τρίτους εκτινάχθηκαν στα 25,8 εκ. €, ποσό που συνιστά αρνητικό ρεκόρ, το μεγαλύτερο στην ιστορία του θεσμού της αιρετής Περιφέρειας Αττικής. Μόλις 30.000 € απορροφήθηκαν από το πρόγραμμα επισιτιστικής βοήθειας του Ταμείου Ευρωπαϊκής Βοήθειας επί συνόλου εγγεγραμμένων πιστώσεων 7,5 εκ. €. Το αποθεματικό τής Περιφέρειας – για το οποίο η σημερινή διοίκηση της κυρίας Δούρου εγκαλούσε την αντίστοιχη του κ. Σγουρού ότι συσσωρεύει και δεν επενδύει σε έργα – αυξήθηκε από τα 374 εκ. € στα 388 εκ. €.

Στα Μαθηματικά ποτέ δεν ήμουν καλός, αλλά είναι προφανές ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά στα οικονομικά επί Δούρου. Η οποία, πλέον, μετρά τρία χρόνια θητείας, επομένως δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι «είναι πολύ νωρίς για να εμφανιστεί κάποιο απτό έργο». Αντίστοιχα, μπορεί κάποιος άλλος να θυμηθεί ότι με βάση εκείνα που η ίδια η κυρία Δούρου ισχυριζόταν για την κατάσταση την οποία παρέλαβε στην Περιφέρεια Αττικής, η «ανάπτυξη» που έταζε δεν θα έπρεπε, απλώς, να έχει απογειωθεί, αλλά να κινείται στο Διάστημα.

Την ίδια στιγμή, υπάρχουν δράσεις οι οποίες ακόμα συνδέονται στη μνήμη μας με τη δυναμική παρουσία και της τα πύρινα λόγια της  υπό το αλάνθαστο πολιτικό μοτίβο «μόλις αναλάβουμε εμείς, θα λυθεί αυτό που σας απασχολεί, φίλοι κάτοικοι». Δεν χρειάζεται να εστιάσουμε σε πάρα πολλά, παρά μόνο σε δύο μείζονα ζητήματα: στα διόδια και στα σκουπίδια.

Στη μεν πρώτη περίπτωση, ακόμη και αν συνάδουν οι πολιτικές απόψεις σου με εκείνες της Ρένας Δούρου, δεν μπορείς να μη σημειώσεις την εκκωφαντική σιωπή _ τη δική της και, κατά συνέπεια, της Περιφέρειας Αττικής _ στο θέμα των πλευρικών διοδίων σε Βαρυμπόμπη και Αγιο Στέφανο. Όταν ήταν εκείνη στην αντιπολίτευση μιλούσε για «ελεύθερους πολιορκημένους», αναφερόμενη στους κατοίκους αυτού του δήμου, ενώ τώρα τηρεί σιγήν ιχθύος. Αλήθεια, όλο αυτό, δεν αποτελεί -τώρα, πια- πρόβλημα για τους ανθρώπους εκεί;

Στη δε επόμενη περίπτωση, όλοι αυτές οι δράσεις για τα απορρίμματα και τις χωματερές, πού οδήγησαν; Μήπως ο αέρας που αναπνέουν οι κάτοικοι των γύρω περιοχών καθάρισε, ενώ αυτοί οι χώροι μετετράπησαν σε… σαλόνια; Πρόκειται για ένα καθαρά ρητορικό ερώτημα, σε ένα τόσο βρώμικο ζήτημα, αφού μιλάμε για σκουπίδια, όπου από όλα αυτά μένει μόνο η ανάμνηση των κυμάτων διαμαρτυρίας που οργάνωσε η ίδια η Ρένα. Όχι μόνο, λοιπόν, δεν έγινε κάτι, αφού η Περιφερειάρχης δεν κατάφερε να λύσει το θέμα αυτό, αλλά η κυρία Δούρου καλεί τώρα, με επιστολή της, 66 δημάρχους της Αττικής να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να υποβάλουν προτάσεις για την επίτευξη των στόχων του Περιφερειακού Σχεδιασμού Διαχείρισης Αποβλήτων Αττικής (ΠΕΣΔΑ) για ανακύκλωση, κομποστοποίηση και εκτροπή απορριμμάτων από την ταφή. Δεν μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που κατηγορούσε τον προκάτοχό της για «αδράνεια» και «εκκωφαντική σιωπή, μπροστά στα προβλήματα των πολιτών»;

Εάν θεωρήσουμε ότι ο προηγούμενος Περιφερειάρχης, ο Γιάννης  Σγουρός, έκανε λάθη όπως τον κατηγορούσε, το χρονικό διάστημα που πέρασε, τρία σχεδόν χρόνια από τότε, δεν ήταν αρκετά μεγάλο για να μπορεί η τωρινή Περιφερειάρχης να τα διορθώσει; Δεν έχει παρέλθει πολύ καιρός προκειμένου να έχει ήδη δοθεί λύση, αν μη τι άλλο, στα προβλήματα στα οποία η Ρένα Δούρου κατέβηκε στους δρόμους φωνάζοντας για αυτά; Εκτός κι αν ανακάλυψε ότι μάλλον καλά τα σχεδίαζε ή τα έκανε ο προκάτοχός της. Συν το γεγονός ότι κάποιοι -κακοήθεις, θα τους χαρακτήριζα- σημειώνουν ότι η κυρία Δούρου έχει εξαφανιστεί προκειμένου να αποφύγει τη μετωπική σύγκρουση με τη δημοσκοπική ύφεση στην οποία έχει περιπέσει το κόμμα της – για να αποφύγει την πολιτική «φθορά», με άλλα λόγια.

Γι’ αυτό, λοιπόν, αναρωτιέται κάποιος: πού βρίσκεται σήμερα η Ρένα και τι, αλήθεια, κάνει για όλα αυτά που υποσχέθηκε σε όσους την ψήφισαν;


Η τυφλή αντιπαράθεση βλάπτει ανεπανόρθωτα το Δήμο Διονύσου



Όπως είναι γνωστό, στη διονυσιακή αρένα συγκρούονται ανηλεώς εδώ και καιρό δυο φαντάσματα, δυο blogφτυάρια. Μαινόμενοι ταύροι που συναγωνίζονται σε 24ωρη βάρδια στην αποδόμηση –υποτίθεται- των δημοτικών τους αντιπάλων. Στην πραγματικότητα, στον πολιτικό ενταφιασμό τους.

Αυτή η ισοπέδωση υπηρετείται
- στην περίπτωση του ενός τόσο από τις αναρτήσεις, όσο και από τα σχόλια που φιλοξενεί και συχνότατα είναι ο Διαχειριστής με άλλη φορεσιά,
- στην περίπτωση του άλλου αποκλειστικά από τα σχόλια που φιλοξενούνται ευχαρίστως, όπου και εδώ συχνότατα είναι ο ίδιος ο Διαχειριστής με άλλη φορεσιά.

Περισσεύουν ο κιτρινισμός, η χυδαιολογία, η έλλειψη σεβασμού στην προσωπικότητα των  «θυμάτων»  τους, οι ανοίκειες εκφράσεις, ο τυφλός φανατισμός.
Απουσιάζουν, σχεδόν ολοκληρωτικά, το πολιτικό επιχείρημα, ο πολιτισμένος διάλογος, η προγραμματική πολεμική, η διάθεση για σύνθεση.  
Στη λογική της κατεδάφισης αυτές είναι άγνωστες έννοιες και αξίες.

Αλήθεια, πιστεύει κανείς σοβαρός άνθρωπος ότι, όλα αυτά υπηρετούν και προάγουν το κοινό συμφέρον; Ότι οδηγούν κάπου καλύτερα τα δημοτικά πράγματα; Ότι έχουν ενδιαφέρον για τους πολίτες, πέραν ενός στενού κύκλου φανατικών ένθεν και ένθεν; Ότι δίνουν διέξοδο στην κρίση; Ότι σε αυτόν τον πόλεμο θα επικρατήσει κάποιος, ενώ τελικά θα χάσουν και οι δυο; Τότε γιατί αυτοί συνεχίζουν ακάθεκτοι και με ολοένα  κλιμακούμενη όξυνση;

Αυτή η κολόνια κρατάει χρόνια. Το ξεχνούν, όπως φαίνεται, κάποιοι θιγόμενοι που έγιναν στόχος το τελευταίο διάστημα, όταν διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από την πλειοψηφία. Κι εξανίστανται, δικαίως προφανώς. Αλλά που ήσαν τόσον καιρό, όταν συνάδελφοι τους της πλειοψηφίας (Τσούκας, Πέππα, Στάϊκος και άλλοι) λοιδορούνταν καθυβριζόμενοι συστηματικά; Η ευαισθησία κι ευθιξία δεν μπορούν να εκδηλώνονται  a la carte.

Είναι η ώρα τώρα να μπει ένα Τέλος σε αυτή τη δυσοσμία, που πνίγει τον Δήμο και βρωμίζει ανεπανόρθωτα το δημοτικό σκηνικό. Η αντίθεση στο βόρβορο πρέπει να είναι απόλυτη, δια-παραταξιακή και χωρίς άλλοθι, αστερίσκους ή δεύτερες σκέψεις. Η ανοχή είναι συνενοχή.

Έχει άραγε ανάγκη η δημοτική αρχή από τέτοιες Φωνές;
Έχει άραγε ανάγκη η αντιπολίτευση από τέτοιους Σκούφους;
Ακούει κανείς;