Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Το στοίχημα του Αλιβιζάτου κρίνει τον νικητή στο νέο φορέα της Κεντροαριστεράς

O Νίκος Αλιβιζάτος χαρακτήρισε «θρίαμβο» τους 300.000 ψηφοφόρους. 
Κάτι που δεν αποκλείεται!
Τρεις εβδομάδες πριν από τις κάλπες της 12ης Νοεμβρίου, τα τελευταία στοιχεία από τις δημοσκοπήσεις των επιτελείων, δείχνουν ότι η υψηλή συμμετοχή που όρισε ο επικεφαλής της επιτροπής είναι τελικά πολύ πιθανή. 
«Αν περάσουμε τις 100.000 ψηφοφόρους θα είναι επιτυχία, αν περάσουμε τις 200.000 θα είναι μεγάλη επιτυχία, αν πλησιάσουμε τις 300.000 -όπως θέλω να πιστεύω- θα είναι θρίαμβος». Οταν ο Νίκος Αλιβιζάτος επικεφαλής της επιτροπής για την εκλογή αρχηγού του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς έκανε αυτή τη δήλωση, σε κάποια επιτελεία υποψηφίων έκαναν την εμφάνισή τους ειρωνικά μειδιάματα. «Βάζει τον πήχη πολύ ψηλά», έλεγαν, «ας περάσουμε τις 100.000 και να είμαστε και ευχαριστημένοι».

Τελικά, οι έρευνες που έφτασαν τις τελευταίες ημέρες στα επιτελεία, επιβεβαιώνουν ότι αυτό που ο Αλιβιζάτος ορίζει ως «επιτυχία» έχει πολλές πιθανότητες να συμβεί και αυτό που ορίζει ως «θρίαμβο» καθόλου δεν αποκλείεται. Αλλωστε όλοι γνωρίζουν ότι ο αριθμός των ψηφοφόρων θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη του νικητή.

Τι δείχνουν τα γκάλοπ για τη συμμετοχή

Τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων επισήμως δεν ανακοινώνονται, συγκλίνουν όμως σε ένα κοινό συμπέρασμα: Το ποσοστό των ερωτώμενων που δηλώνουν ότι σκοπεύουν σίγουρα να ψηφίσουν για αρχηγό του νέου φορέα ξεπερνά το 10% του συνόλου των ψηφοφόρων, ενώ υπάρχει άλλο ένα 10% που δηλώνουν ότι «ίσως» φτάσουν στις κάλπες.

«Η εμπειρία μας δείχνει ότι ένας στους τρεις από αυτούς που δηλώνουν σίγουροι ότι θα ψηφίσουν πιθανότατα θα φτάσει μέχρι την κάλπη. Πράγμα που σημαίνει ότι περίπου το 3,5% του συνόλου του εκλογικού σώματος θα ψηφίσει τελικά για αρχηγό της Κεντροαριστεράς. Αυτό μεταφράζεται σε λίγο περισσότερους από 200.000 ψηφοφόρους», εξηγεί ένας από τους δημοσκόπους που διενεργούν αυτή την περίοδο τις σχετικές έρευνες.

Ποιοι θα ψηφίσουν: 2+2 δεξαμενές

«Αντί να ψάχνουν πόσοι θα ψηφίσουν ας ψάξουν καλύτερα ποιοι θα ψηφίσουν» δηλώνει κορυφαίος παράγοντας της Κεντροαριστεράς που συμμετείχε και στο εγχείρημα των «58».

«Οσοι νομίζουν ότι θα κερδίσουν φλερτάροντας με τον ΣΥΡΙΖΑ, αυταπατώνται. Δεν ξέρουν που παίζουν μπάλα ή ποιοι είναι στην κερκίδα. Οσοι ήταν εκείνο το βράδυ του Δεκεμβρίου του 2013 μέσα στο κατάμεστο Ακροπόλ για τους 58, όσοι ψήφισαν την Ελιά στις ευρωεκλογές του 2014,αυτοί είναι η κρίσιμη μάζα στην οποία απευθύνεται αυτή η προσπάθεια», προσθέτει ο ίδιος.

Αν σε κάτι συμφωνούν τα στοιχεία που έχουν τα επιτελεία στα χέρια τους, είναι ότι οι μεγάλες δεξαμενές ψηφοφόρων για αυτή την εκλογή είναι δύο. Η πρώτη και μεγαλύτερη είναι αυτή της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Η δεύτερη αυτή του Ποταμιού. Υπάρχουν όμως και δυο μικρότερες, που αποτελούνται από ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015.

Σε πρόσφατη δημοσιευμένη έρευνα της Palmos Analysis για το tvxs.gr καταγράφηκε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν για αρχηγό προέρχεται από τον χώρο της ΔΗΣΥ. Το 53% αυτών που την είχαν ψηφίσει τον Σεπτέμβριο του 2015 δηλώνουν ότι θα πάνε να ψηφίσουν για αρχηγό. (Στην ίδια έρευνα δηλώνουν επίσης διατεθειμένοι να ψηφίσουν αρχηγό του νέου φορέα το 11% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και το 9% των ψηφοφόρων της ΝΔ).

Για τη δεξαμενή των ψηφοφόρων του Ποταμιού τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα. Η δημοσκοπική μείωση της δύναμής του σε σχέση με το ποσοστό που πήρε τον Σεπτέμβριο του 2015 περίπου στο μισό (από το 4,1% στο 2%) καθιστά δύσκολο τον προσδιορισμό του ποσοστού των ψηφοφόρων του που δηλώνουν διάθεση συμμετοχής για την εκλογή αρχηγού. Σχεδόν όλοι όμως οι αναλυτές εκτιμούν ότι οι περισσότεροι ψηφοφόροι που εξακολουθούν ακόμη σήμερα να στηρίζουν το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη, θα προσέλθουν στις κάλπες για την εκλογή νέου αρχηγού, από την ώρα που ο ίδιος είναι υποψήφιος.

Αν το στοίχημα του κ. Αλιβιζάτου για υψηλή συμμετοχή κερδηθεί θα αποτελεί παράλληλα την μόνη δικλείδα ασφαλείας για την επόμενη μέρα του νέου φορέα. Ο Αλιβιζάτος μπορεί να αποτελέσει εγγύηση για τα επόμενα βήματα, μόνο η συμμετοχή των πολιτών όμως θα καθορίσει την επιτυχία της πορείας και βέβαια τον νικητή.

Αναδημοσίευση από-  http://www.protagon.gr/

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Αλέξης Τσίπρας, ο πιο φανατικός οπαδός του Τραμπ

Μία συμφωνία για τα εξοπλιστικά και ένα ενοχλητικό εγκώμιο του Πρωθυπουργού για τον αμερικανό πρόεδρο είναι τα πρώτα απτά αποτελέσματα του ταξιδιού στην Ουάσιγκτον. Για το χρέος και όλα τα άλλα, τα ευχολόγια είναι ούτως ή άλλως τζάμπα.

Τελικά ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να δημιουργεί θέσεις εργασίας. Στις ΗΠΑ.

Η πολυαναμενόμενη (από εκείνον) συνάντηση με τον Ντόναλντ Τραμπ είχε ευθύς εξ αρχής ένα αποτέλεσμα. Μία συμφωνία για την αναβάθμιση των μαχητικών F-16 της Πολεμικής Αεροπορίας, τα τελευταία από τα οποία, αξίζει να θυμόμαστε, είχε αγοράσει η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.
Ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος ο Προεδρος των ΗΠΑ έθεσε το ζήτημα δημοσίως, πριν και μετά την συνάντησή του με τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας ήταν πρωτοφανής.

Είπε ορθά κοφτά ότι αυτό τον ενδιαφέρει, έστειλε και τον λογαριασμό, ο οποίος είπε ότι φτάνει τα 2,4 δισ. και υπογράμμισε ότι μέσω της συμφωνίας αυτής θα δημιουργηθούν πολλές θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ, κάτι που προφανώς είναι πολύ θετικό για την οικονομία της.

Κατά τα λοιπά, υπάρχουν και οι συμφωνίες για τις βάσεις, την υπάρχουσα της Σούδας και ό,τι άλλο προκύψει, ενδεχομένως και με την παραχώρηση μίας νέας κάπου στο Αιγαίο, τα ευχολόγια για το χρέος και οι παροτρύνσεις για τις μεταρρυθμίσεις.

Ισως όμως το πιο εξωφρενικό στην συνάντηση αυτή -και το στοιχείο που γεννά τις μεγαλύτερες απορίες- είναι το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο μοναδικός ευρωπαίος Πρωθυπουργός που καθαγιάζει πολιτικά τον Ντόναλντ Τραμπ, σε μία περίοδο κατά την οποία ολόκληρη η Ενωση έχει παγώσει τις σχέσεις μαζί του.

Γελώντας αριχκώς αμήχανα όταν άκουσε την ερώτηση για το αν έχει αλλάξει γνώμη από τότε που έλεγε ότι ελπίζει «να μην μας βρει τέτοιο κακό» εν όψει της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ (τότε χαριεντιζόταν με τους Κλίντον…), ο Αλέξης Τσίπρας είπε μεταξύ όλων των αλλών και αυτά:
«Διαπίστωσα από την συζήτηση με τον Πρόεδρο ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τα πράγματα μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά πολλές φορές γίνεται για καλό» (!). Και λίγο αργότερα:
«Μην ξεχνάτε ότι οι αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Είναι μία από τη βασική αξία (sic) που διατρέχει (sic) την αμερικάνικη (sic) κουλτούρα και την αμερικάνικη (sic) παράδοση. Αυτών των αξιών συνεχιστής είναι ο σημερινός πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και προσβλέπω ότι (sic) η συνεργασία μας θα είναι πολύ ουσιαστική. Είμαι πολύ αισιόδοξος μετά από την συνάντηση που είχαμε σήμερα μαζί (sic)».

Στον Αλέξη Τσίπρα απονέμεται δικαιωματικά ένας τίτλος: αυτός του πλέον ένθερμου οπαδού του Ντόναλντ Τραμπ.

Του  Άγγελου Κωβαίου, http://www.protagon.gr/

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Κι όμως, ο Τσίπρας φοβάται τον Μπόλαρη και τον Μιχελογιαννάκη…

Γράφει ο  Άγγελος Κωβαίος, http://www.protagon.gr/
 
Όσο θα πλησιάζουν οι εκλογές, ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει πολλά προβλήματα. Πέραν του ότι τα χέρια που θα ψηφίσουν θα έχουν πρώτα διαπιστώσει πόσο άδειες είναι οι τσέπες τους, πέραν του ότι όλοι θα του θυμίζουν τι έλεγε στομφωδώς και τι έκανε εν τέλει και πέραν του ότι μπορεί και να μην μπορέσει να μοιράσει τα επιδόματα που έχει σπεύσει να υποσχεθεί.

Ενα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του Πρωθυπουργού και του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το «στράτευμά» τους και η αδυναμία να το χαλιναγωγήσουν.

Η στάση βουλευτών στην πρόσφατη ψηφοφορία για την αλλαγή ταυτότητας φύλου, ήταν μία πρώτη ένδειξη.

Η Γεωργία Γεννιά καταψήφισε μία συγκεκριμένη διάταξη, ο Μάρκος Μπόλαρης και ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης απουσίασαν, η Νίνα Κασσιμάτη καταψήφισε μία άλλη διάταξη.

Η μυθολογία και η τετριμμένη διαρροή ότι το κόμμα και ο Πρωθυπουργός θα ασχοληθούν με τους αντάρτες και θα τους απευθύνουν συστάσεις, είναι κενή περιεχομένου

Κατ’ αρχάς, επειδή ο Τσίπρας δεν είναι σε θέση να διαγράψει κανέναν. Οχι μόνο επειδή τάχα δεν υπάρχει τέτοια καταστατική πρόβλεψη στον ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ περισσότερο -και κυρίως- επειδή δεν του το επιτρέπουν οι αριθμοί. Εχει μία πλειοψηφία αποτελούμενη μόλις από 153 βουλευτές, εκ των οποίων οι 144 είναι δικοί του και οι εννέα των ΑΝΕΛ.

Οσο λοιπόν θα πλησιάζουν οι εκλογές, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχουν ένα τεράστιο ζήτημα να διαχειριστούν. Και αυτό είναι η ίδια η ταυτότητα του κόμματος, η οποία σε κάποιες περιπτώσεις θα έρχεται σε σύγκρουση με την πολιτική προέλευση και διάθεση κάποιων βουλευτών. Ειδικά σε νομοσχέδια που θα έχουν δήθεν «αριστερό πρόσημο». Όπως φάνηκε, τα μνημόνια μπορεί να τα ψηφίζουν όλοι. Τα «αριστερά» όχι και τόσο εύκολα…

Ενώ δηλαδή ο Τσίπρας θα επιχειρεί να πείσει για την αριστεροσύνη του, βουλευτές λιγότερο αριστεροί θα κοιτούν και θα ακούν μόνο το ακροατήριό τους. Θα λένε και θα κάνουν ό,τι πιστεύουν ότι τους εξασφαλίζει την επανεκλογή τους.

Μπορεί η επικοινωνιακή ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να βολεύεται με τον μύθο του «χωρίς τον Τσίπρα δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας», όμως αυτό δεν ισχύει για όλους.

Ο αντίλογος σε αυτό από πρόσωπα όπως ο Μάρκος Μπόλαρης είναι πως οι ψήφοι που φέρνει στον ΣΥΡΙΖΑ είναι προσωπικές. Και μπορεί πλέον ο συγκεκριμένος βουλευτής να εκλέγεται στην Α΄ Θεσσαλονίκης, όμως η βάση του και ο κύκλος επιρροής του είναι (και) οι Σέρρες.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει για τον Μιχελογιαννάκη, ο οποίος ήταν πρώτος σε σταυρούς στο Ηράκλειο στις εκλογές του 2015. Μπορεί να ισχύει και για την Κασσιμάτη στην Β’ Πειραιά ή για την Γεννιά στην Α’, ή οποιονδήποτε άλλο έρχεται αντιμέτωπος με την απογοητευμένη εκλογική του πελατεία.
Ποιον να διαγράψει λοιπόν ο Τσίπρας και πώς; Θα βάλει τα χεράκια του και θα βγάλει τα ματάκια του.

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Ντοκουμέντα για το σκάνδαλο με το νερό στο Κρυονέρι

Σε συνέχεια, προηγούμενου Δελτίου Τύπου μας για το σκάνδαλο - τσουνάμι των 500.000 ευρώ με το Νερό του Κρυονερίου, παρουσιάζουμε δύο μόνο από τα συνοδευτικά παραστατικά ενός και μόνο εντάλματος, που δείχνουν πως λειτουργούσε η «επιχείρηση» …

Θαυμάστε!
Στην Απόφαση, η Κοινότητα Κρυονερίου εγκρίνει την απευθείας προμήθεια νερού στον … "ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ" (!).

Στην Κατάσταση Πληρωμής, η Κοινότητα Κρυονερίου καλεί τον ταμία να πληρώσει τον δικαιούχο... "ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ" (!!) 40.000 ευρώ.

Υπογραφή στη θέση του λαβόντος δικαιούχου δεν υπάρχει. Ο καθένας ας αναρωτηθεί σε ποια τσέπη πήγαν τα ... ΜΕΤΡΗΤΑ(!!!)

Απίστευτα πράγματα, χωρίς απαντήσεις.
Και έπεται συνέχεια...

Αναδημοσίευση από- Διόνυσος Ανοιχτοί Ορίζοντες

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Η βίαιη ωρίμανση της Κεντροαριστεράς

Της  Αγγελικής Σπανού, http://www.athensvoice.gr/

Τα τελευταία χρόνια, από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ αντικατέστησε το ΠΑΣΟΚ ως ο ένας πόλος του δικομματισμού, οι προσπάθειες ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς ξεθυμαίνουν γρήγορα και συνήθως σε ατμόσφαιρα ιλαρότητας. Αυτό που έμεινε από τις διασπάσεις μέχρι την «Ελιά»,  τους «58» και την «Επιτροπή Διαλόγου» ήταν η αίσθηση της επικυριαρχίας προσωπικών φιλοδοξιών και εγωισμών που ματαίωναν τις προσδοκίες όσων ειλικρινά ενδιαφέρονται για τη συγκρότηση ενός «κανονικού» προοδευτικού πολιτικού φορέα που θα αποτελεί την ελληνική εκδοχή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Κυκλοφόρησαν ανέκδοτα και ο σαρκασμός, ακόμη και η χλεύη, έγινε αυτοματισμός στην υποδοχή της κάθε φορά νέας απόπειρας ένωσης των κατακερματισμένων δυνάμεων του ενδιάμεσου χώρου.

Δεν έλειπαν τα κείμενα ούτε οι ιδέες, έλειπαν η καθαρότητα των προθέσεων και των θέσεων, ενώ πλεόναζαν οι ανταγωνισμοί, οι ίντριγκες, οι επίδοξοι αρχηγοί, οι τακτικισμοί και οι κηδεμόνες.

Η προσπάθεια που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Φ. Γεννηματά από το συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης τον Ιούνιο (εκλογή ηγεσίας από τη βάση με την εποπτεία μιας επιτροπής ανεξάρτητων προσωπικοτήτων κύρους και ιδρυτικό συνέδριο αμέσως μετά) σηματοδοτεί για την Κεντροαριστερά όχι απλώς μετάβαση αλλά μεταμόρφωση.

Παρά τον εγκλωβισμό της προετοιμασίας στον οργανωτισμό, η προσήλωση που δείχνουν όλοι οι υποψήφιοι στο στόχο είναι ανακουφιστική. Ούτε βαριές κουβέντες ανταλλάσσονται, ούτε ξεκατίνιασμα γίνεται, ούτε φυγόκεντρες τάσεις αναπτύσσονται. Επιδεικνύεται σοβαρότητα και υπευθυνότητα την ώρα που καρκινοβατεί ο σχεδιασμός για ηλεκτρονική ψηφοφορία εξ αποστάσεως, δεν υπάρχει ακόμη συμφωνία για το κόστος και την ημερομηνία της εκλογικής διαδικασίας, δεν έχουν οριστικοποιηθεί τα ντιμπέιτ και οι κανόνες της καμπάνιας, δεν έχει ανοίξει επί της ουσίας η πολιτική συζήτηση και αντιπαράθεση μεταξύ των πολλών υποψήφιων, που είναι δέκα και ανάμεσά τους τέσσερις από το ΠΑΣΟΚ.

Οι εκκρεμότητες αυτές θα μπορούσαν να έχουν προκαλέσει εκνευρισμό, σπασμωδικές αντιδράσεις, ακόμη και πανικό, σε κάθε περίπτωση θα μπορούσαν να έχουν πυροδοτήσει καβγάδες και να έχουν δυναμώσει τα επιχειρήματα όσων θέλουν να αντιμετωπίζουν την Κεντροαριστερά ως πεδίο σύγκρουσης ναρκισσισμών και συμφερόντων. Όμως τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει. Η επιτροπή Αλιβιζάτου προσπαθεί να βγάλει άκρη και οι υποψήφιοι συνεργάζονται μαζί της για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες παρά τις διαφορετικές τους προσεγγίσεις. Λάθη έχουν γίνει και γίνονται αλλά δεν έχει γίνει το μεγάλο λάθος, δηλαδή δεν έχει φανεί ότι πρόκειται για μια υπόθεση μικροκομματισμού και ευτέλειας. Με αυτή την έννοια, το πρώτο στοίχημα έχει ήδη κερδηθεί: Η Κεντροαριστερά δείχνει το αισθητικό/ποιοτικό της πλεονέκτημα και ένας κόσμος που αποσύρθηκε απογοητευμένος καταλαβαίνει ίσως τώρα ότι υπάρχει λόγος να ενδιαφερθεί ξανά.

Οι αιτίες διατήρησης της συνοχής και της αποφασιστικότητας είναι προφανείς:
  • Όποιος κατέβει τώρα με κάποιο πρόσχημα από το τρένο θα χαθεί και δύσκολα θα βρει μια νέα ευκαιρία.
  • Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ήδη μια κάποια δυναμική κι αυτό κινητοποιεί τους εμπλεκόμενους στο εγχείρημα.
  • Έχει εμπεδωθεί η αίσθηση της τελευταίας ευκαιρίας και αυτό λειτουργεί δεσμευτικά για τους υποψήφιους.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν υπάρχουν κίνδυνοι με μεγαλύτερο ανάμεσά τους την κόπωση του ακροατηρίου. Αν σύντομα δεν γίνει η μετάβαση από τα διαδικαστικά στα ουσιαστικά είναι πολύ πιθανό ότι το κοινό θα αραιώσει και θα απογοητευτεί. Αν συμβεί το αντίθετο, μπορεί οι λίγοι να γίνουν πολλοί και τα ερωτηματικά απαντήσεις.

Δεν υπάρχει ένας Μιτεράν ούτε καν ένας Μακρόν. Το «παλιό» είναι ισχυρό, η αυτοκριτική περιορισμένη, η ιδεολογική ασάφεια σε αρκετές περιπτώσεις έντονη, οι επίδοξοι προστάτες και καθοδηγητές ορατοί. Παρόλα αυτά, παρακολουθούμε μια περιπέτεια στην οποία μετέχουν κάποιοι από τους καλύτερους που έχουμε, με σαφή υπεροχή στο σύνολο του πολιτικού προσωπικού της χώρας, όλοι ευρωπαϊστές και ορθολογιστές, άλλοι ξεκάθαρα και άλλοι κουτσά-στραβά προοδευτικοί μεταρρυθμιστές, δεν ντρέπεσαι, δεν γελάς και δεν κλαις όταν τους ακούς. Αρκούν αυτά; Εδώ που έχουμε φτάσει αρκεί ότι η βίαιη ωρίμανση της Κεντροαριστεράς έχει ξεκινήσει.

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Μπράβο (μας) που σας εξαπατήσαμε…

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ πέτυχαν κάτι το όντως αξιοθαύμαστο: τη δεύτερη εκλογική τους νίκη μέσα σε οκτώ μήνες, η οποία εξελίχθηκε στη συνέχεια σε μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές απάτες των τελευταίων (τουλάχιστον) 40 χρόνων. Δεν είναι και λίγο να υπόσχεσαι ως αντιπολίτευση το «Αλφα», να κάνεις στροφή 180 μοιρών και να υλοποιείς το «Ωμέγα» και, παρόλα αυτά, να νικάς με άνεση.

Ευλόγως, λοιπόν, ο Πρωθυπουργός εξέδωσε επετειακή πανηγυρική δήλωση. Με την οποία, αφού «εξηγεί» πως συνετελέσθη αυτή η εξαπάτηση, υπόσχεται (ξανά) ότι έχει σχέδιο για  «μια νέα Ελλάδα», η οποία θα έχει «δίκαιη ανάπτυξη, κοινωνική προκοπή και δικαιοσύνη» και έτσι «θα αξίζει σε εμάς και κυρίως στη νέα γενιά αυτού του τόπου» (περισσότερα εδώ, για όσους αντέχουν).

Εκτός από αυτήν την Ελλάδα που «μας αξίζει», αξίζει σίγουρα να θυμηθούμε ποιος ήταν ο καμβάς πάνω στον οποίο έχτισε ο κ. Τσίπρας το (τότε) αφήγημά του, το οποίο πίστεψε η πλειοψηφία του 36%. Ανατρέχουμε στην τελευταία προεκλογική ομιλία του, στην πλατεία Συντάγματος, στις 18 Σεπτεμβρίου 2015. Ιδού:

Εξαπάτηση πρώτη: Ο κ. Τσίπρας είχε θέσει το ερώτημα «θέλουμε μια Ευρώπη της λιτότητας και της κοινωνικής αναλγησίας;», υποσχόμενος, φυσικά, ότι η εκλογική του νίκη θα άλλαζε αυτή την Ευρώπη. Ολοι γνωρίζουμε τη συνέχεια. Η λιτότητα και η κοινωνική αναλγησία εγκαταστάθηκαν για τα καλά στην Ελλάδα της αριστερής διακυβέρνησης. Οι δε Γερμανοί ετοιμάζονται να επιβραβεύσουν την Μέρκελ και τον Σόιμπλε, την αναλγησία των οποίων (υποτίθεται ότι) πολέμησαν ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ.

Εξαπάτηση δεύτερη: Ο κ. Τσίπρας είχε διαβεβαιώσει ότι η συμφωνία που είχε πετύχει το καλοκαίρι του 2015 «μειώνει τα πρωτογενή πλεονάσματα κατά 20 δισεκατομμύρια, εξασφαλίζοντας δημοσιονομικό χώρο για την επόμενη τριετία». Πού να φανταζόταν ότι 20 μήνες μετά θα υπέγραφε νέα συμφωνία με δυσθεώρητα πλεονάσματα (3,5% του ΑΕΠ έως το 2022), η οποία, αντί να δίνει χώρο, προκαλεί δημοσιονομική ασφυξία.

Εξαπάτηση τρίτη: Ο κ. Τσίπρας επαιρόταν τότε ότι «εξασφαλίσαμε την αξιοποίηση και όχι την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας». Ποια είναι η αλήθεια; Ότι η δημόσια περιουσία εκχωρήθηκε ουσιαστικά στους δανειστές για 99 χρόνια, κάτι που οι προηγούμενες (μη αριστερές) κυβερνήσεις ούτε που είχαν διανοηθεί να αποτολμήσουν. Μια κυβερνητική βουλευτής το αποτίμησε έτσι.

Εξαπάτηση τέταρτη: Ο κ. Τσίπρας είχε θέσει τότε το ερώτημα «ποιος θα διαπραγματευθεί για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα; Ο κ. Μεϊμαράκης και ο κ. Σαμαράς, που τους μετέτρεψαν σε ημιαπασχολούμενους και ημιάνεργους;». Διαπραγματεύθηκε ο Κατρούγκαλος και η συνέχεια είναι γνωστή. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα σήμερα είναι πλήρως απασχολούμενοι και δεν προλαβαίνουν να παίρνουν αυξήσεις. Ιδού το κατόρθωμα με στοιχεία του (αριστερού) υπουργείου Εργασίας.

Εξαπάτηση πέμπτη: Ο κ. Τσίπρας είχε, επίσης, ρωτήσει «ποιος θα προστατεύσει τα συμφέροντα των νέων, που ξενιτεύονται κατά χιλιάδες;». Ως γνωστόν, η αριστερή διακυβέρνηση αυτά τα δύο χρόνια όχι μόνο σταμάτησε τη νεανική μετανάστευση, αλλά έφερε πίσω και όσους είχαν φύγει λόγων των ανάλγητων προηγούμενων (μη αριστερών) κυβερνήσεων…

Αυτά υποσχόταν ο κ. Τσίπρας στις 18 Σεπτεμβρίου 2015, δύο ημέρες πριν από την εκλογική νίκη του. Σήμερα, στην επέτειο των δύο χρόνων από τη νίκη εκείνη, επαίρεται διότι «για πρώτη φορά έγινε σεβαστό το δικαίωμα του λαού να γνωρίζει πριν αποφασίσει». Μόνο που ο λαός άλλα γνώριζε (όπως του τα έλεγε ο κ. Τσίπρας μέχρι τότε) και άλλα είδε μετά την απόφασή του στις εκλογές. Ετσι, σήμερα ο κ. Τσίπρας είναι σαν να λέει σε όσους τον ψήφισαν το γνωστό «μετά την απομάκρυνσιν εκ της κάλπης ουδέν λάθος(των ψηφοφόρων) αναγνωρίζεται». Διαφορετικά,  «μπράβο (μας) που σας εξαπατήσαμε».

Ο Αγγλος στοχαστής Τόμας Φούλερ το είχε πει αλλιώς: «Αυτός που έχει εξαπατηθεί δυο φορές από τον ίδιο άνθρωπο είναι συνεργός στην απάτη». Ας πρόσεχαν.

Και του χρόνου…

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Δήμαρχος Διονύσου, Ένας δήμαρχος που «μιλάει» με … έργα



Συνέντευξη του δημάρχου Διονύσου Διονύση Ζαμάνη στην εφημερίδα  Τύπος της Κηφισιάς. Προτεραιότητα στα προβλήματα της Οικογένειας, των ευάλωτων δημοτών και στα έργα Υποδομής. Είμαι υπάλληλος όλων των Δημοτών. 

Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης:

        Τρία χρόνια σχεδόν δήμαρχος. Πιστεύετε τώρα πως άξιζε τον κόπο, μετά από δέκα περίπου χρόνια, να ασχοληθείτε με τα κοινά και γιατί;

Ποτέ δεν μετάνιωσα για την απόφασή μου να ασχοληθώ με τα κοινά και το γιατί θα σας το εξηγήσω παραθέτοντας ένα πρόσφατο παράδειγμα: φέτος, για πρώτη φορά και έπειτα από συλλογική προσπάθεια, καταφέραμε ο Δήμος μας να καλύψει όλα τα αιτήματα των γονιών για τους παιδικούς σταθμούς, ώστε κανένα παιδί να μην μείνει εκτός. Το να προσφέρω, λοιπόν, στον δημότη τέτοιες υπηρεσίες, που τον διευκολύνουν και βελτιώνουν τη ζωή της οικογένειάς του, είναι για μένα η μέγιστη ικανοποίηση και αξίζει κάθε θυσία.

        Πόσο «εύκολο» είναι σήμερα, κάτω από τις παρούσες οικονομικές κυρίως συνθήκες, να διοικηθεί ένας «καλλικρατικός» δήμος, όπως ο Δήμος Διονύσου;

Εύκολο δεν είναι, πολύ περισσότερο όταν έχεις να κάνεις με επτά δημοτικές ενότητες -όπως στον δικό μας «καλλικρατικό» Δήμο– και η γενικότερη οικονομική συγκυρία της χώρας μας αναγκάζει να σκεφτόμαστε και το τελευταίο ευρώ που ξοδεύουμε. Από την πρώτη στιγμή που αναλάβαμε τη διοίκηση εργαστήκαμε και εξακολουθούμε να εργαζόμαστε σκληρά, για να νοικοκυρέψουμε τον Δήμο μας και να υλοποιήσουμε το προεκλογικό μας πρόγραμμα, γιατί οφείλουμε να προσφέρουμε στους δημότες αυτά που τους αξίζουν.
Εξάλλου, είναι γνωστό ότι η κεντρική κυβέρνηση πρόσθεσε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση αρμοδιότητες, αλλά, από την άλλη, αφαίρεσε πόρους. Παρ’ όλα αυτά, οργανώσαμε, εξορθολογήσαμε, νοικοκυρέψαμε, σχεδιάσαμε εκ νέου όπου χρειάστηκε και συνεχίζουμε να προχωράμε σταδιακά στην επίτευξη των στόχων μας για τον Δήμο.

        Αυτά τα τρία χρόνια σε ποια προβλήματα κρίνατε πως έπρεπε να δώσετε προτεραιότητα και γιατί;

Δώσαμε προτεραιότητα κυρίως στα προβλήματα που αφορούν στην υποστήριξη της οικογένειας και των ευάλωτων δημοτών, γιατί πρέπει να είμαστε δίπλα σε όσους συμπολίτες μας δοκιμάζονται από τη δυσμενή οικονομική συγκυρία. Επίσης, δώσαμε προτεραιότητα, για λόγους προφανείς, στα έργα υποδομής, στην Παιδεία και στον Πολιτισμό, ενώ μεριμνήσαμε για ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα που αφορά στο αίσθημα ασφάλειας των δημοτών και κατοίκων της περιοχής μας. Στην ατζέντα μας, όμως, έχουμε όλα τα θέματα που απασχολούν τους δημότες, μικρά και μεγάλα.

ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΗΣΑΜΕ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΑΣ

        Και με ποιο τρόπο τα λύσατε;

Με την υλοποίηση έργων που ανακούφισαν την κατάσταση ή αντιμετώπισαν τα προβλήματα στους τομείς που σας προανέφερα και όχι μόνο.

Πιο συγκεκριμένα:
– Ισχυροποιήσαμε τις κοινωνικές δομές του Δήμου μας, ενισχύσαμε το Κοινωνικό Παντοπωλείο, ιδρύσαμε Κοινωνική Ιματιοθήκη, ιδρύσαμε ένα νέο ΚΑΠΗ στη Δημοτική Ενότητα Διονύσου, επισκευάσαμε και ανακαινίσαμε το Δημοτικό Γηροκομείο και προχωράμε στην απαιτούμενη αδειοδότηση για τη λειτουργία του.

– Επίσης, μεταφέραμε και συστεγάσαμε υπηρεσίες και κοινωνικές δομές σε ενιαίο, μεγαλύτερο και λειτουργικότερο κτίριο, αναβαθμίζοντας σημαντικά το επίπεδο παροχής υπηρεσιών προς τους δημότες.

– Για τις οικογένειες του Δήμου και τα παιδιά μας δημιουργήσαμε το καλοκαιρινό camp και θέσαμε στη διάθεση των νέων μας φοιτητικά λεωφορεία για τη δωρεάν μετάβασή τους στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

– Αναφορικά με τα έργα υποδομής, ολοκληρώσαμε την κατασκευή και θέσαμε σε λειτουργία δύο νέους Δημοτικούς Παιδικούς Σταθμούς, έναν στη Ροδόπολη και έναν στο Κρυονέρι, σύντομα εγκαινιάζουμε ακόμη έναν στον Διόνυσο και επιπλέον μεταφέραμε άλλον έναν, τον 1ο Αγίου Στεφάνου, σε πιο σύγχρονες εγκαταστάσεις. Αποτέλεσμα αυτών είναι, όπως προείπα, να είμαστε στην ευχάριστη θέση από φέτος να κάνουμε δεκτές όλες τις αιτήσεις των γονιών του Δήμου μας για τους παιδικούς σταθμούς.

– Επίσης, προσθέσαμε δύο νέα σχολεία στις υφιστάμενες σχολικές υποδομές: επισκευάσαμε ριζικά και λειτουργήσαμε ένα νέο Δημοτικό Σχολείο, στη Δροσιά, ενώ σύντομα θα στεγάσουμε στο Ζάννειο, σε ένα ριζικά ανακαινισμένο, καινούργιο χώρο, το Λύκειο Δροσιάς. Έχουμε λάβει διαβεβαιώσεις για την έναρξη κατασκευής του Δημοτικού Σχολείου Κρυονερίου και του Λυκείου Διονύσου και θα προχωρήσουμε σύντομα στη ίδρυση 3ου Δημοτικού Σχολείου στον Άγιο Στέφανο. Ανακαινίσαμε και πιστοποιήσαμε, ακόμη, τρεις νέες Παιδικές Χαρές σε Άγιο Στέφανο, Δροσιά και Σταμάτα, ενώ είναι σε εξέλιξη η πιστοποίηση πολλών άλλων.

– Έχουμε υλοποιήσει πληθώρα έργων ανακατασκευής των δημοτικών αθλητικών χώρων και γηπέδων. Αναφέρω, ενδεικτικά, ότι τοποθετήθηκε σύγχρονο ξύλινο παρκέ στο Κλειστό Γήπεδο Αγίου Στεφάνου -εντός του έτους θα γίνει το ίδιο για το Κλειστό Γήπεδο Διονύσου- και κατασκευάστηκε ένα νέο σύγχρονο γήπεδο τένις στην περιοχή Κόκκινο Χωράφι. Ανακαινίσαμε και λειτουργούμε, πλήρως εξοπλισμένο, το προπονητήριο που ήταν για χρόνια κλειστό, στο δημοτικό γήπεδο ποδοσφαίρου Αγ. Στεφάνου.

– Στεγάσαμε το Δημοτικό Γυμναστήριο σε μεγαλύτερο και καλύτερο χώρο, ενώ είναι ήδη σε εξέλιξη η ριζική ανακατασκευή και ανακαίνιση πολλών ακόμη αθλητικών εγκαταστάσεων του Δήμου.

– Επίσης, στον τομέα των υποδομών, είναι σε διαδικασία δημοπράτησης αντιπλημμυρικά έργα που θα επιλύσουν ένα χρόνιο πρόβλημα κατοίκων του Δήμου μας. Δημοπρατήθηκε και ξεκινάει το αντιπλημμυρικό έργο στη θέση Βρυσάκι στον Άγιο Στέφανο, προϋπολογισμού 5,5 εκατ. ευρώ, και εντός των προσεχών μηνών θα δημοπρατηθεί, πάλι στον Άγιο Στέφανο, ανάλογου προϋπολογισμού έργο, από την Περιφέρεια για την οδό Πιπεροπούλου.

– Στον τομέα του Πολιτισμού προσφέρουμε στους δημότες εντελώς δωρεάν υψηλού ποιοτικού επιπέδου πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ λειτουργούμε πολλά τμήματα επιμόρφωσης και πολιτιστικών δραστηριοτήτων.

– Ακόμη, θέσαμε σε λειτουργία την Υπηρεσία Φύλαξης των δημόσιων κτιρίων του Δήμου, προστατεύοντάς τα από βανδαλισμούς και καταστροφές, δημιουργώντας παράλληλα αίσθημα μεγαλύτερης ασφάλειας στους δημότες.

Έχει παραχθεί έργο και μάλιστα μετρήσιμο σε όλους τους τομείς, το οποίο είναι δύσκολο να περιγραφεί με λίγες λέξεις…

ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΟΔΙΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΟΠΛΑ ΜΑΣ

Το θέμα των πλευρικών διοδίων σε ποιες συνεργασίες σας έφερε και ποιο το συμπέρασμά σας απ’ αυτές;

Για τα διόδια χρησιμοποιούμε όλα τα όπλα που έχουμε στη διάθεσή μας. Προχωρήσαμε σε αναλυτική ενημέρωση των δημοτών μας σε όλες τις Δημοτικές Κοινότητες, με στόχο τη μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση τους, πραγματοποιήσαμε κοινή συνεδρίαση δημοτικών συμβουλίων με τον Δήμο Κηφισιάς και προχωρήσαμε στην έκδοση ψηφίσματος κατά των πλευρικών διοδίων, συνεργαστήκαμε με συλλόγους, φορείς, αλλά και την Περιφέρεια, ενώ πραγματοποιήσαμε και συναντήσεις με τους αρμόδιους υπουργούς.

Είμαστε σε στενή συνεργασία και σε κοινή γραμμή πλεύσης τόσο με τον Δήμο Κηφισιάς και τον δήμαρχο κ. Θωμάκο, όσο και με τον Δήμο Ωρωπού και τον δήμαρχο κ. Ρούσση. Είναι ανεπίτρεπτο να τοποθετηθούν πλευρικά διόδια εντός του οικιστικού ιστού των Δήμων μας. Ο αγώνας είναι κοινός και θα τον συνεχίσουμε.

Με το μεγάλο πρόβλημα των σκουπιδιών, όπως αυτό αναδείχτηκε για άλλη μια φορά με την τελευταία απεργία των συμβασιούχων, σύμφωνα με την άποψη των δημοτών, τα «πήγατε αρκετά καλά». Σε τι οφείλεται αυτό, σε σχέση με άλλους δήμους;

Κάναμε ό,τι ήταν δυνατό για την καλύτερη επίλυση του προβλήματος που προέκυψε από την απεργία των εργαζομένων στον τομέα της καθαριότητας. Και κατανοούμε απόλυτα τα δίκαια αιτήματά τους. Ωστόσο, τέτοιες κινητοποιήσεις δημιουργούν σοβαρές δυσλειτουργίες που έχουν επιπτώσεις στη δημόσια υγεία. Οι υπάλληλοι της Υπηρεσίας Περιβάλλοντος κατανόησαν τη σοβαρότητα της κατάστασης και επέδειξαν υψηλό αίσθημα ευθύνης, βοηθώντας αποτελεσματικά, ώστε να μην πνιγεί ο τόπος στα σκουπίδια. Γι’ αυτό και τους απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Στο θέμα της αποχέτευσης, που θεωρείται από τους δημότες ως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του δήμου, πως σκέπτεστε να προχωρήσετε; Έχετε συγκεκριμένους στόχους και ορατό χρονοδιάγραμμα;

Η αποχέτευση είναι ένα όνειρο δεκαετιών για τους δημότες μας. Από την πρώτη στιγμή που ήρθαμε στη διοίκηση του Δήμου κάναμε τα πάντα για να προχωρήσει. Ήδη εκτελείται ένα πολύ σημαντικό τμήμα, μήκους περίπου 100 χιλιομέτρων, αλλά για να είμαι ειλικρινής, αντιμετωπίζουμε ορισμένα προβλήματα με την υπάρχουσα εργολαβία. Έχουμε θέσει στον ανάδοχο αυστηρά χρονοδιαγράμματα και προϋποθέσεις, τα οποία, προς το παρόν, τηρούνται και θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα τηρηθούν μέχρι τέλους.

Έπειτα, υπάρχουν και άλλα συμπληρωματικά έργα της αποχέτευσης που δρομολογούμε. Πρόκειται για το υπόλοιπο δίκτυο του Αγίου Στεφάνου, της Άνοιξης και της Δροσιάς. Σε πρόσφατη, μάλιστα, συνάντηση που είχαμε με τον υπουργό Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Χρήστο Σπίρτζη, λάβαμε τη διαβεβαίωση ότι θα εξαντληθούν από μέρους του όλες οι δυνατότητες που υπάρχουν, για να δημοπρατηθούν και αυτά τα έργα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Παράλληλα, ήδη εκτελούμε έργα σύνδεσης στο δίκτυο και μέχρι τέλος του 2018 θα έχουν συνδεθεί περισσότερες από 1000 κατοικίες.

Αν και θεωρητικά είναι ακόμη νωρίς, μπορείτε να «βαθμολογήσετε» τη θητεία σας κι αν αυτό είναι κίνητρο να σας ωθήσει να διεκδικήσετε μια νέα θητεία;

Βαθμολογία βάζει μόνο ο δημότης που είναι ο μόνος κριτής και επιλέγει αυτούς που θεωρεί ως πιο κατάλληλους. Πιστεύω, όμως, ότι η αποτίμηση του έργου μας είναι πολύ θετική και σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε την προσπάθεια με όλες μας τις δυνάμεις. Μέσα στα τρία αυτά χρόνια που είμαστε διοίκηση έχουμε κάνει ό,τι δεν είχαν κάνει άλλοι σε ολόκληρες θητείες. Έχοντας αυτό κατά νου, ναι, θα διεκδικήσω νέα θητεία.

Τι θα θέλατε να πείτε σε «φίλους» και «αντιπάλους» δημότες κι όχι μόνο;

Θέλω να πω ότι αδυνατώ να κάνω τέτοιου είδους διαχωρισμό και θεωρώ ότι, ως αιρετός, είμαι υπάλληλος όλων των δημοτών και θέτω τον εαυτό μου στην υπηρεσία τους. Και έτσι πράττω, όχι για λόγους δημοσιότητας ούτε για να αποκομίσω προσωπικά οφέλη, αλλά γιατί θέλω, με συλλογική δουλειά, να βελτιώσουμε σε όλα τα επίπεδα τον Δήμο μας. Να τον κάνουμε πολύ καλύτερο, να προσφέρουμε στον δημότη αυτά που θέλει για τον τόπο του. Δηλαδή, τα έργα και τις υπηρεσίες που θα αναβαθμίσουν ουσιαστικά τη ζωή του και που δικαίως πρέπει να του παρέχονται ανταποδοτικά».


Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

ΚΑΠΑ Research: Η Κεντροαριστερά απειλεί εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ…



Πολύ ενδιαφέρουσα έκπληξη για τον νέο φορέα της Κεντροαριστεράς παρουσιάζουν τα στοιχεία της δημοσκόπησης που πραγματοποίησε η ΚΑΠΑ Research το διάστημα ανάμεσα στις 7 και 11 Σεπτεμβρίου 2017.

Χωρίς καν να έχει ακόμη μορφοποιηθεί πολιτικά και οργανωτικά το νέο σχήμα, διεμβολίζει το πολιτικό σκηνικό και ανατρέπει εν δυνάμει τις υπάρχουσες ισορροπίες, απειλώντας σοβαρά την 2η θέση του  ΣΥΡΙΖΑ.


Για την πορεία της χώρας:
οι ερωτηθέντες πιστεύουν σε ποσοστό 73,5% ότι πηγαίνουν προς τη λάθος κατεύθυνση, για την οικονομία το 47% πιστεύει ότι η κατάστασή της θα χειροτερεύσει, ενώ το 28% ότι υπάρχουν σημάδια βελτίωσης.

Στην ερώτηση για τη θέση της χώρας στην Ευρωζώνη:
το 56,5% πιστεύει ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει σε αυτήν, το 20,5% ότι πρέπει να εγκαταλείψει αυτήν και το ευρώ, ενώ το 19,5% ότι πρέπει να παραμείνει στην ΕΕ αλλά να εγκαταλείψει τη ζώνη του κοινού νομίσματος.

Για το ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός:
το 23,5% πιστεύει ότι είναι ο Αλέξης Τσίπρας, το 31% ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ενώ το 42% κανένας εκ των δύο.

Στην πρόθεση ψήφου, ουσιαστικά τα αποτελέσματα παραμένουν τα ίδια με αυτά της προηγούμενης δημοσκόπησης:
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι λίγο πιο ψηλά με 16,6% (προηγούμενη 16,2%), η Νέα Δημοκρατία χάνει μισή μονάδα με 22,7% (23,2%), η Χρυσή Αυγή 6,5% (6,6%), η Δημοκρατική Συμπαράταξη 6,9% (6,4%) , το ΚΚΕ 6% (6,1%) ενώ τα άλλα κόμματα βρίσκονται κάτω από το όριο του 3%.
Η αδιευκρίνιστη ψήφος φτάνει το 26,6%.

Στην παράσταση νίκης η Νέα Δημοκρατία λαμβάνει το 57% ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ το 23,5%.

Έκπληξη ωστόσο είναι τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης αν σε αυτή συμπεριληφθεί το νέο κόμμα της Κεντροαριστεράς. Στην περίπτωση αυτή:
ο νέος φορέας λαμβάνει 10,4%, ο ΣΥΡΙΖΑ 16,3%, η Νέα Δημοκρατία 22%, η Χρυσή Αυγή 6,6%, το ΚΚΕ 6%, τα άλλα κόμματα είναι κάτω από το 3% ενώ η αδιευκρίνιστη ψήφος φτάνει το 26,5%.

Διαβάστε ολόκληρη την έρευνα

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Το τρενάκι του Αλέξη βγαίνει από τις ράγες

Του Βασίλη Γεώργα, http://www.liberal.gr/

Στην κυβέρνηση δείχνουν να το παίρνουν απόφαση. Όσο κι αν κάνουν ότι το προσπαθούν, βλέπουν ότι το έργο δεν βγαίνει. ‘Έχουν χάσει τόσο πολύ χρόνο και έχουν κάνει τόσα πολλά λάθη στο «μείγμα», που δεν υπάρχουν πολλές αφορμές για να αισιοδοξεί κανείς πως θα προλάβουν να γυρίσουν το παιχνίδι. Ο Δεκέμβριος είναι πλέον και επίσημα το ορόσημο. Ή θα έχουμε τελειώσει μέχρι τότε με την 3η αξιολόγηση και θα κοιτάμε μπροστά, ή θα τρέχουμε να προλάβουμε τα χειρότερα και οι εκλογές θα είναι το μικρότερο κακό που θα μπορεί να συμβεί τότε στη χώρα.

Οι τελευταίες ημέρες μας έδειξαν καθαρότερα την εικόνα: η πραγματική οικονομία παραμένει κολλημένη στη λάσπη με ισχνούς ρυθμούς ανάπτυξης και διασώζεται προσωρινά μόνο από τον τουρισμό. Η υστέρηση στα φορολογικά έσοδα και στις εισφορές του ΕΦΚΑ προοιωνίζεται εκτροχιασμό και φέρνει στο προσκήνιο εύλογες ανησυχίες για ενεργοποίηση του «κόφτη» την Άνοιξη του 2018. Η επόμενη προσπάθεια «εξόδου» στις αγορές μετατίθεται πιθανόν για το επόμενο έτος. Το κυβερνητικό έργο στο μέτωπο της εφαρμογής των μνημονιακών δεσμεύσεων έχει μείνει πίσω σε βαθμό που οι δανειστές να μιλούν πλέον για «αντιμεταρρύθμιση» από την κυβέρνηση Τσίπρα». Η αμφισβήτηση για την επίτευξη του στόχου των πρωτογενών πλεονασμάτων 3,5% του ΑΕΠ επιταχύνει τις περικοπές των συντάξεων και του αφορολόγητου και μεταθέτει τα «αντίμετρα» για το 2023. Η διαπραγμάτευση για την ολοκλήρωση του προγράμματος και την αναδιάρθρωση του χρέους θα διεξαχθεί μόνο με όρους νέων μνημονιακών δεσμεύσεων και αυστηρής εποπτείας.

Το χειρότερο είναι πως η συζήτηση για το ενδεχόμενο μιας νέας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών γίνεται πλέον τόσο εκκωφαντική μεταξύ ΔΝΤ και ΕΚΤ, ώστε ακόμη και αν χρησιμοποιείται σκοπίμως για να ασκηθούν παράλληλες πιέσεις από τους δανειστές, να υπονομεύει τελικά την ανάκτηση της εμπιστοσύνης συνολικά προς τη χώρα..

Τα πράγματα δεν εξελίσσονται καλά, γι αυτό και την ίδια ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας προβάρει τη μια το κοστούμι του επενδυτή και την άλλη συναινετικού μεταρρυθμιστή για να ανέβει στη ΔΕΘ, στο Μαξίμου ξεσκονίζουν παράλληλα το φθαρμένο σακάκι του αντιδραστικού ριζοσπάστη.  Στην πραγματικότητα όλα τα παραπάνω προετοιμάζουν τον Πρωθυπουργό για το πολύ πιθανό σενάριο να μην ευοδωθεί το αφήγημα της επιτυχίας και του τέλους των μνημονίων. Αυτό μοιραία θα οδηγήσει στην επόμενη «κρίση» που θα είναι καθοριστικής σημασίας για τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις των επόμενων μηνών, ειδικά εφόσον διαφανεί ότι οι εκλογές μέσα στο 2018 είναι μονόδρομος.

Στην Ευρώπη είναι πολλοί εκείνοι που διαισθάνονται πλέον ότι το τρενάκι του Αλέξη έχει αρχίσει να βγαίνει από τις ράγες. Θεωρούν ότι αν δούμε την 3η αξιολόγηση να μην ολοκληρώνεται ως τον Δεκέμβριο, οι εκλογές στην Ελλάδα θα είναι και επίσημα προ των πυλών. Δεδομένου ότι η κυβέρνηση δεν έχει ανάγκη από νέες εκταμιεύσεις δόσεων μέσα στο 2018 παρά μόνο για να επιδιώξει να σχηματίσει επαρκές αποθεματικό κεφάλαιο για τη χώρα, η ίδια θεωρεί ότι μπορεί να ανακτήσει τον έλεγχο των κινήσεων στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές και να επιδιώξει να αποκομίσει τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα επικοινωνιακά οφέλη.

Αρκετοί, μεταξύ των οποίων και η πτέρυγα παραγόντων της ευρωζώνης που στήριξαν στο παρελθόν τις ελληνικές θέσεις, εμφανίζονται ανήσυχοι γιατί από τη μια βλέπουν την κυβέρνηση να καθυστερεί και να υλοποιεί αντιφατικές πολιτικές ενόψει της 3ης αξιολόγησης, και από την άλλη να αναζητά θετικό αφήγημα μέσα από «μονομερείς» αποφάσεις με ψηφοθηρικό πρόσημο που αφορούν στις εργασιακές σχέσεις, το ασφαλιστικό, τη δημόσια διοίκηση, τα κλειστά επαγγέλματα κλπ.

Όλα αυτά είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν αντιδικίες με τους δανειστές και επιβεβαιώνουν προς το παρόν ένα πράγμα: ότι η δημοσκοπική φθορά του Πρωθυπουργού και ο κίνδυνος απώλειας ακόμη και της δεύτερης θέσης από τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν αρχίσει να επιδρούν διαλυτικά. Στην κυβέρνηση δείχνουν πλέον να ενδιαφέρονται περισσότερο για την ανάσχεση της δικής τους κατάρρευσης και την διασφάλιση της πολιτικής τους επιβίωσης, παρά για τη σταθεροποίηση της χώρας μέσα από πολιτικές που προϋποθέτουν υψηλό πολιτικό κόστος.



Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Γ. Καρελιάς, Η κωλοπιλάλα του ΣΥΡΙΖΑ για την Κεντροαριστερά…

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς, http://www.protagon.gr/

Αν το νέο κόμμα της Κεντροαριστεράς δημιουργηθεί, τότε δεν θα αρκεί στον Αλέξη Τσίπρα να γράφει άρθρα για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Θα χρειαστεί να βάλει και ζιβάγκο!


Τις προάλλες μια εφημερίδα που υποστηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ και αποθεώνει συχνά-πυκνά τον Αλέξη Τσίπρα είδε «κόσμο να γελάει» με τις εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού στο ενοποιημένου κόμματος του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς (εδώ). Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν γελάνε καθόλου. Η ανησυχία τους από τις εξελίξεις στον χώρο αυτό είναι ήδη έκδηλη. Οι δικές τους δημόσιες αντιδράσεις επιβεβαιώνουν ότι τους έχει πιάσει -κατά το κοινώς λεγόμενον- κωλοπιλάλα.
Ας δούμε δυο-τρία παραδείγματα:

1. Τις προάλλες ένας υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ (για την ακρίβεια, έφυγε από το ΠΑΣΟΚ για να μην ψηφίσει Μνημόνιο με το ένα χέρι και πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ, για να το ψηφίσει και με τα δύο), κάλεσε τους υποψήφιους για την ηγεσία του νέου κόμματος «να ξεκαθαρίσουν αν στο σχέδιό τους είναι να συνεργαστούν με τη ΝΔ» (εδώ). Τι τον νοιάζει τον Κουρουμπλή τι θα κάνουν σε ένα άλλο κόμμα, το οποίο μάλιστα ο ίδιος κατηγορεί ως «δεκανίκι της Δεξιάς»; Τον νοιάζει και τον παρανοιάζει. Διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι, αν αυτό που γίνεται τώρα εκεί προχωρήσει ομαλά, στις επόμενες εκλογές ο ίδιος το λιγότερο που θα πάθει είναι να χάσει την υπουργική του καρέκλα και το περισσότερο να μην ξαναδεί τη Βουλή.

2. Ο Παύλος Πολάκης, αυτό το αγλάισμα του αριστερού λόγου, έκατσε κι έγραψε ολόκληρη μαντινάδα για την υποψηφιότητα του Σταύρου Θεοδωράκη. Τι τον κόφτει τον Πολάκη για το ποιος βάζει υποψηφιότητα σε ένα άλλο κόμμα, το οποίο μάλιστα ο ίδιος το θεωρεί «υπηρέτη της διαπλοκής»; Τον κόφτει και τον παρακόφτει. Διότι, μέσα στη μπουνταλοσύνη του, μπορεί να καταλάβει ότι, αν οι διεργασίες στο νέο ενιαίο κόμμα ολοκληρωθούν ομαλά, ο ίδιος μετά τις επόμενες εκλογές θα πάει για βρούβες (ή καλύτερα για χοχλιούς) στην Κρήτη.

3. Ο Νίκος Παππάς, μπαρουτοκαπνισμένος αγωνιστής της Αριστεράς αυτός, θέλει να αφήσει ανοιχτό «το δρόμο των συγκλίσεων» με την Κεντροαριστερά (εδώ). Μέχρι να τον βρει αυτό το δρόμο πορεύεται με τον «σύντροφο» Πάνο Καμμένο». Τι τον κόφτει τον Παππά τι γίνεται σε ένα χώρο, το οποίο (και αυτός) θεωρεί υποχείριο του Μητσοτάκη; Πώς να μην τον κόφτει, αφού γνωρίζει ότι, αν αυτός ο χώρος ενοποιηθεί και εκλέξει σε δύο μήνες τη νέα ηγεσία του, μετά τις επόμενες εκλογές ο ίδιος (ο Παππάς) θα έχει άπλετο χρόνο για να μελετήσει τις εκθέσεις του Ινστιτούτου της Φλωρεντίας για τις τηλεοπτικές συχνότητες.

4. Κι αν, έπειτα από όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα αμφιβολίες για την κωλοπιλάλα που έχουν στον ΣΥΡΙΖΑ, ήρθε ο Αλέξης Τσίπρας να τις διαλύσει. Αυτός έγραψε ολόκληρο άρθρο για τον Ανδρέα Παπανδρέου, ανήμερα της 3ης Σεπτέμβρη (σήμερα), για να πει ότι είναι ο συνεχιστής του! Γιατί δεν το έγραφε πέρσι, πρόπερσι ή το 2014, όταν η επέτειος ήταν «στρογγυλή» (40 χρόνια από το 1974); Απλούστατα διότι τώρα ο χώρος, τον οποίο ενοποίησε τότε ο Ανδρέας, είναι στα πρόθυρα της επανενοποίησής του. Τον καίει, λοιπόν, πολύ τον Τσίπρα αυτό που πάει να γίνει. Διότι ξέρει πολύ καλά ότι, αν γίνει, πολλοί «δανεικοί» ψηφοφόροι, που πήρε το 2015, θα γυρίσουν στην κοιτίδα τους. Και τότε δεν θα μπορεί κανένας Καμμένος να κρατήσει το ΣΥΡΙΖΑίικο τρένο στις ράγες του. Και οι δύο μαζί, μετά τις προσεχείς εκλογές, θα αγναντεύουν με κιάλια τις καρέκλες της πολυπόθητης εξουσίας.

Γι’ αυτό, λοιπόν, τρέχουν και δεν φτάνουν στον ΣΥΡΙΖΑ με όσα συμβαίνουν στο διπλανό μαγαζί. Η ταραχή τους είναι ολοφάνερη πριν καλά -καλά ξεκινήσει εκεί η διαδικασία εκλογής νέου αρχηγού. Τι θα γίνει όταν ολοκληρωθεί και οι πρώτες δημοσκοπήσεις δείξουν τις (πρόσθετες) απώλειες που θα έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτή τη φορά όχι μόνο προς τη ΝΔ, αλλά και προς το κεντρώο-κεντροαριστερό κόμμα;

Η (σημερινή) ανησυχία τους θα εξελιχθεί σε πανικό. Και τότε στον Τσίπρα δεν θα φτάνει να γράφει άρθρα για τον Ανδρέα. Θα χρειαστεί να φορέσει και κανένα ζιβάγκο…

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Όταν η πραγματικότητα γυρίζει την πλάτη στιν Αλέξη Τσίπρα

Του Βασίλη Γεώργα, http://www.liberal.gr
 
Αν δεν βρισκόμασταν μπροστά στην καθοριστική 3η αξιολόγηση, θα έλεγε κανείς πως είμαστε μια ανάσα πριν από τις εκλογές. Η κυβέρνηση οδεύει προς τη ΔΕΘ έχοντας εξαπολύσει γενική επικοινωνιακή αντεπίθεση προς όλες τις κατευθύνσεις. «Ελληνο-γαλλική συμμαχία» με τον Macron, επενδυτικά προσκλητήρια, «φιλεργατικά» νομοσχέδια, έξοδος στις αγορές, αναθεώρηση του Συντάγματος, συναινετικά ανοίγματα στο ΠΑΣΟΚ και μαζί ακατάβλητες προσπάθειες διεμβολισμού του υπό ανασύσταση άξονα της κεντροαριστεράς υπό τη συνοδεία ισχυρών δόσεων από το δηλητήριο του πολιτικού διπολισμού με στόχο την ανάδειξη των διαφορών «αριστεράς-δεξιάς».

Είναι προφανές πως ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποφασίσει να ρίξει στο τραπέζι τα τελευταία του χαρτιά παίζοντας από έναν γύρο σε κάθε γήπεδο. Πιθανόν εκτιμά πως υπάρχει χρόνος για να αντιστρέψει υπέρ του το κλίμα ή τουλάχιστον αξίζει να τα χρησιμοποιήσει ως ασπίδα για να επιβραδύνει τη δική του ζημιά και να προκαλέσει φθορά στους αντιπάλους του.

Το Φθινόπωρο είναι μια περίοδος σοβαρών προκλήσεων για την κυβέρνηση και η ανάγκη αντιπερισπασμών θα ενταθεί. Δεν είναι μόνο η φορολογική λαίλαπα που επίκειται από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Δεκέμβριο και η οποία δεν μπορεί να εξουδετερωθεί φέτος με ψεύτικες παροχές. Η πρόκληση της τρίτης αξιολόγησης είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που αρχικά είχε εκτιμήσει η κυβέρνηση λόγω των απαιτήσεων που προβάλλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ενώ η ίδια η πορεία της οικονομίας είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό που εν μέρει θα απαντηθεί την Παρασκευή από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για την πορεία του ΑΕΠ στο πρώτο 6μηνο του έτος και από την εξέλιξη των εσόδων στο δεύτερο εξάμηνο.

Ταυτόχρονα το αποτέλεσμα των πρωτοβουλιών για τη σύσταση φορέα έκφρασης στην κεντροαριστερά προβάλλεται εκ των πραγμάτων ως ένας σημαντικός κίνδυνος διάτρησης της δεξαμενής ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και περαιτέρω αποδυνάμωσης της επιρροής του στο εκλογικό σώμα, ενόσω έχει ήδη διαμορφωθεί ισχυρό πλειοψηφικό ρεύμα προς την Αξιωματική Αντιπολίτευση.
Ο καταλύτης, ωστόσο, για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στη διάρκεια των επόμενων μηνών είναι αναμφισβήτητα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ο ρόλος του στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης για την 3η αξιολόγηση που με τη σειρά της θα καθορίσει συνολικά τη διακύβευση ολοκλήρωσης ή συνέχισης των προγραμμάτων στήριξης μετά τον Αύγουστο του 2018.

Η κυβέρνηση έχει μπροστά της «μάχες» σε δύσκολα μέτωπα με το ΔΝΤ, η έκβαση των οποίων θα κρίνει το χρόνο ολοκλήρωσης της 3ης αξιολόγησης, την ομαλή «έξοδο» από τα μνημόνια καθώς και τις πολιτικές αποφάσεις που θα ληφθούν.

Η πρώτη συνδέεται με την απαίτηση του Ταμείου να εφαρμοστούν τα φορολογικά μέτρα (μείωση αφορολόγητου) ένα χρόνο νωρίτερα, το 2019, ταυτόχρονα με τις περικοπές των συντάξεων ώστε να μην εκτροχιαστεί ο στόχος για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ. Το ΔΝΤ έχει επίσης ήδη θέσει θέμα μετάθεσης των περιβόητων «αντίμετρων» από το 2019 στο 2023 όταν πλέον θα μειωθεί ο στόχος για τα πρωτογενή πλεονάσματα σε λίγο πάνω από 2%, με την κυβέρνηση να εκτιμά ότι ενδεχόμενη συμφωνία της ευρωπαϊκής τρόικας σε αυτή την απαίτηση, θα ναρκοθετήσει συνολικά την αναπτυξιακή πορεία της χώρας όπως έχει εκτιμηθεί μέχρι σήμερα. Στην πραγματικότητα αυτό που ανησυχεί την κυβέρνηση είναι ότι αν αλλάξουν οι όροι του παιχνιδιού, η ίδια δεν θα μπορέσει να σηκώσει πολιτικά το βάρος της ταυτόχρονης εφαρμογής μέτρων αξίας άνω των 5 δισ. ευρώ χωρίς παροχές, σε μια χρονιά που είναι προγραμματισμένο να διεξαχθούν τρεις εκλογικές αναμετρήσεις (δημοτικές, ευρωεκλογές και πολιτικές εκλογές).

Η πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού του 2017 και η σύνταξη του σχεδίου προϋπολογισμού του 2018 είναι επίσης ένα κομβικό σημείο. Αν συνεχίσει να καταγράφεται σημαντική υστέρηση στα έσοδα όπως άρχισε να διαφαίνεται από τον προηγούμενο μήνα (-730 εκατ. ευρώ) υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να ζητηθεί από τους δανειστές η λήψη πρόσθετων μέτρων για το 2018 είτε από το σκέλος των φόρων είτε της άμεσης μείωσης δημοσίων δαπανών.

Έπειτα υπάρχει το δύσκολο ζήτημα της κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζών όπως το θέτει μετ’ επιτάσεως το ΔΝΤ ζητώντας από τώρα να προβλεφθούν διαθέσιμα τουλάχιστον 10 δισ. ευρώ από το δάνειο του ESM για μελλοντική ανακεφαλαιοποίηση τους. Η κουβέντα που διεξάγεται δημοσίως με επίκεντρο τις δυνητικές κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών είναι κομβική όχι μόνο επειδή δρα ανασταλτικά στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης και στην προσπάθεια επιστροφής των καταθέσεων, αλλά και επειδή μπορεί να αποδειχθεί τοξική τόσο σε πολιτικό επίπεδο για την κυβέρνηση, όσο και συνολικά για την οικονομία και τη χώρα.

Είναι προφανές πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλα τα παραπάνω θα μπουν από τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο στην ατζέντα της τρίτης αξιολόγησης, μαζί με τα θέματα που αφορούν στο Δημόσιο (αξιολόγηση, κινητικότητα, συμβασιούχοι κλπ), τα κοινωνικά επιδόματα και τις εργασιακές σχέσεις. Διαμορφώνεται έτσι ένας αυστηρά καθορισμένος χρόνος εντός του οποίου ανάλογα με τις εξελίξεις, θα ληφθεί η απόφαση για πρόωρη -εντός του 2018- προσφυγή στις κάλπες ή για εξάντληση της τετραετίας.

Η κυβέρνηση θα κληθεί να δοκιμάσει τις αντοχές της, να αγνοήσει τις Σειρήνες που την καλούν να δυναμιτίσει το κλίμα οδεύοντας σε μια ακόμη συγκρουσιακή διαπραγμάτευση, και να πείσει τόσο τους δανειστές όσο και τους επενδυτές στους οποίους προσβλέπει για να υλοποιήσει μια «καθαρή έξοδο» από το Μνημόνιο, ότι μπορεί να κλείσει πολύ γρήγορα την 3η αξιολόγηση και να ξεκινήσει μια 4η ή ακόμη και μια 5η. Αυτός είναι πλέον ο μόνος δρόμος που έχει μείνει ανοιχτός ώστε να συγκεντρώσει το απαραίτητο αποθεματικό μαξιλάρι των 12-15 δισ. ευρώ που χρειάζεται για να εγγυηθεί ότι μπορεί να ανταπεξέλθει χρηματοδοτικά στις αυξημένες απαιτήσεις του 2019 χωρίς πιστοληπτική γραμμή που ισοδυναμεί με νέο μνημόνιο, και χωρίς να προξενήσει περαιτέρω ζημιά στην οικονομία.

Οι πολίτες περιμένουν από φέτος να δουν πραγματική βελτίωση στην οικονομία και τις προοπτικές της χώρας και της δικής τους θέσης. Μετά από δύο χαμένα χρόνια και απανωτές διαψεύσεις λόγων και έργων,  η κυβέρνηση μιλά για ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 2-3%, μείωση της ανεργίας, διψήφια άυξηση επενδύσεων, κατάργηση των capital controls και οριστική έξοδο από τα μνημόνια.

Για να υλοποιηθούν αυτά έστω και στο ελάχιστο τον επόμενο χρόνο, πρέπει να συμφωνήσει και η ίδια η πραγματικότητα με τις φιλόδοξες προσδοκίες. Και προς το παρόν αυτό δεν συμβαίνει.

Αν τους επόμενους μήνες η κυβέρνηση δεν καταφέρει κάποια σημαντική επιτυχία στα μέτωπα οικονομικής αντεπίθεσης που σχεδιάζει σήμερα, η κατάσταση δεν θα γίνει μόνο μη αναστρέψιμη για την ίδια, αλλά μπορεί να αποβεί επώδυνη για την οικονομία.

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Γ. Καρελιάς, Η επόμενη κυβέρνηση περνάει από το Κέντρο…

Γράφει ο  Γιώργος Καρελιάς-  http://www.protagon.gr

Η μοναδική πραγματική πολιτική είδηση του καλοκαιριού είναι οι διεργασίες στο χώρο του Κέντρου (Κεντροαριστεράς, Σοσιαλδημοκρατίας ή όπως αλλιώς λέγεται). Όλα τα άλλα (π.χ. η αντιπαράθεση για ναζισμό-κομμουνισμό) είναι εκτός τόπου και χρόνου και, κυρίως, ήταν κυβερνητικός αντιπερισπασμός, στον οποίο τσίμπησε η αντιπολίτευση.

Αντίθετα, στις διεργασίες που γίνονται στον κεντρώο χώρο υπάρχει αληθινό πολιτικό διακύβευμα. Μπορεί σήμερα να φαίνεται υπερβολικός ο ισχυρισμός, αλλά από το αποτέλεσμα των διεργασιών αυτών θα κριθεί, υπό προϋποθέσεις, η επόμενη κυβέρνηση της χώρας. Θα το εξηγήσουμε.

Προέχει, όμως, να οδηγηθούν σε αποτέλεσμα οι διεργασίες αυτές. Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε πριν από μερικούς μήνες, όταν τα πάντα είχαν βαλτώσει, σήμερα φαίνεται ότι η θετική κατάληξη είναι προ των πυλών. Και αυτό πρέπει να πιστωθεί εν πολλοίς στη σημερινή ηγεσία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης-ΠΑΣΟΚ. Η κυρία Γεννηματά, υπό τις θετικές παροτρύνσεις έμπειρων και ανοιχτόμυαλων ανθρώπων (π.χ. Κώστας Σημίτης) κατανόησε ότι, αν δεν γίνει προσπάθεια «να ανοίξει το παιχνίδι», ο χώρος θα σέρνεται σε μονοψήφια ποσοστά και το μέλλον του θα είναι αβέβαιο. Η συγκρότηση της «επιτροπής Αλιβιζάτου» βοήθησε πολύ να ξεπεραστεί η καχυποψία, που επικρατούσε σε άλλους, όμορους, χώρους.

Ετσι, φαίνεται ότι και το Ποτάμι προσανατολίζεται να συμμετάσχει και πιθανότατα ο Σταύρος Θεοδωράκης να διεκδικήσει την αρχηγία του νέου, υπό διαμόρφωση, κόμματος. Αν συμβεί, θα είναι η καθοριστική εξέλιξη. Διότι το κόμμα αυτό μπορεί να κρατήσει στο χώρο εκλογικά στρώματα που δεν θα έμεναν, αν κυριαρχούσαν μόνο παλιότερες -«παραδοσιακές»- δυνάμεις.

Αν όλα εξελιχθούν όπως σήμερα φαίνονται, το νέο κόμμα θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις, μπαίνοντας σφήνα ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες πολιτικές δυνάμεις, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.

Μεταξύ των ψηφοφόρων που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015 κυριαρχεί η απογοήτευση. Επειδή, όμως, οι περισσότεροι από αυτούς είναι «αντιδεξιοί» και «αριστερόστροφοι», πολύ δύσκολα θα πάνε στην κάλπη της ΝΔ. Αλλοι θα προτιμήσουν την αποχή και άλλοι θα παραμείνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν δημιουργηθεί αξιόπιστος φορέας στον χώρο του Κέντρου(από τον οποίο άλλωστε προέρχονται), με διακριτά χαρακτηριστικά από την ΝΔ, θα τον δουν με άλλο μάτι. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προκαλέσει απογοήτευση σ΄αυτόν τον κόσμο, η ΝΔ δεν του εμπνέει εμπιστοσύνη. Αυτομάτως δημιουργείται πολιτικό κενό, το οποίο θα κληθεί να καλύψει τρίτη δύναμη. Και πιο κατάλληλη από αυτή που πάει να δημιουργηθεί στον ενδιάμεσο χώρο δεν υπάρχει.

Αν οι διεργασίες κυλήσουν ομαλά και η νέα ηγεσία εκλεγεί με άψογη διαδικασία-και υπάρχουν όλα τα εχέγγυα για να συμβεί αυτό-η μισή δουλειά θα έχει γίνει. Την άλλη μισή θα αναλάβει να κάνει ο(η) νέος αρχηγός και το επιτελείο του, εννοείται με την υποστήριξη και χωρίς την υπονόμευση των ηττημένων. Ποια θα είναι αυτή η δουλειά;

Πρώτον, να επαναφέρει την αξιοπιστία στην πολιτική ζωή, χωρίς τις τερατολογίες και αερολογίες, που εκτοξεύθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ από το 2012, όταν έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, μέχρι και το πρώτο εξάμηνο του 2015, όταν προσγειώθηκε ανώμαλα στην κυβερνητική πραγματικότητα.

Δεύτερον, να συγκρατήσει τις όποιες υπερφίαλες επιδιώξεις κάποιων της άλλης πλευράς, οι οποίοι(μπορεί να) νομίζουν ότι αρκεί να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ για να τελειώσουν όλα τα δεινά μας. Επειδή δεν είναι έτσι, δηλαδή επειδή η κατάσταση δεν είναι άσπρο-μαύρο, ένα ισχυρό κόμμα στον ενδιάμεσο χώρο θα αποτελέσει ισχυρό ανάχωμα, θα επιφέρει πολιτική και κοινωνική ισορροπία και θα είναι καθοριστικός παράγοντας στην επόμενη κυβέρνηση, όποια κι αν είναι αυτή.

Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Όμως, ένα ισχυρό κόμμα στο χώρο μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς (μπορεί και να) αποτελεί σήμερα εθνική αναγκαιότητα. Mετά τις προσεχείς εκλογές, η Ελλάδα θα χρειάζεται τις μετριοπαθείς, μεταρρυθμιστικές, υπεύθυνες δυνάμεις του Κέντρου και όχι μια εκτός ορίων σύγκρουση ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.

Υ.Γ.: Οι προσωπικές φιλοδοξίες είναι θεμιτές. Αλλά ας μην μετατρέψουν τη διεκδίκηση της αρχηγίας του νέου κόμματος σε πασαρέλα υποψηφίων. Το ποιοι έχουν πραγματικές δυνατότητες να εκλεγούν είναι λίγο-πολύ γνωστό. Οσοι από τους άλλους θέλουν απλώς να καταγραφούν ως υποψήφιοι αρχηγοί, ώστε να έχουν μετά καλύτερες προοπτικές στην κατανομή των θέσεων, δεν (θα) προσφέρουν καλή υπηρεσία. Ας συγκρατηθούν.

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Ανδρέας Πετρουλάκης, Το κιβώτιο του ΣΥΡΙΖΑ

Του  Ανδρέα Πετρουλάκη, http://www.protagon.gr

Στο «Κιβώτιο» του Αρη Αλεξάνδρου, μία ομάδα 40 ανταρτών αναλαμβάνει την αποστολή να μεταφέρει ένα κιβώτιο με περιεχόμενο πολύτιμο για την έκβαση του Εμφυλίου υπέρ του Δημοκρατικού Στρατού. Επρόκειτο για αποστολή αυτοκτονίας καθώς η πορεία που θα ακολουθούσαν περνούσε υποχρεωτικά μέσα από τις γραμμές του εχθρού. Τελικά στην φονική διαδρομή αποδεκατίστηκαν με διαφορετικούς τρόπους όλοι πλην ενός, ο οποίος και παρέδωσε το κιβώτιο. Το κιβώτιο ήταν άδειο. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο για το συγκλονιστικό αυτό βιβλίο, αλλά καιρό τώρα μου έχει δημιουργηθεί η σκέψη ότι τα τελευταία χρόνια ζούμε μια φάρσα του μύθου του «Κιβώτιου».

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την ιστορική αποστολή να καταλάβει την εξουσία για πρώτη φορά για λογαριασμό της Aριστεράς. Κουβαλούσε μαζί του όλη τη σκευή της ιστορίας της, τις παρακαταθήκες των παλιών αγωνιστών της, την εξωραϊσμένη αυτοεικόνα του σύγχρονου συντρόφου, το αίσθημα ηθικής υπεροχής που εμπότιζε τα κύτταρα κάθε αριστερού. Στον Αλέξη Τσίπρα και τους συντρόφους του παραδόθηκε ένα μυθικής αξίας κιβώτιο.
Στα χρόνια της αντιπολίτευσης το κουβάλησαν στις μάχες του άοπλου εμφύλιου. Στο άλλο στρατόπεδο υπήρχαν οι προδότες των Μνημονίων που φτωχοποιούσαν τον λαό, οι υποτελείς της τρόικας που έβαζαν φόρους, οι ασπόνδυλοι εντολοδόχοι της Μέρκελ που έκοβαν μισθούς και συντάξεις, οι διαπλεκόμενοι των συμφερόντων που ξεπουλούσαν τον εθνικό πλούτο. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ερχόταν να διώξει τους δεξιούς και ακροδεξιούς της εξουσίας, να σκοτώσει τη διαπλοκή, να διαγράψει το χρέος, να σκίσει το Μνημόνιο, να διεκδικήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις, να απαγορεύσει την είσοδο στη χώρα στους τροϊκανούς, να αποτρέψει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, να εθνικοποιήσει τις τράπεζες, να αποκαταστήσει τις απώλειες των εισοδημάτων, να πατάξει την ανεργία, να κλείσει το κάτεργο της Αμυγδαλέζας, να δώσει νέα πνοή στον τόπο.

Η μια μετά την άλλη οι διαψεύσεις άρχισαν να σκάνε με κρότο. Η πρώτη δουλειά του αριστερού νικητή των εκλογών ήταν να συμμαχήσει με τους πιο δεξιούς των δεξιών. Στη συνέχεια υπέγραψε ένα κατάδικό του Μνημόνιο, άρχισε να καλοδέχεται τους τροϊκανούς με άλλο όνομα στο Χίλτον, ξέχασε τα περί γερμανικών οφειλών, έγινε ο καλύτερος φίλος της Μέρκελ, διόγκωσε τη φορολογία σε εξοντωτικά επίπεδα, μείωσε κι άλλο το εισόδημα, αύξησε την πραγματική ανεργία, έστησε τη δική του διαπλοκή, συνέχισε απαράλλαχτο το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων των προδοτών, ξεπούλησε τις τράπεζες στα ξένα funds, εκλιπάρησε για μια μικρή ελάφρυνση του χρέους. Εκανε τα ίδια πράγματα, πολύ ακριβότερα. Για κερασάκι έκανε και αυτό που δεν τόλμησαν ποτέ οι δεξιοί, να υποθηκεύσει τον δημόσιο πλούτο για 99 χρόνια.

Εχανε φέτα-φέτα τον ιδεολογικό του κορμό, αλλά πάλι λες, υποχρεώθηκε από τον οικονομικό εκβιασμό. Βλέπεις όμως και από την άλλη να στέλνουν τα ΜΑΤ που θα καταργούσαν εναντίον συνταξιούχων, να έχουν οχυρωθεί σιδερόφραχτοι μέσα στο Μαξίμου, να κάνουν πολυέξοδα ταξίδια με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο που θα πουλούσαν, να έχουν ανοίξει νέες χειρότερες Αμυγδαλέζες, να σκηνοθετούν εθνικολαϊκιστικές φιέστες που δεν είχαμε δει ποτέ επί Δεξιάς, να έχουν στενότερες σχέσεις με την Εκκλησία από τον Σαμαρά, να υπάρχει ένας υπουργός μόνιμα ντυμένος αξιωματικός, να στήνουν φάμπρικες με χρυσαυγίτες σαν νέοι Μπαλτάκοι και αναρωτιέσαι, η τρόικα τους υποχρεώνει να τα κάνουν κι αυτά;

Τι έχει μείνει από εκείνο το κόμμα και από εκείνους τους συντρόφους του πρώτου καιρού της επέλασης προς τη νίκη; Ενα απομεινάρι γκροτέσκο αριστερής ρητορικής, μια τσακισμένη ιδεολογική ραχοκοκαλιά, ένα κόμμα χωρίς παρελθόν, ένα άδειο πουκάμισο. Λίγοι απογοητευμένοι οπαδοί, κάτι κουρασμένα στελέχη, σύντροφοι που καθημερινά λιγοστεύουν, αραιώνουν, αποδεκατίζονται. Τι είδους κόμμα είναι αυτό που μας κυβερνά, ξέρει κανείς;

Φαντάζομαι μια εικόνα σε έναν αόριστο μέλλοντα, τον αρχηγό αποκομμένο από την πολιτική μήτρα που τον γέννησε, χωρίς ιδεολογική πατρίδα, τελευταίο εναπομείναντα της περιπέτειας, να σέρνει μόνος τα κουρασμένα του βήματα και εκείνο το κιβώτιο που έπρεπε να παραδώσει. Ο άγνωστός του αριστερός ανακριτής να τον ρωτά, τελικά τι διαφορά είχες από τους αντιπάλους σου; Και το ανοιγμένο κιβώτιο να χάσκει απειλητικό και να έχει μέσα μια γραβάτα.

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Ισχυρό Κέντρο και όχι «τσόντα» για ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ

Γράφει ο  Γιώργος Καρελιάς, http://www.protagon.gr

Μέχρι και πέρσι τέτοια εποχή κάθε συζήτηση που αφορούσε άλλον πολιτικό χώρο, πέραν του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, ήταν αδιάφορη. Οι δύο είχαν το μονοπώλιο. Τώρα, κατακαλόκαιρο, «πρωταγωνιστεί» ένα τρίτο κόμμα ή καλύτερα πολιτικός χώρος, που ακόμα δεν έχει οριστικοποιήσει ούτε τη φυσιογνωμία ούτε την ηγεσία του.

Ο χώρος του Κέντρου (της Κεντροαριστεράς, της Σοσιαλδημοκρατίας ή όπως αλλιώς τον αποκαλούν) βρίσκεται στη φάση της «ανασυγκρότησης», χωρίς ακόμα να είναι σαφές πώς αυτή θα γίνει, δηλαδή με ποια ηγεσία και σε ποια πολιτική κατεύθυνση. Παρόλα αυτά μέρος της συζήτησης επικεντρώνεται ήδη στο ερώτημα «με ποιον θα πάει» μετά τις εκλογές. Αν, δηλαδή, θα πέσει στην «αγκαλιά» του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ. Η συζήτηση διεξάγεται μέσω άρθρων, συνεντεύξεων και δηλώσεων κυρίως στελεχών του ΠΑΣΟΚ, νυν ή πρώην, που εμφανίζονται να επιχειρούν να το ποδηγετήσουν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση.
  • kaminisfofikiss
Η συζήτηση αυτή είναι αποπροσανατολιστική και δεν είναι αποκλειστικής αρμοδιότητας στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Διότι αφορά και άλλες – υπαρκτές και όχι πολιτικά κελύφη που δεν έχουν μετρηθεί εκλογικά- δυνάμεις. Μια τέτοια δύναμη είναι το Ποτάμι, η συμμετοχή του οποίου μπορεί να προσδώσει δυναμική στο εγχείρημα.

Γιατί είναι αποπροσανατολιστική η συζήτηση περί πιθανών συμμαχιών του κεντρώου χώρου; Για δύο βασικούς λόγους:

Πρώτον, διότι προέχει η δική του ανασυγκρότηση και όχι ο ετεροκαθορισμός του. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα ισχυρό ενδιάμεσο κόμμα, που μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και όχι από κάποιον κολαούζο του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ.

Δεύτερον, διότι ο χώρος αυτός είναι ευθέως ανταγωνιστικός εκλογικά και με τα δύο μεγαλύτερα (σήμερα) κόμματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απορροφήσει ήδη από το 2015 το μεγαλύτερο κομμάτι των πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και έτσι έγινε κυβέρνηση. Μεγάλο μέρος αυτών των ψηφοφόρων έχει απογοητευθεί από τη σημερινή κυβέρνηση και πιθανότατα θα «μετακομίσει» στις προσεχείς εκλογές. Κάποιοι θα μετακινηθούν απευθείας στον διαφαινόμενο νικητή, την ΝΔ. Ετσι γίνεται διαχρονικά. Ομως, οι άλλοι, που είναι και οι περισσότεροι, δεν θα στραφούν εκεί. Αυτούς μπορεί να τους διεκδικήσει ένα ενδιάμεσο κόμμα, άλλωστε αυτή είναι η κοίτη τους. Επομένως, ο χώρος του Κέντρου πρέπει να ασκεί συστηματική και έντονη αντιπολίτευση στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για τα καίρια προβλήματα που απασχολούν αυτόν τον κόσμο (την ανεργία, την αποσάθρωση της αγοράς εργασίας, την υγεία κ.ά.) και όχι για ανούσια ή δευτερεύοντα (πχ τους σημαιοφόρους στο… Δημοτικό!), που αποτελούν προνομιακό πεδίο κυρίως για τη ΝΔ.

Και με τη ΝΔ ο χώρος του Κέντρου είναι ανταγωνιστικός και όχι συμπληρωματικός. Οχι για λόγους «ιστορικούς», όπως φαίνεται να πιστεύουν ορισμένα παλαιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που διακατέχονται από την αντιδεξιά λογική των δεκαετιών του ’70 και του ’80. Αυτή έχει ξεπεραστεί από τον χρόνο, αλλά και από την απουσία των ηγετών που την καλλιέργησαν (Ανδρέας Παπανδρέου – Κωνσταντίνος Μητσοτάκης).

Βεβαίως, στη σημερινή μνημονιακή Ελλάδα, όπου όλες οι κυβερνήσεις, από τη Δεξιά μέχρι την Αριστερά, εφαρμόζουν αποφάσεις που υπαγορεύονται από τους δανειστές, ακούγεται λίγο αφελής ο ισχυρισμός ότι υπάρχουν περιθώρια για ουσιαστικές διαφοροποιήσεις στην εφαρμοζόμενη πολιτική. Παρόλα αυτά η ατζέντα ενός κεντρώου-κεντροαριστερού κόμματος δεν μπορεί να (δίνει την εντύπωση ότι) ταυτίζεται με την αντίστοιχη του συντηρητικού. Διότι τότε θα υπερισχύει το, ισχυρότερο σήμερα, συντηρητικό, χωρίς το άλλο κόμμα να μπορέσει να ξεφύγει από την εκλογική καχεξία του.

Αυτή ακριβώς θα είναι η σημαντικότερη δυσκολία που θα έχει η νέα ηγεσία του υπό ανασυγκρότηση νέου κόμματος, αν η ανασυγκρότηση γίνει με όλες ή με τις σημαντικότερες δυνάμεις του χώρου: να πείσει όσο το δυνατόν περισσότερα στρώματα ψηφοφόρων ότι χρειάζεται ως αυτόνομος ισχυρός πόλος και όχι ως «συμπλήρωμα», κοινώς «τσόντα», του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ.

Αυτόν τον ρόλο μπορεί να θέλουν για το ανασυγκροτούμενο Κέντρο ο Αλέξης Τσίπρας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν μπορούν, όμως, να τον θέλουν η Φώφη Γεννηματά, ο Γιώργος Καμίνης, ο Σταύρος Θεοδωράκης και όποιος άλλος πιστεύει ότι ο χώρος αυτός έχει κάτι να περισσότερο να δώσει και όχι να εξαϋλωθεί από τους κομματικούς και προσωπικούς μικροϋπολογισμούς.

Αν αυτοί δεν παραμεριστούν, η χώρα είναι καταδικασμένη να ζήσει σε ένα χρόνο από τώρα μια άνευ ορίων προεκλογική σύγκρουση ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ με χαρακτηριστικά παλιότερων δεκαετιών, χωρίς οι μετριοπαθείς δυνάμεις του Κέντρου να μπορούν να παρέμβουν και, κυρίως, να έχουν ουσιαστικό ρόλο μετά. Θα είναι ό,τι χειρότερο. Ποιοι το θέλουν;

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Αλίμονο στους νέους, Ανεργία ή δουλειά με 265 Ευρώ καθαρά



Αποκαρδιωτικά τόσο για τους νέους όσο και για εκείνους που ανήκουν στη γενιά των τριαντάρηδων και σαραντάρηδων είναι τα ευρήματα από την επεξεργασία του  «μισθολογίου»  στον ιδιωτικό τομέα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας ΚAΘΗΜΕΡΙΝΗ, που παρουσιάζει στοιχεία από τις Αναλυτικές Περιοδικές Δηλώσεις που υποβάλλονται στον ΕΦΚΑ, για να έχει πιθανότητες εξασφάλισης ενός τετραψήφιου καθαρού μισθού ο εργαζόμενος θα πρέπει να έχει περάσει τα 50 χρόνια.

Όσον αφορά τους νέους κατά των 30 ετών, τα στοιχεία αποτυπώνουν τη σκληρή πραγματικότητα:
Ο νέος ηλικίας 24 ετών αμείβεται σήμερα στην Ελλάδα με 380 ευρώ τον μήνα κατά μέσο όρο.
Ενώ ο ηλικίας 18 ετών –αν βρει δουλειά, θα πρέπει να συμβιβαστεί με 265 ευρώ καθαρά κατά μέσο όρο.

Τι δείχνει η ηλικιακή πυραμίδα;

1. Στη χειρότερη μοίρα, όπως θα αναμενόταν άλλωστε, βρίσκονται οι νεότεροι εργαζόμενοι ηλικίας 19 ετών και κάτω. Οι ασφαλισμένοι της ηλικιακής ομάδας 15-19 ετών είναι μόλις 33.000 άτομα και η μέση αμοιβή διαμορφώνεται στα 315,34 ευρώ μεικτά ή στα 264,88 ευρώ καθαρά, αν αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές του εργαζομένου. Συγκριτικά με τα προ κρίσης επίπεδα, οι αμοιβές τους εμφανίζουν τη μεγαλύτερη ποσοστιαία μείωση από όλες τις ηλικιακές ομάδες. Το 2009, οι νέοι ηλικίας 18 ετών εισέπρατταν 548 ευρώ μεικτά (κατά μέσο όρο), κάτι που σημαίνει ότι από τότε μέχρι σήμερα έχουν χάσει το 42% του μισθού τους.

2. Ανάλογη είναι η εικόνα και στους νέους ηλικίας 20 ετών. Στην ηλικιακή ομάδα 20-24 ετών, η μέση αμοιβή έχει υποχωρήσει στα 454 ευρώ μεικτά ή στα 381 ευρώ καθαρά. Στην ηλικιακή ομάδα των 20-24 ετών ανήκουν αυτήν τη στιγμή 178.000 άτομα, δηλαδή περίπου οι 8 στους 100. Και για τους ηλικίας 20 ετών, η μέση μείωση αποδοχών ανέρχεται στο 42% συγκριτικά με τον Δεκέμβριο του 2009.

3. Η ηλικιακή ομάδα 25-29 ετών με 257.198 ασφαλισμένους, ζει κατά μέσο όρο με 606 ευρώ μεικτά ή 509 καθαρά αν αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές. Λόγω της μερικής απασχόλησης και της «βύθισης» του βασικού μισθού, έχει καταγραφεί μείωση της τάξεως των 36,49% συγκριτικά με τον Δεκέμβριο του 2009.

4. Στην ηλικία των 30-34 ετών, ο μέσος μισθός τον Δεκέμβριο του 2009 έφτανε στα 1.146 ευρώ μεικτά, για να υποχωρήσει τον Ιούνιο του 2016 κατά 31% στα 785,82 ευρώ μεικτά ή στα 660 ευρώ καθαρά.

5. Στους 35-39 ετών, ο μέσος καθαρός μισθός είναι 796 ευρώ καθαρά (μεικτές αποδοχές 968 ευρώ). Προ κρίσης, οι μέσες μεικτές αποδοχές έφταναν στα 1.310 ευρώ.

6. Οι σαραντάρηδες είχαν το 2009 μέσες μεικτές αποδοχές της τάξεως των 1.422 ευρώ (για όσους ανήκαν στο πρώτο μισό της δεκαετίας) έως 1.530 ευρώ. Οι εκπρόσωποι της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας εμφανίζονται να έχουν υποστεί μικρότερες περικοπές σε σχέση με τους νεότερους.
  
Μερική ή περιοδική απασχόληση, ανασφάλιστη εργασία, σοβαρή μείωση των αποδοχών όσων εργάζονται, αυτή είναι η πραγματική εικόνα. Όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση να ωραιοποιήσει τα πράγματα και να δείξει ότι μειώνεται η ανεργία, η σκληρή πραγματικότητα την διαψεύδει κατηγορηματικά.

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Ποιοι δεν θα ξαναψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ...

Του Γιάννη Παντελάκη, http://www.liberal.gr

Στις τελευταίες εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε να γίνει ελκυστικός σε μια σειρά από κοινωνικές ομάδες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Στους περίπου εικοσιδύο μήνες από τότε, συνέβησαν πολλά, ο πολιτικός χρόνος μάλιστα ήταν πολύ μεγαλύτερος από τον πραγματικό. Η εφαρμογή ενός μνημονίου με μέτρα πολύ περισσότερα απ' όσα αρχικά πίστευαν οι ψηφοφόροι του Σεπτεμβρίου 2015, αλλά και πολιτικές συμπεριφορές που αλλοίωσαν την εικόνα που υπήρχε για τον ΣΥΡΙΖΑ εκείνη την εποχή. Οι ομάδες αυτές, έχουν αλλάξει θεαματικά την πολιτική τους στάση.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μια σχεδόν παγιωμένη εικόνα η οποία έχει δυο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Την μεγάλη διαφορά στην επιρροή του εκλογικού σώματος μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ και την αδυναμία του τελευταίου να περιορίσει τις απώλειες των ψηφοφόρων του προς διάφορες κατευθύνσεις. Ο χρόνος των επόμενων εκλογών είναι άγνωστος, με μεγαλύτερες πιθανότητες αυτός να κινείται στο δεύτερο εξάμηνο του 2018. Πριν δηλαδή αρχίσει η εφαρμογή των νέων μειώσεων στις συντάξεις (μέσω της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς) και της μείωσης του αφορολόγητου. Είναι ικανός ο ΣΥΡΙΖΑ στο χρόνο που απομένει ν' ανατρέψει αυτή την εικόνα;

Η λογική απαντάει πως όχι. Η έξοδος στις αγορές -ακόμα και αν αυτή έχει συνέχεια-, διάφορα αναπτυξιακά συνέδρια στις 13 περιφέρειες της χώρας, οι επικοινωνιακού χαρακτήρα δημόσιες εμφανίσεις του Α. Τσίπρα και διάφορες ανάλογες πρωτοβουλίες, έχουν αυτόν το στόχο. Οι πιθανότητες ωστόσο να είναι ο στόχος αυτός προσεγγίσιμος, είναι θεαματικά μικρές. Η επικοινωνία δεν μπορεί επ' αόριστον να υποκαθιστά την παραγωγή πολιτικής και μια ολοένα περισσότερο φτωχοποιημένη κοινωνία δεν «συγκινείται» απ' όλα αυτά. Σ' έναν μακροχρόνια άνεργο ή κάποιον που αδυνατεί να πληρώσει τους φόρους του, η έξοδος στις αγορές δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, τον ΣΥΡΙΖΑ τον επέλεξαν ομάδες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Οι νέοι για παράδειγμα και ιδιαίτερα οι φοιτητές τον προτίμησαν σε ποσοστό 36,6% έναντι μόνο 17,3% της Ν.Δ. Υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος για να τον ξαναψηφίσουν; Η ανεργία των νέων εξακολουθεί και βρίσκεται σε δυσθεώρητα επίπεδα, οι εργασίες που βρίσκουν όσοι βρίσκουν, αμείβονται με 300-400 ευρώ το μήνα, όσοι έχουν ιδιαίτερα προσόντα επιλέγουν τη μετανάστευση. Ακόμα και οι νέοι που επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως φορέα αμφισβήτησης του συστήματος, έχουν πάψει να τον θεωρούν τέτοιο.

Τον ΣΥΡΙΖΑ τον ψήφισαν με συντριπτικά ποσοστά οι άνεργοι, 42,8% έναντι 17,3% που επέλεξαν τη Ν.Δ. Η πλειονότητα από αυτούς τους ανέργους, δυο σχεδόν χρόνια μετά, παραμένουν άνεργοι. Και κυρίως παραμένουν χωρίς κάποια σοβαρή προοπτική, ανεξάρτητα από την ηλικία τους. Οι νέες θέσεις εργασίας που δημιουργούνται είναι κυρίως μερικής απασχόλησης, οι αμοιβές που προσφέρονται ιδιαίτερα χαμηλές, οι συνθήκες στην αγορά εργασίας παραπέμπουν σε ζούγκλα. Ανασφάλιστοι, απλήρωτοι για μεγάλο χρόνο, πλήρης απασχόληση με μισή αμοιβή κ.ο.κ.

Οριακά περισσότεροι (33,9%-32,1%) και οι αγρότες που επέλεξαν τότε τον ΣΥΡΙΖΑ. Το τσεκούρι στις επιδοτήσεις, τα υψηλά ασφάλιστρα, η μεγάλη φορολόγηση και μια σειρά από άλλες πολιτικές που επιβαρύνουν αυτή την κατηγορία, λειτουργούν αρνητικά για τη σημερινή κυβέρνηση και σ' αυτή την κατηγορία. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τους συνταξιούχους όπου η επιρροή της Ν.Δ. στις τελευταίες εκλογές μπορεί να ήταν μεγαλύτερη (36,3%), αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα είχε πάει καθόλου άσχημα, τον είχε ψηφίσει το 33,8% των συνταξιούχων. Οι περικοπές που ήδη έχουν γίνει, σε συνδυασμό με αυτές που έρχονται από το 2019, θα απομακρύνει μεγάλα τμήματα των συνταξιούχων από το κυβερνητικό κόμμα.

Τις πιο καλές επιδόσεις του, ο ΣΥΡΙΖΑ τις είχε στους δημοσίους υπαλλήλους (37,3% έναντι 28,2%) αλλά και στους ιδιωτικούς (33,9% έναντι 32,1%). Στους δεύτερους τέτοια ποσοστά δεν πρόκειται να τα ξαναδεί για αυτονόητους λόγους, στους πρώτους προφανώς και θα συγκρατήσει μεγάλα ποσοστά επιρροής αλλά επίσης προφανώς όχι όσο εκείνα που πήρε στις εκλογές. Το αφορολόγητο -και όχι μόνο- αφορά και αυτή την κατηγορία εργαζομένων. Από τους ελεύθερους επαγγελματίες -για την εκλογική συμπεριφορά των οποίων το 2015, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία- θεωρείται αυτονόητο πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να περιμένει πολλά. Μόνο τον παράγοντα φορολογία να υπολογίσει κάποιος και θα κατανοήσει την δυσκολία του ΣΥΡΙΖΑ να προσεγγίσει θετικά αυτή την ομάδα.

Εν κατακλείδι, το βασικό κυβερνητικό κόμμα, έχει ιδιαίτερα περιορισμένες δυνατότητες να αλλάξει την προαναφερόμενη εικόνα στον όποιο χρόνο απομένει ως τις εκλογές. Ο,τι και αν συμβεί στο χρόνο αυτόν, τα αποτελέσματα στην οικονομία -που αποτελεί το βασικότερο κριτήριο για τον καθορισμό της ψήφου- δεν μπορεί να είναι ορατά και χειροπιαστά ώστε κάποια από τις προαναφερόμενες κοινωνικές ομάδες, ν' αλλάξει πολιτική συμπεριφορά. Σ' αυτά τα δεδομένα, ας προσθέσουμε και την απογοήτευση εκείνων που κάνουν την επιλογή τους με αξιακά κριτήρια. Το ήθος, τη βούληση για περιορισμό της διαπλοκής, το πολιτισμικό επίπεδο, τον εκσυχρονισμό του κράτους, τον περιορισμό των εξωθεσμικών εξουσιών κ.ο.κ. Υπάρχουν πολλοί που θα επέλεγαν τον ΣΥΡΙΖΑ για τις καλές επιδόσεις του σ' αυτά;