Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Μια παρδαλή συμμαχία προθύμων στο Διόνυσο…



Γράφαμε λίγο πριν το Πάσχα:
«Τη Μεγάλη Τρίτη, υπάρχει συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Διονύσου. Μετά τις άκαρπες 3 προηγούμενες έχει αξία να δούμε ποια θα είναι η στάση των δημοτικών συμβούλων της πλειοψηφίας και μειοψηφίας τώρα, που δεν απαιτούνται 21 παρόντες για να υπάρξει απαρτία…

Εντάξει, έπαιξαν πολλοί και για διαφορετικούς λόγους τα παιχνιδάκια τους αλλά τα ψέματα τελειώνουν κάποτε. Και η λύση στα προβλήματα του Δήμου δεν είναι η παλινόρθωση του παλιού χρεοκοπημένου καθεστώτος, όπως ευαγγελίζονται οι νεόκοποι υποστηρικτές που στοιχίζονται πίσω του…».

Πολλοί τότε διερωτήθηκαν μήπως πρόκειται για τις συνήθεις υπερβολές στο σχολιασμό των δημοτικών εξελίξεων στο Δήμο Διονύσου. Πριν όμως αλέκτωρ λαλήσει τρις, ήρθε η συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για να επιβεβαιώσει αυτό που κυοφορούνταν μήνες τώρα, την παρδαλή  συμμαχία των Προθύμων. Και να αναδείξει μια νέα πραγματικότητα στους συσχετισμούς εντός του Δημοτικού Συμβουλίου.

Αναφερόμαστε στην ολοκληρωτική στοίχιση πίσω από το προηγούμενο καθεστώς διοίκησης του Δήμου των δυο από τρεις παρατάξεις της αντιπολίτευσης αλλά και κάποιων πρόσφατα ανεξαρτητοποιηθέντων από την πλειοψηφία. Δεν αναφερόμαστε προφανώς σε στοίχιση γύρο από επιμέρους θέματα της ημερήσιας διάταξης. Αλλά σε κάτι παραπάνω.

Έτσι λοιπόν, εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης αλλά και ανεξάρτητοι προερχόμενοι από την πλειοψηφία συνεργάζονται αρμονικά με την  Ενωτική Πρωτοβουλία, συμμετέχοντας μάλιστα ενεργά στις συνεδριάσεις της…

Αυτό για κάποιους δεν είναι παράξενο. Στο παρελθόν, στις δημοτικές εκλογές του 2010, οι δυο εκπρόσωποι σήμερα της Δημοκρατικής Ανατροπής είχαν κατέβει σε κοινό ψηφοδέλτιο με την Ενωτική Πρωτοβουλία. Κι όταν αυτή κατέκτησε την πλειοψηφία, ανέλαβαν ανώτατες θέσεις ευθύνης. Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο ένας εξ αυτών αργότερα ανεξαρτητοποιήθηκε, ο άλλος διεγράφη. Σήμερα, το ειδύλλιο έχει αναθερμανθεί.  Οι παλιές αγάπες φαίνεται πως δεν ξεχνιούνται

Το ίδιο και κάποιοι άλλοι, που ηγήθηκαν της προσπάθειας για την αποκαθήλωση της προηγούμενης δημοτικής διοίκησης στις εκλογές του 2014. Πως βρέθηκαν τώρα να συμπλέουν με την Ενωτική Πρωτοβουλία, είναι απορίας άξιο. Τι τους ενώνει άραγε; Κοινές αρχές και αξίες; Κοινή αγωνία για το μέλλον του Δήμου; Κοινό όραμα για τον Διόνυσο; Οι δημοτικές εκλογές του 2019; Το τυφλό αντιπολιτευτικό μένος; Ο ρεβανσισμός; Ο κρυφός πόθος του Χαλίφη στη θέση του χαλίφη;

Σε κάθε περίπτωση, για το περίπλοκο σκηνικό που έχει διαμορφωθεί στο Δήμο Διονύσου, ευθύνες έχει και η σημερινή διοίκηση δια πράξεων, αστοχιών και παραλείψεων της.











Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Που οδηγεί η τυφλή αντιπολίτευση στο Δήμο Διονύσου;



Έχουμε ζήσει κατά καιρούς αντιπολιτεύσεις και αντιπολιτεύσεις. Αλλά η τωρινή δεν έχει υπάρξει ξανά. Πνιγμένη στα αδιέξοδα της, καταγράφει τη μια μετά την άλλη  αρνητικές επιδόσεις στην τοπική ιστορία, σπάζοντας όλα τα ρεκόρ. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς στα διαδοχικά  «κατορθώματα»  της;

Όμως το παρακάτω από την τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου διεκδικεί επάξια δυστυχώς βραβείο Γκίνες. Ας δούμε πως το περιγράφει ο δημοτικός σύμβουλος Βασίλης Δαρδαμάνης:

«Δημοτικοί Σύμβουλοι της αντιπολίτευσης, από την Τοπική Κοινότητα Διονύσου δεν ψήφισαν έργα αναγκαιότητας για το δημοτικό κοιμητήριο. Περίεργο αλλά αληθινό. Ο ένας έφυγε και ο άλλος είπε όχι ή λευκό .Ωραιότατα. Βοηθούν υποτίθεται την αναβάθμιση των κοιμητηρίων στην Τοπική Κοινότητα Διονύσου;
Μπράβο σας, όλα καλά, αλλά η αντιπολίτευση έχει όρια αγαπητοί μου!!! Υπάρχουν άνθρωποί μας στα κοιμητήρια. Ειλικρινά λυπάμαι γιατί θεωρούσα ότι υπάρχει αξιολόγηση και όχι μόνο αντιπολίτευση στείρα και αδιέξοδη».

Με την ευκαιρία, να σημειώσουμε άλλη μια διάσταση αυτής της καθαρά ευκαιριακής, μικροκομματικής και ανεύθυνης στάσης της αντιπολίτευσης: σε όσες συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου απαιτούνταν 21 παρουσίες για απαρτία, απείχε επιδεικτικά. Όταν το όριο για την απαρτία έπεσε στις 14 παρουσίες, εμφανίστηκε άρον-άρον, σα να μην έτρεχε τίποτα, μόνο και μόνο για να καταψηφίσει!

O tempora, o mores.

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Πού χάθηκε η Ρένα Δούρου;



Η στεντόρεια φωνή της έσκιζε τον αέρα διεκδικώντας το χαμένο δίκιο των πολιτών, η μαχητικότητά της εντυπωσίαζε. Όσο βρισκόταν στην αντιπολίτευση, αγωνιζόταν για σημαντικά ζητήματα. Τώρα που είναι Περιφερειάρχης, τα έλυσε;

Του  Σπύρου Σεραφείμ, http://www.protagon.gr

Στο σχετικά κοντινό παρελθόν τη βλέπαμε συνεχώς μπροστά μας, αφού προβαλλόταν συνεχώς από τα τηλεοπτικά κανάλια – και υπάρχουν σημαντικοί λόγοι για αυτό: η Ρένα Δούρου είναι φωτογενής -προσόν για την τηλεόραση- και εξαιρετικά δυναμική, ενώ γνωρίζει πώς να διεκδικεί το δίκιο των πολλών και να πρωτοστατεί σε δράσεις.

Όταν έκανε όλα τα παραπάνω είχε το «χάρισμα» -το προνόμιο, όπως λένε οι κακές γλώσσες- να βρίσκεται στην αντιπολίτευση, εκεί όπου όλες οι καταστάσεις αποκτούν μια άλλη θέαση και προτάσσουν μια άλλη δυναμική. Από τη στιγμή που δεν κατέχεις κάποιον θώκο είναι εξαιρετικά εύκολη η κριτική, ενώ μπορείς να συντάσσεσαι με πολίτες που διεκδικούν μια καλύτερη ζωή.

Η ερώτηση είναι μία – και εξαιρετικά απλή: τώρα, πια, που η Ρένα Δούρα είναι Περιφερειάρχης, γνωρίζουμε σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι αγώνες που έδωσε επί τόσων σημαντικών θεμάτων;

Η διατυπωθείσα ειλικρινής απορία είναι προφανές ότι δεν καλύπτεται από το άρθρο που έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα, μέσω του ΑΠΕ-ΜΠΕ, στο οποίο περιγράφει «το νέο μοντέλο περιφερειακής ανάπτυξης της Αττικής, μέσα από μια ευρύτερη στρατηγική προώθησης της επιχειρηματικότητας, της εξωστρέφειας και της καινοτομίας, με στόχο τη βιώσιμη ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας».

Όλα αυτά είναι υπέροχα, μαζί με το ότι -όπως μάθαμε στις 7 Απριλίου- «η Περιφέρεια προωθεί την έρευνα και την καινοτομία στην Αττική μέσα από τη συγκρότηση, με ανοιχτή διαδικασία, του Περιφερειακού Συμβουλίου Ερευνας και Καινοτομίας». Επί πραγματικών, όμως, καταστάσεων, οι οποίες δεν φιλτράρονται μέσα από -δίχως ειρωνεία- σπουδαία πλάνα, πώς μπορεί όλα αυτά να βελτιώσουν τις ζωές των ανθρώπων που την ψήφισαν και βρέθηκαν μαζί της σε κάθε λογής διαμαρτυρία, όσο εκείνη ήταν (στην) αντιπολίτευση;

Η συγκεκριμένη ερώτηση γίνεται πιο σοβαρή και άπτεται, πλέον, και της θητείας της ως Περιφερειάρχη. Αν δούμε τα απολογιστικά οικονομικά στοιχεία του 2016 -τα οποία συζητήθηκαν τη Δευτέρα 10 Απριλίου 2017, στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής- φανερώνουν βουτιά στην απορροφητικότητα, αλλά και δραματική αύξηση των απλήρωτων υποχρεώσεων.

Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο Γιάννης Σγουρός, τέως Περιφερειάρχης, η απορρόφηση πόρων από κάθε πηγή χρηματοδότησης μειώθηκε σε σχέση με πέρσι κατά 43,5 %, ανερχόμενη σε 103,2 εκ. €. Είναι η μικρότερη απορρόφηση πόρων από το 2011. Η απορρόφηση ίδιων πόρων για έργα κινήθηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά σε μονοψήφια ποσοστά επί των εγγεγραμμένων πιστώσεων, μόλις στο 6,1 %. Το 92% της απορρόφησης από ίδιους πόρους οφείλεται σε προγραμματισμένα έργα από την προηγούμενη αυτοδιοικητική περίοδο, πράγμα που σημαίνει ότι ελάχιστα είναι τα νέα έργα που ξεκίνησαν εδώ και δυόμιση χρόνια.

Ταυτόχρονα, οι απλήρωτες υποχρεώσεις προς τρίτους εκτινάχθηκαν στα 25,8 εκ. €, ποσό που συνιστά αρνητικό ρεκόρ, το μεγαλύτερο στην ιστορία του θεσμού της αιρετής Περιφέρειας Αττικής. Μόλις 30.000 € απορροφήθηκαν από το πρόγραμμα επισιτιστικής βοήθειας του Ταμείου Ευρωπαϊκής Βοήθειας επί συνόλου εγγεγραμμένων πιστώσεων 7,5 εκ. €. Το αποθεματικό τής Περιφέρειας – για το οποίο η σημερινή διοίκηση της κυρίας Δούρου εγκαλούσε την αντίστοιχη του κ. Σγουρού ότι συσσωρεύει και δεν επενδύει σε έργα – αυξήθηκε από τα 374 εκ. € στα 388 εκ. €.

Στα Μαθηματικά ποτέ δεν ήμουν καλός, αλλά είναι προφανές ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά στα οικονομικά επί Δούρου. Η οποία, πλέον, μετρά τρία χρόνια θητείας, επομένως δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι «είναι πολύ νωρίς για να εμφανιστεί κάποιο απτό έργο». Αντίστοιχα, μπορεί κάποιος άλλος να θυμηθεί ότι με βάση εκείνα που η ίδια η κυρία Δούρου ισχυριζόταν για την κατάσταση την οποία παρέλαβε στην Περιφέρεια Αττικής, η «ανάπτυξη» που έταζε δεν θα έπρεπε, απλώς, να έχει απογειωθεί, αλλά να κινείται στο Διάστημα.

Την ίδια στιγμή, υπάρχουν δράσεις οι οποίες ακόμα συνδέονται στη μνήμη μας με τη δυναμική παρουσία και της τα πύρινα λόγια της  υπό το αλάνθαστο πολιτικό μοτίβο «μόλις αναλάβουμε εμείς, θα λυθεί αυτό που σας απασχολεί, φίλοι κάτοικοι». Δεν χρειάζεται να εστιάσουμε σε πάρα πολλά, παρά μόνο σε δύο μείζονα ζητήματα: στα διόδια και στα σκουπίδια.

Στη μεν πρώτη περίπτωση, ακόμη και αν συνάδουν οι πολιτικές απόψεις σου με εκείνες της Ρένας Δούρου, δεν μπορείς να μη σημειώσεις την εκκωφαντική σιωπή _ τη δική της και, κατά συνέπεια, της Περιφέρειας Αττικής _ στο θέμα των πλευρικών διοδίων σε Βαρυμπόμπη και Αγιο Στέφανο. Όταν ήταν εκείνη στην αντιπολίτευση μιλούσε για «ελεύθερους πολιορκημένους», αναφερόμενη στους κατοίκους αυτού του δήμου, ενώ τώρα τηρεί σιγήν ιχθύος. Αλήθεια, όλο αυτό, δεν αποτελεί -τώρα, πια- πρόβλημα για τους ανθρώπους εκεί;

Στη δε επόμενη περίπτωση, όλοι αυτές οι δράσεις για τα απορρίμματα και τις χωματερές, πού οδήγησαν; Μήπως ο αέρας που αναπνέουν οι κάτοικοι των γύρω περιοχών καθάρισε, ενώ αυτοί οι χώροι μετετράπησαν σε… σαλόνια; Πρόκειται για ένα καθαρά ρητορικό ερώτημα, σε ένα τόσο βρώμικο ζήτημα, αφού μιλάμε για σκουπίδια, όπου από όλα αυτά μένει μόνο η ανάμνηση των κυμάτων διαμαρτυρίας που οργάνωσε η ίδια η Ρένα. Όχι μόνο, λοιπόν, δεν έγινε κάτι, αφού η Περιφερειάρχης δεν κατάφερε να λύσει το θέμα αυτό, αλλά η κυρία Δούρου καλεί τώρα, με επιστολή της, 66 δημάρχους της Αττικής να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να υποβάλουν προτάσεις για την επίτευξη των στόχων του Περιφερειακού Σχεδιασμού Διαχείρισης Αποβλήτων Αττικής (ΠΕΣΔΑ) για ανακύκλωση, κομποστοποίηση και εκτροπή απορριμμάτων από την ταφή. Δεν μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που κατηγορούσε τον προκάτοχό της για «αδράνεια» και «εκκωφαντική σιωπή, μπροστά στα προβλήματα των πολιτών»;

Εάν θεωρήσουμε ότι ο προηγούμενος Περιφερειάρχης, ο Γιάννης  Σγουρός, έκανε λάθη όπως τον κατηγορούσε, το χρονικό διάστημα που πέρασε, τρία σχεδόν χρόνια από τότε, δεν ήταν αρκετά μεγάλο για να μπορεί η τωρινή Περιφερειάρχης να τα διορθώσει; Δεν έχει παρέλθει πολύ καιρός προκειμένου να έχει ήδη δοθεί λύση, αν μη τι άλλο, στα προβλήματα στα οποία η Ρένα Δούρου κατέβηκε στους δρόμους φωνάζοντας για αυτά; Εκτός κι αν ανακάλυψε ότι μάλλον καλά τα σχεδίαζε ή τα έκανε ο προκάτοχός της. Συν το γεγονός ότι κάποιοι -κακοήθεις, θα τους χαρακτήριζα- σημειώνουν ότι η κυρία Δούρου έχει εξαφανιστεί προκειμένου να αποφύγει τη μετωπική σύγκρουση με τη δημοσκοπική ύφεση στην οποία έχει περιπέσει το κόμμα της – για να αποφύγει την πολιτική «φθορά», με άλλα λόγια.

Γι’ αυτό, λοιπόν, αναρωτιέται κάποιος: πού βρίσκεται σήμερα η Ρένα και τι, αλήθεια, κάνει για όλα αυτά που υποσχέθηκε σε όσους την ψήφισαν;


Η τυφλή αντιπαράθεση βλάπτει ανεπανόρθωτα το Δήμο Διονύσου



Όπως είναι γνωστό, στη διονυσιακή αρένα συγκρούονται ανηλεώς εδώ και καιρό δυο φαντάσματα, δυο blogφτυάρια. Μαινόμενοι ταύροι που συναγωνίζονται σε 24ωρη βάρδια στην αποδόμηση –υποτίθεται- των δημοτικών τους αντιπάλων. Στην πραγματικότητα, στον πολιτικό ενταφιασμό τους.

Αυτή η ισοπέδωση υπηρετείται
- στην περίπτωση του ενός τόσο από τις αναρτήσεις, όσο και από τα σχόλια που φιλοξενεί και συχνότατα είναι ο Διαχειριστής με άλλη φορεσιά,
- στην περίπτωση του άλλου αποκλειστικά από τα σχόλια που φιλοξενούνται ευχαρίστως, όπου και εδώ συχνότατα είναι ο ίδιος ο Διαχειριστής με άλλη φορεσιά.

Περισσεύουν ο κιτρινισμός, η χυδαιολογία, η έλλειψη σεβασμού στην προσωπικότητα των  «θυμάτων»  τους, οι ανοίκειες εκφράσεις, ο τυφλός φανατισμός.
Απουσιάζουν, σχεδόν ολοκληρωτικά, το πολιτικό επιχείρημα, ο πολιτισμένος διάλογος, η προγραμματική πολεμική, η διάθεση για σύνθεση.  
Στη λογική της κατεδάφισης αυτές είναι άγνωστες έννοιες και αξίες.

Αλήθεια, πιστεύει κανείς σοβαρός άνθρωπος ότι, όλα αυτά υπηρετούν και προάγουν το κοινό συμφέρον; Ότι οδηγούν κάπου καλύτερα τα δημοτικά πράγματα; Ότι έχουν ενδιαφέρον για τους πολίτες, πέραν ενός στενού κύκλου φανατικών ένθεν και ένθεν; Ότι δίνουν διέξοδο στην κρίση; Ότι σε αυτόν τον πόλεμο θα επικρατήσει κάποιος, ενώ τελικά θα χάσουν και οι δυο; Τότε γιατί αυτοί συνεχίζουν ακάθεκτοι και με ολοένα  κλιμακούμενη όξυνση;

Αυτή η κολόνια κρατάει χρόνια. Το ξεχνούν, όπως φαίνεται, κάποιοι θιγόμενοι που έγιναν στόχος το τελευταίο διάστημα, όταν διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από την πλειοψηφία. Κι εξανίστανται, δικαίως προφανώς. Αλλά που ήσαν τόσον καιρό, όταν συνάδελφοι τους της πλειοψηφίας (Τσούκας, Πέππα, Στάϊκος και άλλοι) λοιδορούνταν καθυβριζόμενοι συστηματικά; Η ευαισθησία κι ευθιξία δεν μπορούν να εκδηλώνονται  a la carte.

Είναι η ώρα τώρα να μπει ένα Τέλος σε αυτή τη δυσοσμία, που πνίγει τον Δήμο και βρωμίζει ανεπανόρθωτα το δημοτικό σκηνικό. Η αντίθεση στο βόρβορο πρέπει να είναι απόλυτη, δια-παραταξιακή και χωρίς άλλοθι, αστερίσκους ή δεύτερες σκέψεις. Η ανοχή είναι συνενοχή.

Έχει άραγε ανάγκη η δημοτική αρχή από τέτοιες Φωνές;
Έχει άραγε ανάγκη η αντιπολίτευση από τέτοιους Σκούφους;
Ακούει κανείς;




Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Νίκος Πορτοκάλογλου, Oι αγανακτισμένοι είναι διορισμένοι πια...

Οι αγανακτισμένοι είναι διορισμένοι πια, οπότε δεν έχουν χρόνο για διαδηλώσεις.
Τόση οργή, τόση καταγγελία, τόσο μίσος και διχασμός, όλα γίνανε για μερικές καρέκλες.

Συνέντευξη στη  Μαρία Κατσουνάκη-  http://www.kathimerini.gr




«Εισιτήριο... για πού, κύριε Πορτοκάλογλου;» τον ρωτώ. «Ελα ντε!... Εσάς τι αίσθηση σας έδωσαν τα τραγούδια;» αντιστρέφει την ερώτηση. «Ενός απολογισμού, μιας διαδρομής που συνεχίζεται πιο φωτεινά, με πιο ελαφριές αποσκευές. Είστε όρθιος, πορεύεστε, έχετε απαλλαγεί από τα περιττά βάρη», απαντώ και οι ρόλοι αντιστρέφονται. Συνεχίζουμε για λίγο ακόμη με ανεστραμμένη τη σχέση δημοσιογράφου-συνεντευξιαζομένου. «Ναι, έτσι είναι μάλλον... Αλλά τι είναι απαραίτητο;» συναινεί και αναρωτιέται ο Νίκος Πορτοκάλογλου. Αραδιάζουμε λέξεις και σκέψεις και καταλήγουμε ταυτόχρονα: «Μια ανάσα είναι το απαραίτητο».

Δεν έχει έτοιμες απαντήσεις ο Νίκος Πορτοκάλογλου. Και κάθε απάντηση καταλήγει σε ένα ερώτημα. Το «Εισιτήριο», που κυκλοφορεί το Μεγάλο Σάββατο με την «Καθημερινή», περιλαμβάνει 14 τραγούδια, τα 13 καινούργια (έστω και αν τα τρία έχουν ήδη ακουστεί στο ραδιόφωνο και αναρτηθεί στο Youtube). Οσο για το 14ο, είναι το «Χωρίς αμορτισέρ» (από την ταινία «Βαλκανιζατέρ» του Σωτήρη Γκορίτσα, 1997), σε νέα διασκευή με τη συμμετοχή του γιου του, Λευτέρη, ο οποίος έχει ήδη κάνει τα πρώτα του βήματα ως μουσικός. Το εξώφυλλο είναι μια selfie φωτογραφία της κόρης του Θάλειας, που του την έστειλε όταν σπούδαζε στο Λονδίνο. Τουλάχιστον ένα από τα τραγούδια (το «Μαζί») είναι αφιερωμένο στη σχέση του με τη Μαρίνα, με την οποία έχουν συμπληρώσει περίπου 40 χρόνια κοινού βίου. «Για τη Μαρίνα είναι τα μισά μου τραγούδια... Αλλά αναφέρονται και στο ζευγάρι, το οποίο θεωρώ ηρωικό είδος προς εξαφάνιση! Ύμνος στο ζευγάρι και ταυτόχρονα στο “μαζί”, στις παρέες, στους φίλους».

Το «μαζί» δεν έχει στραπατσαριστεί τα τελευταία χρόνια;
Νομίζουμε ότι η κοινωνία είναι οι άνθρωποι με τους οποίους επικοινωνούμε στα social media, ενώ είναι το ένα εκατοστό. Επικοινωνούμε με αυτούς που συμφωνούμε. Ήττα είναι αυτό. Το κάνεις για να προστατεύεσαι από δηλητήρια και τσακωμούς, αλλά είναι ηττημένη η κοινωνία που δεν κατορθώνει να έχει διάλογο ανάμεσα σε αυτούς που διαφωνούν. Είναι μια ηττημένη δημοκρατία.

Είχατε και προσωπικό κόστος με τον στίχο «νικητές και ηττημένοι όλοι χάσαμε μαζί»...
Ε, όταν λες αντιδημοφιλείς απόψεις, έχεις κόστος. Κάποιοι σε διαγράφουν. Δεν παριστάνω πως δεν με νοιάζει. Καλλιτέχνες είμαστε, θέλουμε να μας αγαπάνε όλοι. Αλλά τι να κάνουμε, εδώ και χρόνια το έχω πάρει απόφαση. Αν δεν μιλούσα, θα έσκαγα. Αυτό που με στενοχωρεί περισσότερο, όμως, είναι ότι από την αρχή της κρίσης έχουμε χωριστεί σε στρατόπεδα, κάνουμε πια παρέα μόνο με αυτούς που συμφωνούμε. Κι αυτό, επιμένω, είναι ήττα, είναι φτώχεια.

Το τραγούδι μπορεί να είναι «γέφυρα»;
Γι’ αυτό δεν τελειώνει ο έρωτάς μου για το τραγούδι. Ο καλλιτέχνης έχει ανοιχτές τις γραμμές επικοινωνίας με το κοινό. Ένιωσα ότι οι δικές μου κόπηκαν γιατί είπα πράγματα που δεν είναι αρεστά, ενταγμένα στην παράδοση των καλλιτεχνών μετά τη Μεταπολίτευση, που έπρεπε να είναι μποέμ και αριστεροί. Όπως είχε πει ο Χατζιδάκις, «στην Ελλάδα, για να κάνεις καριέρα, πρέπει να είσαι ή ομοφυλόφιλος ή αριστερός. Εγώ αριστερός δεν είμαι». Προσωπικά, έτσι κι αλλιώς, πάντα ήμουν άστεγος πολιτικά. Όσο ζούσαν όμως ο Κύρκος και ο Παπαγιαννάκης, οι λέξεις «αριστερός» και «προοδευτικός» είχαν ακόμη κάποιο περιεχόμενο. Από κει και μετά, δεν θέλω να έχω καμία σχέση με αυτό το ιδεοληπτικό απολίθωμα που αντιστέκεται σε κάθε μορφής αξιολόγηση και αξιοκρατία. Ενάντια δηλαδή σε κάθε πρόοδο, αλλά με «προοδευτικό πρόσημο». 

Είμαστε ακόμη χωρισμένοι σε «στρατόπεδα»; 
Πάντα ήμουν καχύποπτος απέναντι σε κάθε είδους ιδεολογία. Ενα κρεβάτι του Προκρούστη που πετσοκόβει την αληθινή ζωή για να τη φέρει στα μέτρα της. Υποτιμήσαμε τις αρχές και τις αξίες που πήραμε από τους γονείς μας και υπερτιμήσαμε τις ιδεολογίες. Ευτυχώς, η εμφυλιοπολεμική φάση έχει περάσει, νομίζω. Είμαστε πλέον περισσότερο εξουθενωμένοι, παραιτημένοι, διαψευσμένοι, με ένα αίσθημα κενού. Είμαστε αποκαμωμένοι. Τηλεφώνησα στην τράπεζα για έναν λογαριασμό που είχε μείνει κενός και μου είπε η διευθύντρια: «Δεν φαντάζεστε τι ζούμε κάθε τέλος του μήνα. Ερχονται άνθρωποι και κλαίνε. Λένε στον ηλικιωμένο στο ταμείο ότι πρέπει να πληρώσει 600 ευρώ και η σύνταξή του είναι 450». Παρ’ όλα αυτά, τώρα, ούτε αγανακτισμένοι υπάρχουν, ούτε διαδηλώσεις, ούτε φωνές...

Γιατί κατά τη γνώμη σας;
Η πιο απλή εξήγηση είναι ότι οι αγανακτισμένοι είναι διορισμένοι πια, οπότε δεν έχουν χρόνο για διαδηλώσεις. Τόση οργή, τόση καταγγελία, τόσο μίσος και διχασμός, όλα γίνανε για μερικές καρέκλες; Ακούω τους φίλους μου να λένε ότι δεν υπάρχει ελπίδα, αλλά δεν μπορώ να το πιστέψω.

Ελπίδα είναι «να κρύβει ο χειμώνας στην καρδιά του μια άνοιξη»;
Το πιστεύουμε επειδή συμβαίνει, στη φύση τουλάχιστον!

Εχετε σκεφτεί ότι έχετε κάνει λάθος σε στίχο;
Ναι, βέβαια. Κατ’ αρχάς τα τραγούδια μου τα διασκευάζω μουσικά, διαρκώς. Τα παλιά τραγούδια τα αλλάζω, τα ξανακοιτάζω, αναζητάω έναν τρόπο να με ενθουσιάσουν και πάλι, αλλιώς τα αφήνω στην άκρη. Φέτος, για πρώτη φορά, το έκανα και με στίχους. Είπα το «Απέναντι» με αλλαγμένο το ρεφρέν. Εψαχνα να βρω τι με ενοχλούσε. Ελεγε: «Δώσ’ μου πάλι δανεικά/ δώσ’ μου κάτι έναντι/ έλα πάρε με αγκαλιά, πέρασέ με απέναντι». Το έκανα «δεν ζητάω δανεικά, δεν ζητάω έναντι...». Σαν να βρήκα λύση σε κάτι που με ενοχλούσε. Τα τραγούδια είναι ζωντανοί οργανισμοί, πάντα προς επεξεργασία. 

«Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα, ώσπου να βρω νερό, γιατί ανήκω εδώ». Στο καινούργιο άλμπουμ υπάρχει ένα τραγούδι με τίτλο «Η πρώτη μας πατρίδα». Πώς θα ορίζατε την πατρίδα;
Από τα χρόνια των «Φατμέ» έχω γράψει για την πατρίδα. Είναι ο τόπος, οι μυρωδιές, το φως, οι άνθρωποι, η γλώσσα, το φαγητό... Μια μέρα, πριν από καιρό, πήγα με τον φίλο μου τον Τάσο Βρεττό, τον φωτογράφο, σε μια αιθιοπική εκκλησία στο υπόγειο μιας πολυκατοικίας. Τον συγκλόνισε τόσο η εμπειρία αυτή, ώστε επί τρία χρόνια εξερεύνησε κάθε ναό μεταναστών στην Αττική. Τον ακολουθούσα κι εγώ πότε πότε. Ο στίχος «κι όλο γυρνάμε στην πρώτη μας πατρίδα» έχει κάτι βιβλικό, σχεδόν μεταφυσικό. Σαν να μιλάω για τον κήπο της Εδέμ. Η αναζήτηση για μένα δεν σταματάει. Κάθε μέρα ψάχνω για το «νερό», που άλλοτε είναι η μουσική, άλλοτε η αγάπη μου για τους ανθρώπους, άλλοτε οι φίλοι, μια βόλτα, η θάλασσα. 

Μάθατε να εκτιμάτε πράγματα που θεωρούσατε δεδομένα;
Ναι, όπως τις σχέσεις με τους φίλους. Κάθε συνάντηση έχει μεγαλύτερη αξία απ’ ό,τι στο παρελθόν. Βέβαια, πρέπει να παίζει ρόλο και η ηλικία πια.

Νοσταλγείτε κάτι από το παρελθόν;
Με τη νοσταλγία δεν τα πάω καλά. Η ανάγκη να αποδράσουμε από το παρόν μάς κάνει να εξιδανικεύουμε ένα παρελθόν και να τρέχουμε να κρυφτούμε εκεί. Ο φόβος μπροστά στο παρόν και στο μέλλον. Το ποίημα του Καβάφη που λέει: «Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο (...) Κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου/ τες αναμνήσεις μου...». Αυτό εγώ το λέω παρόν. Να κοιτάς τον άλλον απέναντί σου, να τον ακούς, να μην είσαι χαμένος στις σκέψεις σου.

«Χωρίς αμορτισέρ» 1997 και «Χωρίς αμορτισέρ» 2017. Ποια η διαφορά;
Και τότε βλέπαμε ότι τα θεμέλια δεν είναι πολύ γερά, αλλά είχε σηκωθεί η πολυκατοικία, επταώροφη με πιλοτή. Όλοι ήμαστε ευχαριστημένοι, αλλά ξέραμε ότι δεν έχουν στρωθεί καλά τα μπετά. Τώρα έχει πάθει καθίζηση. Δεν έχει γκρεμιστεί, αλλά έχει γείρει. 

Διορθώνεται;
Δεν ξέρω... Μήπως πρέπει να πέσει και να ξαναχτιστεί από την αρχή; Όχι πολυκατοικία, διώροφο, αλλά να είναι γερό. Όπως βλέπετε, ερωτήσεις κάνω κι εγώ. Είμαι καλύτερος στις ερωτήσεις!

Μ. Ξαφά: Αλέξης Τσίπρας, Η επιτομή του λαϊκισμού

Η  κα  Μιράντα Ξαφά είναι senior scholar, Centre for International Governance Innovation και μέλος της Δ.Ε. της ΔΡΑΣΗΣ.


Ο​​ι ημερομηνίες των συναντήσεων του Eurogroup έρχονται και παρέρχονται εδώ και μήνες, χωρίς να κλείνει η δεύτερη αξιολόγηση του τρίτου προγράμματος σταθεροποίησης. Στην προσπάθειά της να μεταθέσει στο μέλλον δύσκολες αποφάσεις, η κυβέρνηση βάθυνε την ύφεση και αύξησε τον λογαριασμό. Ο κ. Τσίπρας είναι διχασμένος ανάμεσα στην ανάγκη να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των πιστωτών για να αποφύγει την άτακτη χρεοκοπία και στην επιθυμία να ικανοποιήσει το κόμμα και τους ψηφοφόρους του μέσω της εμπρηστικής ρητορικής. Το αποτέλεσμα αυτής της σχιζοφρενικής ατζέντας είναι μια διαρκής αίσθηση χάους στις διαπραγματεύσεις, με την πρόοδο που σημειώνεται τη μία μέρα να μετατρέπεται σε αντιπαράθεση την επομένη. Αυτό ακριβώς συνέβη την περασμένη εβδομάδα, όταν ο πρωθυπουργός απέρριψε τη συμφωνία που τέσσερις υπουργοί του είχαν καταφέρει να κλείσουν στις Βρυξέλλες.

Ο πρωθυπουργός προσπαθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό αφήγημα για τους βουλευτές της πλειοψηφίας που καλούνται να ψηφίσουν δυσάρεστα μέτρα και για τους ψηφοφόρους που θα τα υποστούν. Ομως τα αφηγήματα της κυβέρνησης καταρρέουν το ένα μετά το άλλο. Μετά το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης τον περασμένο Μάιο, το αφήγημα του κ. Τσίπρα ήταν ότι κατάφερε να προστατεύσει τις βασικές συντάξεις και να μετατοπίσει τα φορολογικά βάρη στους «πλούσιους». Αυτό το αφήγημα εξανεμίστηκε μετά την επιμονή του ΔΝΤ σε περικοπές των βασικών συντάξεων και μείωση του αφορολογήτου προκειμένου να επιτευχθούν οι μεσοπρόθεσμοι δημοσιονομικοί στόχοι. Το ΔΝΤ επιμένει ότι το ασφαλιστικό παραμένει μη βιώσιμο μετά τη μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου, ενώ η υψηλή φορολογία των επιχειρήσεων και των φυσικών προσώπων έχει συσσωρεύσει απλήρωτες φορολογικές υποχρεώσεις και έχει προκαλέσει μαζική φυγή των φορολογουμένων σε άλλες χώρες (21.000 απεχώρησαν μόνο τον περασμένο μήνα). Χρειάζονται επίσης πόροι για να χρηματοδοτηθεί το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα που απευθύνεται στους πραγματικά άπορους, όπως είναι οι μακροχρόνια άνεργοι.

Στη συνέχεια, ο κ. Τσίπρας διακήρυξε το τέλος της λιτότητας, ισχυριζόμενος ότι τα νέα μέτρα θα είναι δημοσιονομικά ουδέτερα, καθώς κάθε μέτρο περιορισμού της ζήτησης θα συνοδεύεται από ένα αναπτυξιακό μέτρο. Αλλά και αυτό το αφήγημα κατέρρευσε όταν ξεκαθαρίστηκε ότι αυτό θα συμβεί μόνο σε περίπτωση που η Ελλάδα υπερκαλύψει τους δημοσιονομικούς στόχους. Τέλος κατέρρευσε η προσπάθεια για «συμφωνία-πακέτο» που θα διευκόλυνε την κυβέρνηση επικοινωνιακά, όταν οι πιστωτές ξεκαθάρισαν ότι αν δεν κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση, δεν θα ανοίξει το κεφάλαιο του χρέους. Τώρα προσπαθεί να αναβάλει την περικοπή των συντάξεων για το 2020 αντί το 2019 που ζητάει το ΔΝΤ. Αυτό θα ήταν βολικό για την κυβέρνηση εφόσον η θητεία της θα έχει λήξει, αλλά η αναβολή του αναπότρεπτου απλώς φορτώνει χρέη στις επόμενες γενεές. Η κυβέρνηση αποφασίζει με ορίζοντα τις επόμενες εκλογές και με κριτήριο την εκλογική της πελατεία, προσέγγιση που αποτυπώνεται με τον πιο εύγλωττο τρόπο στη δήλωση του υφυπουργού Παιδείας κ. Ζουράρη «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μετά το 2019».

Ο κ. Τσίπρας δεν συνηθίζει να αποδέχεται την ευθύνη για τις αναποδιές. Αναζητεί εξιλαστήρια θύματα και τα πιο πρόσφατα είναι οι συνήθεις ύποπτοι: Το ΔΝΤ, ο κ. Σόιμπλε και «η τρόικα του εσωτερικού». Οι δηλώσεις του κ. Σημίτη για την άμεση ανάγκη εκλογών, οι επαφές του κ. Μητσοτάκη με τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης και οι δηλώσεις του κ. Στουρνάρα περί μη βιωσιμότητας του ασφαλιστικού, ερμηνεύονται ως προσπάθειες υπονόμευσης της κυβέρνησης. Ελλείψει επιχειρημάτων, η κυβέρνηση καταφεύγει σε μια μη εποικοδομητική κριτική εναντίον του διοικητή της ανεξάρτητης Τραπέζης της Ελλάδος που προειδοποιεί για τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την καθυστέρηση στην αξιολόγηση, ως οφείλει. Και οι κίνδυνοι είναι πολλοί.

Πέρα από το προφανές κόστος της αβεβαιότητας για την οικονομία και τις τράπεζες, τα ακραία συνθήματα εναντίον της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ («κάτω τα χέρια από τη ΔΕΗ», «δεν πουλιόμαστε») και η ανικανότητα της κυβέρνησης να καταρτίσει σχέδιο εξυγίανσης κατέληξαν στο σημερινό αδιέξοδο, με τον πρόεδρο του ΣΕΒ κ. Φέσσα να εκφράζει φόβους για «ξαφνικό θάνατο» της υπερχρεωμένης Επιχείρησης. Από τον Μάιο του 2014, που ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα στις Ευρωεκλογές μέχρι σήμερα, η χρηματιστηριακή αξία της ΔΕΗ κατέρρευσε από 2,9 δισ. ευρώ σε 0,67 δισ. (-77%), μειώνοντας το εύλογο τίμημα που μπορεί να εισπράξει το Δημόσιο από την ιδιωτικοποίησή της.

Ο κ. Τσίπρας προσπαθεί να ισορροπήσει δύο αντικρουόμενες εκτιμήσεις. Από τη μια, τα σκληρά μέτρα θα υποσκάψουν περαιτέρω τη δημοτικότητά του, με οκτώ στους δέκα πολίτες να είναι απογοητευμένοι με τις επιδόσεις της κυβέρνησης και τη Ν.Δ. να διευρύνει το προβάδισμά της στις δημοσκοπήσεις. Από την άλλη, η παρατεταμένη αβεβαιότητα υπονομεύει την ανάκαμψη και αυξάνει τον κίνδυνο να καταστούν αναγκαία ένα τέταρτο πρόγραμμα διάσωσης και μια νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Το πραγματικό ΑΕΠ δεν έχει ανακάμψει ακόμα στα επίπεδα του 2014 και οι πρόδρομοι δείκτες οικονομικής δραστηριότητας ακολουθούν πτωτική πορεία.

Η ειρωνεία είναι ότι όταν ο κ. Τσίπρας ζήτησε από τη Βουλή να ψηφίσει το τρίτο πρόγραμμα τον Αύγουστο 2015, το παρουσίασε ως καλύτερο από αυτό που απορρίφθηκε στο δημοψήφισμα επειδή περιελάμβανε ελάφρυνση του χρέους και απέκλειε το «σκληρό» ΔΝΤ από την τρόικα. Τώρα θα χρειαστεί να ζητήσει από τη Βουλή να ψηφίσει σκληρά μέτρα για τους ακριβώς αντίθετους λόγους.
Η επιτομή του λαϊκισμού!

Αναδημοσίευση από-  http://www.kathimerini.gr

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Άνοδος και πτώση της αριστερής Αυτ-απάτης…



Η παράσταση στα Τέμπη θύμιζε, παρά τα επίπλαστα χαμόγελα, τις τελευταίες στιγμές της Πομπηϊας. Η κηδεία στη Μάλτα με το 4ο Μνημόνιο απλά ήρθε να επιβεβαιώσει αυτά που υποψιαζόμασταν. Έχει λοιπόν ενδιαφέρον, τώρα που πέφτει σιγά-σιγά η αυλαία του Τέλους, να ανιχνεύσουμε τα διάφορα στάδια της Συριζαϊκής πορείας.

1. Εν αρχή ήν η Ελπίδα, η προσμονή ενός άλλου δρόμου, εύκολου κι εναλλακτικού για την έξοδο από την κρίση. Πολλοί το διατύπωναν ως εξής: μα και τα μισά να κάνει απ΄ αυτά που υπόσχεται, πάλι καλύτερα θα είμαστε. Κάπως έτσι του ΄δωσαν πίστωση χρόνου, μια δεύτερη ευκαιρία στο δημοψήφισμα και μια τρίτη στις εκλογές τον Σεπτέμβρη του 2015.

2. Μετά, άρχισε να  έρχεται ο ουρανός σφοντύλι.
  • Η κωλοτούμπα με το Όχι που έγινε ένα μεγαλόπρεπο Ναι
  • Το τρίτο Μνημόνιο
  • Το χάος του Μεταναστευτικού
  • Οι απίστευτοι ερασιτεχνισμοί και προχειρότητες στην άσκηση της εξουσίας
  • Τα αλλεπάλληλα πλήγματα στο βιοτικό επίπεδο των πολιτών
  • Η ανεξέλεγκτη ανομία
  • Η έξαρση της εγκληματικότητας
  • Η αναξιοκρατία, η διαιώνιση του πελατειακού κράτους
  • Η διάλυση της δημόσιας υγείας
  • Η ζούγκλα των εργασιακών σχέσεων με τις ελαστικές μορφές, τη μαύρη και αδήλωτη εργασία
  • Τα νέα λαμόγια
  • Η διεθνής ανυποληψία της χώρας
  • Η έλλειψη προοπτικής για το μέλλον

3. Βαθμιαία, μέσα στο 2016, άρχισε να θολώνει η εικόνα του Τσίπρα και της κυβέρνησης των ΣυριζΑνελ. Άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια
  • οι πρώτοι υπόγειοι ψίθυροι και προβληματισμοί
  • η σταδιακή απόσυρση της εμπιστοσύνης και άρση της πίστωσης χρόνου
  • η αποστασιοποίηση από κεντρικές κυβερνητικές επιλογές
  • η υπόκωφη γκρίνια και μουρμούρα

Παρ΄ όλα αυτά, σε αρκετούς από τους ποιοτικούς δείκτες των Ερευνών Κοινής Γνώμης συνέχισαν να υπερτερούν –έστω και οριακά- τα δυο κυβερνητικά κόμματα κι ο Τσίπρας. Έτσι κύλησε το μισό σχεδόν 2016.

4. Από το φθινόπωρο του 2016 και μετά η φθορά έγινε επιταχυνόμενη. Παγιώθηκε και μετατράπηκε σε μη αναστρέψιμη. Ήταν πλέον εμφανής δια γυμνού οφθαλμού ο σκεπτικισμός κι εκνευρισμός και στο εσωτερικό του Σύριζα.

Οι πολίτες μιλούν τώρα ανοιχτά, αγανακτούν δημόσια. Κυριαρχούν η απογοήτευση για τη διάψευση των προσδοκιών, η οργή για την Ελπίδα που μετατράπηκε σε Λεπίδα. Το δημόσιο κράξιμο καθημερινό. Η απαίτηση να φύγουν πλειοψηφική. Όλα τούτα εντείνουν τις εσωκομματικές έριδες κι ανοιχτές υπονομεύσεις. Ο ίδιος ο Τσίπρας μετατρέπεται από ατού σε βαρίδι. Ήταν λοιπόν θέμα χρόνου να αποτυπωθεί και δημοσκοπικά η κατάρρευση των ΣυριζΑνελ, που είχε ήδη συντελεστεί στην κοινωνία.

5. Είναι ωστόσο φανερό ότι, ακόμη σήμερα δεν έχει μορφοποιηθεί ως λαϊκή απαίτηση ένα κίνημα πολιτικής αλλαγής. Προς το παρόν, κυριαρχεί η απαίτηση να φύγουν οι αποτυχημένοι. Το διαχρονικό ιστορικά στοίχημα παραμένει ζητούμενο για την ελληνική κοινωνία. Μόνο αν πεισθεί - εμπνευστεί για την ανάγκη μιας νέας προσπάθειας εθνικής συνεννόησης κι αναγέννησης, μπορούμε βάσιμα να προσβλέπουμε στο Μέλλον με αισιοδοξία.