Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Κωστής Μαραβέγιας, Δεν θα δώσουμε συγχωροχάρτι στους εκφραστές του διχαστικού κλίματος



Απερισκεψία, παιδικότητα, επιπολαιότητα, σαν γκρινιάρικο παιδί που δεν του κάνουν το χατίρι είναι σήμερα η αριστερά για τον Κωστή Μαραβέγια, που θεωρεί ότι ο τραμπούκος του χτες είναι ο φασίστας του σήμερα.

Είστε πάντα όσο αισιόδοξος φαίνεστε; 

«Δεν είμαι συνέχεια χαρούμενος, αλλά είμαι αισιόδοξος σαν χαρακτήρας. Ακόμα και στα πιο δύσκολα έχω μια διάχυτη αισιοδοξία. Δεν μπορώ να υποκριθώ. Προφανώς και αντιλαμβάνομαι τι συμβαίνει γύρω μου. Πάντα περνάμε προσωπικές κρίσεις, συλλογικές, κι αυτή είναι άνευ προηγουμένου _ακόμα δεν έχει ξεπεραστεί, αλλά αν αντιδράσουμε με κατήφεια και εσωστρέφεια θα παρασύρουμε και άλλους».

Κάποιοι σας χαρακτηρίζουν ελαφρύ.

«Όταν οι συνθήκες είναι περίεργες, όπως είναι τώρα, με μια γενικότερη απογοήτευση, είναι σαν κάποιος να σου λέει το δράμα του και εσύ να προσπαθείς να του πεις ότι η ζωή είναι ωραία. Αν είναι σκοτεινός και μαύρος, δύσκολα θα μπει σε ένα άλλο πνεύμα. Ενδεχομένως να φανταστεί ότι τον προσβάλλεις». 

Μήπως σας «κατηγορούν» ότι δεν είστε αριστερός; 

«Όχι, δεν νομίζω. Είναι κυρίως θέμα life style. Υπάρχουν κάποια στερεότυπα. Αν κάποιος έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής δεν μπορεί να εκφράσει και την άποψή του και τη θέση του για σοβαρά και φλέγοντα ζητήματα. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να δηλώσεις τι είσαι. Υπάρχει μια μυωπική εικόνα για ανθρώπους τους οποίους δεν ξέρουμε και τους κατατάσσουμε σε κουτάκια. Είναι ξεπερασμένα πράγματα αυτά. 
»Υπάρχει η διαλεκτική του twitter, η μετά-αλήθεια των social media, κι όλα αυτά βοηθούν στον αχταρμά. Να μην κρίνουμε με αφέλεια και παρορμητισμό, αλλά να ψάχνουμε λίγο περισσότερο. Έτσι μπορεί κάποιος να στοχοποιηθεί, όπως έχω στοχοποιηθεί εγώ».

Νοιώθετε ακόμα τσι;

«Νομίζω ότι αυτή η στοχοποίηση πέρασε. Δεν έχω ξαναδεχτεί ούτε απειλές ούτε τίποτα. Είχε ένα πικ τότε με το παγκάκι. Έγραψα μετά, σαν απάντηση ίσως, το τραγούδι για τη νεολαία και την Παρεξήγηση του Φάουστ. Κανείς δεν κάνει τον κόπο να διαβάσει κάτι παραπάνω. Θα δει μια δήλωση και θα βγάλει συμπεράσματα. Γι΄αυτό προτιμώ πλέον να απαντώ με τα τραγούδια μου και να δέχομαι οποιαδήποτε κριτική για τα τραγούδια μου».

Βλέπετε να αλλάζει το τοπίο γύρω μας; 

«Έχουν σιγήσει εκείνοι που ήταν επικριτικοί ως και διχαστικοί. Έγιναν πιο ήπιοι, ενώ αρκετοί έχουν δηλώσει δημοσίως όταν έκαναν λάθος και απογοητεύθηκαν. Αυτό το υπερκαταγγελτικό πνεύμα που κατάντησε διχαστικό, νομίζω ότι έχει λίγο απορροφηθεί, μαζί με την αίσθηση ενός γενικότερου κλίματος ότι θα ζήσουμε αυτά που δεν ζήσαμε ποτέ. Δεν είχαμε αναλύσει το θέμα πριν. Το αναλύσαμε μετά. Πρώτα κάναμε πράξη, μετά είδαμε ότι δεν πήγε καλά και αρχίσαμε να ψάχνουμε τι πήγε λάθος... Σπασμωδικός τρόπος λειτουργίας».

Εσείς δεν είχατε ελπίδες με την αριστερά; 

«Εγώ πάντα έχω ελπίδες για την αριστερά. Ακόμα έχω. Με την έννοια της πιο ευαίσθητης, ανθρωποκεντρικής, καλλιτεχνικής προσέγγισης. Αγαπώ αυτή την αριστερά και έχω υπάρξει μ΄αυτή την αριστερά όχι κομματικοποιημένος αλλά πολιτικοποιημένος. Αλλά είναι ένας τόσο ανοιχτός όρος το αριστερά. Γιατί για μένα αριστερά είναι και οι φιλελεύθεροι της Αμερικής και σίγουρα κάτι περισσότερο από αυτό που θεωρούμε σήμερα».

Αυτό που ζούμε σήμερα είναι αριστερά; 

«Αυτό που ζούμε σήμερα δεν νομίζω ότι μπορεί να βρει ακριβώς μια κατεύθυνση, προς τα που πηγαίνει. Είναι ένας δρόμος που έχει εκτυπωθεί προ πολλού και πηγαίνουμε όλοι μαζί με μικρές αποκλίσεις αριστερά, δεξιά. Αλλά είναι τόσο μικρές οι αποκλίσεις που στον ίδιο προορισμό θα φτάσουμε αλλά πολύ πιο αργά. Δεν είμαι όμως καχύποπτος. Δεν λέω ότι αυτή η αριστερά δεν προσπαθεί για το καλύτερο. Ούτε ότι υπάρχει μια δόλια στρατηγική έτσι ώστε να προσπαθεί μόνον για το δικό της το συμφέρον».



Πιστεύετε ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει στόχο;

«Δεν θέλω να μιλήσω προσωπικά για κανέναν. Πολλοί πάντως θέλουν το καλύτερο, ίσως δεν ξέρουν τον τρόπο. Όχι όμως ότι θέλουν το κακό. Όλο αυτό εμένα μου βγάζει μια παιδικότητα, με την έννοια της απερισκεψίας, της επιπολαιότητας. Χτυπήσαμε το χέρι στο τραπέζι και είπαμε ότι θέλουμε πίσω αυτά που είχαμε. Και τελικά καταλαβαίνεις ότι δεν ήταν αυτό που είχες στο μυαλό σου και σαν γκρινιάρικο παιδί επιμένεις και επιμένεις, κι όταν δεις ότι δεν σου κάνουν το χατήρι, αποσύρεσαι με έναν τρόπο ανώριμο».

Χωρίς να μεγαλώσεις; 

«Μπορεί μέσα από όλο αυτό να υπήρξε και μια περίοδος ενηλικίωσης την οποία θα μπορούσαν να καρπωθούν οι επόμενες γενιές. Σε ό,τι λέω βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Μπορεί και να χρειαζόταν αυτό. Αν το δούμε στη μεγάλη εικόνα και από μακριά, θα δούμε ένα κράτος πολύ νέο, ένα έθνος νεότατο, με πολλούς πολέμους, που μάλλον δεν είχε τον χρόνο για ζυμώσεις και ωρίμανση. Μπορεί να είναι μέρος της ενηλικίωσης».

Στοιχεία εκφασισμού έχετε παρατηρήσει;

«Ναι, και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα για μένα. Τα εντοπίζω στην καθημερινότητα, στον δημόσιο λόγο, στη Βουλή, παντού. Παντού τα βλέπω. Εγώ θυμάμαι την Ελλάδα από τον Ανδρέα Παπανδρέου και μετά - κομβικό σημείο. Θυμάμαι τον τραμπουκισμό. Θυμάμαι στη γειτονιά μου, στο Αγρίνιο που μεγάλωσα, να ακούω φασαρίες και να μου λέει η μάνα μου, “μη φοβάσαι αγόρι μου, τραμπούκοι είναι”. Πιθανόν ο τραμπούκος του τότε είναι ο φασίστας του σήμερα. Πρέπει να φωτίσουμε το καλό, το διαφορετικό, την ελπίδα, ώστε να μην βρουν συμπαραστάτες όσοι έχουν μια τέτοια τάση.

Άρα δεν βλέπετε βελτίωση;

«Δεν πιστεύω ότι η ανθρωπότητα πάει πίσω, μιλώντας πάντα για τη μεγάλη εικόνα. Τώρα βρισκόμαστε σε μια κάμψη, σε μια καμπή. Για μένα η χειρότερη περίοδος πέρασε. Δεν πιστεύω ότι μπορεί να πάμε σε ένα εθνο-λαϊκιστικό μέτωπο στην Ελλάδα. Διαλύθηκε αυτό που πήγε να δημιουργηθεί. Δεν υπάρχει περίπτωση να ελέγξεις τον τύπο σε μια εποχή που τα social media είναι τόσο ελεύθερα».

Μήπως έχετε αρχίσει να αυτολογοκρίνεστε;

«Όχι δεν αυτολογοκρίνομαι. Πάντα όμως χρειάζεται μια μικρή αυτοκυριαρχία, ένας αυτοέλεγχος. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι που βιάζονται να πουν κάτι, μετά το μετανιώνουν, όπως αυτό το φρικτό που ειπώθηκε για τον Σταύρο Θεοδωράκη από τη Ραχήλ Μακρή. Όταν κάποιος εκφράζεται καλλιτεχνικά και μουσικά, προφανώς και αποτυπώνει την έκρηξη της στιγμής, το θυμικό του». 

Εσείς μετανιώσατε για όσα είπατε στο παρελθόν; 

«Δεν μετάνιωσα αλλά φοβήθηκα. Δεν θα δώσουμε συγχωροχάρτι σ΄ αυτούς που ήταν εκφραστές του διχαστικού κλίματος. Από την άλλη πρέπει να είμαστε λίγο περισσότερο επιεικείς. Μια μεγάλη ανοιχτή πληγή είναι η απουσία πολλών καλών μυαλών, που τους συναντώ και εκτός Ελλάδος και των οποίων η βαθειά επιθυμία είναι να γυρίσουν. Είμαι υπέρ της φυγής, είμαι παιδί της φυγής... Είναι αστείο να τους λέμε προδότες. Και είμαι σίγουρος ότι οι καλύτερες μέρες θα έρθουν όταν γυρίσουν κι εκείνοι πίσω. Κι ίσως τότε αυξηθεί και η παραγωγικότητα και η ποιότητα».

Πιστεύετε στο νέο, στην ηλικία; Η γενιά σας είναι τώρα στα πράγματα... 

«Υπάρχει πάντα η ελπίδα με τη νέα γενιά. Ο ριζοσπαστισμός και η αλλαγή έρχονται με τους νέους, αλλά ξέρουμε πολύ καλά ότι ο νους και ο τρόπος σκέψης έχουν δική του ηλικία. Δεν έχει να κάνει με το σώμα, αλλά με τις εμπειρίες. Παρατηρώ μια έλλειψη αφοσίωσης και ασκητισμού. Να αφιερωθείς σε κάτι. Όχι αδίκως υπάρχει μια σχετική ρετρολαγνεία, και το λέω αρνητικά όταν αυτή εκφράζεται σε μεγάλο βαθμό γιατί σε πάει πίσω. Βλέπουμε μια διάσπαση, μια μη επικέντρωση». 

Στα Εξάρχεια πηγαίνετε; 

«Όχι όπως πήγαινα. Είχα τις παρέες μου εκεί το στούντιο, ήταν η γειτονιά μου, ας πούμε, μαζευόμασταν. Αλλά έφυγαν και οι φίλοι μου από εκεί. Για μένα το σημαντικό είναι να μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα όλοι μέσα στην πόλη, μέσα στη χώρα. Από εκεί και πέρα είναι υγιής και ο πυρήνας που θέλει να εκφραστεί με αυτόν τον τρόπο, χωρίς τη βία βέβαια. Όχι στη βία». 

Τι είναι η «Λυσιστράτη»;

«Είναι η θηλυκή πλευρά αυτού του κόσμου, η πιο νουνεχής, συμβολική και ειρηνική, υπέρ της αδελφοσύνης και της ενότητας. Κι έρχεται σε μια περίοδο που είναι καίρια. Είναι ένα σύμβολο η Λυσιστράτη, με την έννοια της παγκόσμιας μήτρας».

Ο Αριστοφάνης παρουσιάζει παράλληλα το γελοίον του ανδρός. Η μουσική που γράφετε είναι υπέρ της γυναίκας;  

«Η αλήθεια είναι ότι το έλαβα υπόψιν μου. Εχω χρησιμοποιήσει πιο πολύ λυρισμό, που είναι ταυτόσημος με τη γυναικεία θέση και φύση. Κι ας βγάζει τόσο δυναμισμό αυτή η γυναίκα, κι ας είναι μπροστά. Χρησιμοποιώ επιπλέον πιο ντελικάτα όργανα, πιο ευαίσθητα, πιο εκφραστικά. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχει νεύρο και ρυθμός. Γιατί υπάρχουν αντίπαλοι και μάχες. Κι όλο αυτό με χιούμορ, καυστικό και ειρωνικό τρόπο». 

Τα δύο φύλα αγγίζουν την ισότητα;

«Έχει βελτιωθεί η κατάσταση. Αλλά δεν έχουμε φτάσει στην απόλυτη ισότητα, δεν ξέρω κι αν γίνεται. Είναι ουτοπικό. Υπάρχει ένα μικρό έλλειμμα που πρέπει να ξεπεράσουμε, υπάρχει περιθώριο. Ακόμα όμως υπάρχουν θέσεις εργασίας που δεν μπορούμε να δούμε μια γυναίκα... Ελπίζω ότι θα πάψει το φύλο να προσδιορίζει τα πράγματα κοινωνικά, επαγγελματικά, ταξικά. Προφανώς υπάρχουν αντικειμενικά κάποια θέματα που θα παραμείνουν ίδια, όπων η μητρότητα. Και ο άντρας παραμένει πιο βίαιος, με πιο έντονη σωματικότητα».

Τι σας προσφέρουν τα live, οι περιοδείες;

«Από τα live αντλώ πολλή όρεξη γι΄ αυτό που κάνω. Αν δεν έχεις την άμεση επικοινωνία και την ανταπόκριση από το κοινό, δεν παίρνεις την απαραίτητη κηροζίνη. Δεν είναι εύκολο να είσαι δημιουργικός και να έχεις έμπνευση. Δεν είναι αυτονόητο αυτό. Όταν βλέπεις το χαμόγελο του κόσμου στο τέλος, λες ότι έπιασε τόπο αυτό που έκανες».

Έχετε εισπράξει αρνητισμό στις συναυλίες σας;

«Ναι, όχι τόσο σε δικό μου live αλλά σε άλλου, όπου εμφανίστηκα αυτοσχέδια. Είπε κάποιος κάτι σχετικά με το παγκάκι. Προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να απαντήσω. Σε όλους απαντάω. Αλλά μη νομίζεις, και στον έπαινο δεν είναι εύκολο. Όταν σου λέει η άλλη “είσαι θεός», τι απαντάς;». 

Γεμίζουν οι συναυλίες σας...  

«Και είμαι πολύ χαρούμενος. Οταν έχεις ξεκινήσει να παίζεις με πέντε – έξι από κάτω και τώρα ξέρεις ότι οι χώροι δεν θα είναι άδειοι, είναι ένα πολύ δυνατό συναίσθημα αυτό. Εχεις την ελευθερία να είσαι δημιουργικός. Στον ύπνο μου βλέπω ακόμα εφιάλτες ότι κάνω συναυλίες και είμαι μόνος μου, ή ότι είναι λίγοι και φεύγουν. Από τα δεκαοκτώ μου το σκέφτομαι αυτό. Αλλά το βίωσα κιόλας. Πολλές άδειες αίθουσες. Πηγαίναμε με την προσδοκία να έχουμε κόσμο, αλλά τίποτα». 

Σκέφτεστε τον γάμο; 

«Γενικά δεν είμαι ένθερμος οπαδός του γάμου, της συμβίωσης. Δεν μου αρέσει . Αλλά δεν είμαι καθόλου μοναχικός τύπος. Μεγάλωσα σε μια δεμένη οικογένεια. Πιστεύω στο μαζί». 


Αναδημοσίευση από-  http://www.iefimerida.gr

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

ΣΥΡΙΖΑ – Συμβασιούχοι, τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…



  • Τα παιχνίδια του ΣΥΡΙΖΑ με τους συμβασιούχους,  η κοροϊδία, οι ψεύτικες ελπίδες, η άκρατη πολιτική εκμετάλλευση
  • Για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους χάιδευαν τ΄ αυτιά των εργαζομένων, τους έταζαν ότι θα γίνουν αορίστου χρόνου και τώρα τους ζητάνε να επιστρέψουν ο καθένας από δέκα χιλιάδες ευρώ

Η πρώτη ανανέωση των συμβάσεων έγινε το 2015 με τροπολογία του κ. Σκουρλέτη όχι ως υπουργού Εσωτερικών αλλά Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Πίστευε ότι, με τέτοια τερτίπια μπορεί να  τερματίσει την ομηρία αυτών των εργαζομένων, όμως λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί τεράστιο πρόβλημα.

Ήρθε το μπλοκάρισμα στις ανανεώσεις των συμβάσεων από το Ελεγκτικό Συνέδριο, που τις έκρινε παράνομες και αντισυνταγματικές.  Αλλά και το άρθρο 103 του Συντάγματος απαγορεύει ρητά τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου.

Ουσιαστικά, λοιπόν, το υπουργείο Εσωτερικών δεν μπορεί να μετατρέψει τις συμβάσεις αυτές σε αορίστου χρόνου. Ούτε να  μοριοδοτήσει  τους εργαζόμενους στην περίπτωση που προκηρυχτεί διαγωνισμός  μέσω ΑΣΕΠ.

Έχει πελώριες ευθύνες ο κ. Σκουρλέτης, γιατί ψευδώς  καλλιεργούσε προσδοκίες για παραμονή τους  στην εργασία  και μετατροπή της σύμβασής τους σε αορίστου χρόνου. Ενώ τώρα τους καλεί σε μια εβδομάδα να φύγουν από την εργασία τους λόγω του ότι δεν ανανεώνεται η σύμβασή τους.

Οι κυβερνητικές αστοχίες είναι πολλές και αλλεπάλληλες. Είναι ολοφάνερο ότι μοίρασαν δεξιά κι αριστερά ανέξοδες υποσχέσεις για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους.  Όπως ότι, θα επαναπροκηρυχθούν οι θέσεις μέσω ΑΣΕΠ για να προσληφθούν ως μόνιμοι στους δήμους οι εργαζόμενοι με αορίστου χρόνου σχέση εργασίας. Και  ότι, όσοι εργάζονται σήμερα θα μοριοδοτηθούν με επιπλέον μόρια, έτσι ώστε να επαναπροσληφθούν στις εργασίες τους.

Σε όλη αυτή την ιστορία η κυβέρνηση κράτησε μακριά την Τοπική Αυτοδιοίκηση, που μόνο αυτή γνωρίζει αν και που χρειάζονται προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.  Στην αρχή ο κ. Σκουρλέτης ζήτησε από τους δημάρχους να παραμείνουν στις εργασίες τους όλοι χωρίς εξαίρεση οι εργαζόμενοι με σύμβαση έργου στην καθαρότητα. Κι ότι ο ίδιος τάχα θα διευθετούσε το πρόβλημα. Στη συνέχεια το Ελεγκτικό Συνέδριο ανέτρεψε όλους αυτούς τους σχεδιασμούς κι ερασιτεχνισμούς.

Τώρα, αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους, πελαγοδρομούν στα αδιέξοδα τους, δυναμιτίζοντας τη δημόσια υγεία και αμαυρώνοντας την εικόνα της χώρας στην αιχμή της τουριστικής περιόδου.


Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Ευθύνες Σπίρτζη για την μη επέκταση του Προαστιακού στην Ανατ. Αττική



Όπως αποκαλύπτει ο βουλευτής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Γιάννης Μανιάτης:

Πρόσφατα, ο Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Έργων και ΕΣΠΑ με  απόφαση του απέρριψε την Αίτηση Χρηματοδότησης της Πράξης «Κατασκευή της προαστιακής σιδηροδρομικής γραμμής από τον κόμβο Κορωπίου έως τον τερματικό σταθμό του Λιμένα Λαυρίου».

Άλλη μια τρανταχτή απόδειξη της προχειρότητας με την οποία πολιτεύεται στον τομέα της ωρίμανσης των έργων ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών κ. Σπίρτζης.

Αναρωτιέται ο πολίτης πώς είναι δυνατόν, ένα έργο που αποτελεί συνέχεια των Διευρωπαϊκών Αξόνων, να απορρίπτεται, διότι “η πρόταση αξιολογήθηκε αρνητικά στο πρώτο στάδιο, που αφορούσε τον έλεγχο πληρότητας κι επιλεξιμότητας”.

Πώς είναι δυνατόν να μην γνώριζαν οι Υπηρεσίες του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών τις απαιτήσεις του Προγράμματος, όταν αυτές είναι απολύτως γνωστές και με σαφήνεια προσδιορισμένες;

Οι απαντήσεις είναι προφανείς: είτε ο κ. Σπίρτζης δεν έχει ιδέα για τις απαιτήσεις του Προγράμματος, είτε προσπαθεί εντέχνως  να μεταθέσει τις δικές του ευθύνες κι  αστοχίες στον εξίσου κακό Υπουργό Ανάπτυξης!

Λείπει η σοβαρότητα της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.


Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Μάχες οπισθοφυλακών στο Δήμο Διονύσου…




Και στο βάθος του ορίζοντα, οι δημοτικές εκλογές του 2019
Αυτό εξηγεί το άγχος, που έχει κυριαρχήσει στις τάξεις των παρατάξεων της αντιπολίτευσης, πλην αυτής που πρόσκειται στο ΚΚΕ. Και κάποιων άλλων εξαιρέσεων, που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Τρία χρόνια τώρα, δεν ξεπέρασαν ποτέ το σοκ των εκλογών του 2014. Και σήμερα έχουν μπει σε ένα νέο φαύλο κύκλο. Βλέπουν κατά βάση το αδιέξοδο τους και κινούνται συνεχώς σπασμωδικά. Αλλά αυτό δεν συνιστά υπεύθυνη στάση με γνώμονα τα συμφέροντα των πολιτών.

Για ένα αδειανό πουκάμισο
Ασύντακτος κλεφτοπόλεμος, αλληλοσυγκρουόμενες τακτικές κινήσεις χωρίς στρατηγική στόχευση, πέραν μιας αμυντικής περιχαράκωσης, εμφανής αγωνία για τα μελλούμενα. Ένας υποτιθέμενος πόλεμος φθοράς προς την δημοτική αρχή, που καταλήγει μπούμεραγκ. Καρικατούρα υπεύθυνης αντιπολιτευτικής στάσης, κακέκτυπο αντιγραφής άλλων εποχών από το παρελθόν ασύμβατων με την πραγματικότητα και τις ανάγκες της.

Έλλειψη οράματος και προοπτικής
Πολλοί από τους σημερινούς πρωταγωνιστές στο χώρο της αντιπολίτευσης, δοκιμάστηκαν και σε προηγούμενες δημοτικές περιόδους χωρίς επιτυχία οι περισσότεροι. Εμφανής η απουσία ηγετικών ικανοτήτων, πέραν μιας άκρατης δημόσιας παράθεσης προσωπικών φιλοδοξιών. Απουσία πνεύματος συλλογικότητας και σύνθεσης, παρά μόνο μια αφελής προσδοκία υπόγειας ποδηγέτησης των δημοτικών εξελίξεων. Κάτι κουρασμένα παλληκάρια.

Μια προδιαγεγραμμένη πορεία στο κενό
Έτσι θα πορευτούν μέχρι τις εκλογές του 2019, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Χωρίς να ενσωματώσουν στην προβληματική τους κανένα δίδαγμα από την μέχρι σήμερα πορεία τους. Γι΄ αυτό και η αποτυχία θα είναι σίγουρη για μια ακόμη φορά. Αυτό είναι που τους ταράζει σφόδρα. Η αδυναμία να παρέμβουν στις εξελίξεις θετικά, η ανικανότητα να αρθρώσουν καινοτόμο κι εναλλακτικό δρόμο, η συνειδητοποίηση ότι οδηγούνται στο περιθώριο.

Ας πρόσεχαν…

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Ο Τσακαλώτος εγκλώβισε τον Τσίπρα (στην σκληρή πραγματικότητα)...

Ο Πρωθυπουργός είχε ονειρευτεί μία πολιτική διαπραγμάτευση διεκδικώντας τα πάντα. Τελικά πήρε την πρόταση του Σόιμπλε και πανηγυρίζει με ψεύτικα χαμόγελα. Ο υπουργός Οικονομικών είχε προειδοποιήσει εγκαίρως και εμφανίζεται πλέον πολύ ενισχυμένος στο εσωκομματικό παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ…

Γράφει ο  Άγγελος Κωβαίος, http://www.protagon.gr

Εδώ και μήνες, όσο τραβούσε αυτή η διαπραγμάτευση που θα μπορούσε και θα έπρεπε να έχει κλείσει ήδη από πέρυσι, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος λένε πολύ διαφορετικά πράγματα.

Οταν αποφασιζόταν η «καθυστέρηση» και η διεκδίκηση «πολιτικής λύσης» από το Μέγαρο Μαξίμου, ο υπουργός Οικονομικών έλεγε ότι όσο καθυστερούμε «καιγόμαστε». Ηξερε ότι αυτό που έλεγε ο Πρωθυπουργός, περί πολιτικής λύσης, δεν υφίσταται καν…

Οταν το Μέγαρο Μαξίμου εξέδιδε τον Φεβρουάριο non paper και πανηγύριζε το τέλος της λιτότητας, τόσο ο Τσακλώτος «φόρτωνε», φτάνοντας στο σημείο να το πει: «Δεν πανηγυρίζουμε το τέλος της λιτότητας».

Οσο ο Αλέξης Τσίπρας την Παρασκευή έστηνε μία άτσαλη επικοινωνιακή υπερπαραγωγή, με επισκέψεις στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, «διαγγέλματα» και πανηγυρικούς τόνους, ο κ. Τσακαλώτος εμφανιζόταν πολύ πιο μετρημένος. «Δεν είναι επαρκής η περισσότερη σαφήνεια που πετύχαμε, αλλά δεν θεωρούμε ότι το τέλειο είναι ο εχθρός του καλύτερου», είχε ήδη δηλώσει από το Λουξεμβούργο μετά το τέλος του Eurogroup.

Κάτι αντίστοιχο είχε πει και η Κριστίν Λαγκάρντ. «Δεν είναι η καλύτερη λύση, είναι η δεύτερη καλύτερη»… 

Από τη Ηρώδου Αττικού όμως ήδη από το βράδυ της Πέμπτης έλεγαν αγωνιωδώς ότι «πήραμε όσα θέλαμε». Και ο Πρωθυπουργός στο «διάγγελμά» του της Παρασκευής πανηγύριζε: «Χθες ήταν, μετά από καιρό, μια πολύ καλή μέρα για την Ελλάδα. Γιατί πήραμε τελικά αυτά που διεκδικούσαμε, αλλά και αυτά που δικαιούμασταν».

Ο κ. Τσίπρας είναι γνωστό ότι θεωρεί πως δικαιούται τα πάντα. Ο κ. Τσακαλώτος, που συμμετέχει στην «διαπραγμάτευση» από την πρώτη ημέρα, ξέρει ποια είναι τα περιθώρια. Και προσπαθεί απλώς να κάνουν μία ιδιότυπη, αριστερίστικη πολιτική διαχείριση στο εσωτερικό. Με κύριο οχημα την παραδοξότητα των 53+, που χτυπούν μια στο καρφί και μια στο πέταλο.

Αυτό που ίσως δεν έχει αξιολογήσει ο Πρωθυπουργός όσο θα έπρεπε, είναι ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μελετά και γνωρίζει κάθε του κίνηση και λέξη. Και ότι είναι πιο σκληρός παίκτης από αυτόν. Θα έπρεπε να το γνωρίζει, θα είχε γλιτώσει και τον εαυτό και εμάς από πολλά βάσανα.

Ετσι, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, παίζοντας το δικό του παιχνίδι, είπε ξεκάθαρα την προηγούμενη εβδομάδα ότι δεν θεωρεί αξιόπιστο συνομιλητή τον κ. Τσίπρα. Σε αντίθεση με τον κ. Τσακαλώτο.

Εκ του αποτελέσματος: Το Μέγαρο Μαξίμου για μία ακόμη φορά δημιούργησε πολύ φασαρία για το τίποτε. Εμφανίστηκε να ζητεί τα πάντα και έμεινε με την μοναδική εναλλακτική: το σχέδιο του Σόιμπλε, με κάποιες φραστικές φιοριτούρες. Σύρθηκε έτσι στην γραμμή Τσακαλώτου, τον οποίο μέσω διαρροών κατηγορούσαν εσχάτως διάφοροι ότι έφερε τον Πρωθυπουργό προ τετελεσμένου στα τελευταία Eurogroup.

Με λίγα λόγια, ο Τσακαλώτος ακύρωσε τον Τσίπρα και βρίσκεται ένα βήμα πριν την επίτευξη της βασικής του επιδίωξης: την ανάληψη συλλογικής πολιτικής ευθύνης για ό,τι συμβαίνει και όποια συμφωνία υπογράφει η μονίμως υποχωρούσα κυβέρνηση.

Ακόμη και αν ο Πρωθυπουργός θα επιθυμούσε την αντικατάστασή του, τώρα μοιάζει αδύναμος να προχωρήσει σε αυτήν. Θα μοιάζει σαν να ξεκινά από το μηδέν. Είναι πολύ αργά για κάτι τετοιο και δεν πρέπει να ξεχνά κανείς: υπάρχει και τρίτη αξιολόγηση. Το τι επιθυμεί ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών είναι τώρα μάλλον σημαντικότερο.

Εν κατακλείδι: το νέο εσωκομματικό παιχνίδι στον ΣΥΡΙΖΑ τώρα ξεκινά και ο Τακαλώτος εμφανίζεται ενισχυμένος, έχοντας εγκλωβίσει τον Τσίπρα – στην πραγματικότητα.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Και τώρα; Η «νίκη» ήρθε, καλόν ύπνο…


Γράφει ο  Γιώργος Καρελιάς, http://www.protagon.gr

Αυτό που έγινε στο Λουξεμβούργο είχε αποφασιστεί πριν από ένα χρόνο, όταν ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθάρισε ότι θα μείνει στην εξουσία τουλάχιστον έως το τέλος του 2018. Οσα μεσολάβησαν ήταν παιχνίδια προπαγάνδας. Για να νομίζει (και) η αντιπολίτευση ότι είναι ξύπνια.

Αυτό που έγινε στη συνεδρίαση του Eurogroup αποτυπώθηκε στη δήλωση του υπουργού Οικονομικών μιας μικρής χώρας, της Σλοβακίας: «Αναμένω σήμερα ότι ο Ευκλείδης θα φύγει με μια βαλίτσα γεμάτη λεφτά». Ετσι το βλέπουν οι ξένοι. Βλέπουν, δηλαδή, τα λεφτά που δίνουν στην Ελλάδα.

Αυτό έγινε, πήραμε τη δόση. Αφού εμείς είχαμε  πάρει τα μέτρα. Και τέλος. Η μεγάλη προσδοκία για ρύθμιση του χρέους έμεινε προσδοκία, αφού ήταν εξαρχής χίμαιρα σε αυτή τη φάση. Εκλογές στη Γερμανία γαρ. Μέχρι να το καταλάβουν στην κυβέρνηση πέρασαν από σαράντα κύματα, αν και υπάρχει πάντα η υποψία ότι το ήξεραν, αυτή τη φορά δεν επρόκειτο για αυταπάτη.

Δηλαδή, αυτό που έγινε στη χτεσινή συνεδρίαση του Eurogroup είχε αποφασιστεί πριν από ένα χρόνο, όταν ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ αποφάσισαν ότι θα παραμείνουν στην εξουσία πάση θυσία τουλάχιστον έως το τέλος του 2018. Λίγοι το λέγαμε από τότε, όταν οι περισσότεροι έβλεπαν «αδιέξοδο», «ρήξη» και «εκλογές». Ακόμα και κόμματα της αντιπολίτευσης έβλεπαν για πολύ καιρό ότι ο Τσίπρας θα κάνει «ηρωϊκή έξοδο». Η «λογική» αυτή είναι η νίκη της κυβερνητικής προπαγάνδας, η οποία αποτυπώθηκε ακόμα και χτες, λίγες ώρες πριν συνεδριάσουν οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης (εδώ και εδώ).

Και τώρα ποια θα είναι η συνέχεια; Η αναμενόμενη για όσους μπορούσαν να παρατηρήσουν με στοιχειώδη νηφαλιότητα την κυβερνητική τακτική. Ηδη ο Πρωθυπουργός έσπευσε να χαρακτηρίσει προκαταβολικά την προαναγγελθείσα συμφωνία. Η «νίκη», λοιπόν, ήρθε. Ετσι κι αλλιώς θα ερχόταν, αφού η απόφαση για συμφωνία ήταν ειλημμένη. Δεν έχει σημασία αν η συμφωνία αυτή αφήνει τη χώρα εκτός ποσοτικής χαλάρωσης (το περίφημο QE), που ήταν μόλις πριν από λίγες μέρες βασικός στόχος. Δεν έχει σημασία που η πολυπόθητη λύση για το χρέος πάει στο ράφι του 2018.

Σημασία έχει η «νίκη» των «καλών», που είπε ο Τσίπρας. Και δεν εννοούσε, βεβαίως, ότι «καλός» είναι ο Σόιμπλε. Αυτός νίκησε μεν και θα πάει ήσυχος στις εκλογές του Νοεμβρίου και σιγά μη νοιάζεται για τον «τίτλο» του «καλού». Αυτόν τον χαρίζει στον φίλο του τον Τσακαλώτο (εδώ).
Κάπως έτσι τελειώνει αυτή η φάση του σίριαλ «αξιολόγηση και χρέος». Με άλλη μια «νίκη» σαν κι αυτήν που ανέφερε το κ. Τσίπρας, η οποία θα φέρει χαλάρωση και ησυχία και έναν βαθύ ύπνο για όλους έως του χρόνου το καλοκαίρι.

Εν τω μεταξύ, μόλις επιστρέψει ο κ. Τσακαλώτος και ενημερώσει τον κ. Τσίπρα για τη «νίκη» στο Eurogroup, ας θυμηθούν την επίκαιρη (λόγω τριακονταετίας από το 1987) δήλωση του Νίκου Γκάλη: «Είδα στα μάτια των αντιπάλων μας ότι θα τους νικούσαμε».

Και ας γελάσουν μαζί για την «ήττα» του Σόιμπλε…

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Ακου Παυλή, αντράκι μου…


Γράφει ο  Δημήτρης Καμπουράκης, http://www.protagon.gr
 
Επειδή είσαι μικρότερος από μένα, πρόσεξε αυτά που σου γράφω, γιατί κάτι παραπάνω από σένα ξέρω:

Πρώτον: Οι καλοί άντρες πρέπει να ‘ναι δίκαιοι άντρες. Ξέρεις πως στο κείμενο μου στο Protagon για την φωτογραφία σου (για το οποίο έγινε τόσος ντόρος), ούτε σε αδίκησα ούτε σε πρόσβαλα. Και από την εκπομπή μου στο Mega, σου ‘χα φερθεί άψογα για τα υπουργικά σου πεπραγμένα. Κι αυτό το γνωρίζεις, απλώς εντέχνως το παραλείπεις. Εγώ ήμουν ακριβοδίκαιος απέναντι σου. Εσύ δεν ήσουνα εντάξει απέναντι μου, μ’ αυτό το κατεβατό που έγραψες μέσα στο οποίο τα τσουβάλιασες όλα. Ας είναι… Στο κείμενο μου, ούτε εσένα για την φωτογραφία έψεξα, ούτε τους Σφακιανούς σχολίασα αρνητικά. Καταλαβαίνω ότι σε πείραξε η τελευταία παράγραφος, που έλεγε πως ξεφτιλίζεις το πιστόλι που βαστάς. Μεταξύ μας, δεν σε νοιάζει που σου το ‘γραψα εγώ, σε νοιάζει μήπως σου το πούνε οι δικοί σου στα χωριά σου. Αμ δε θα το γλυτώσεις Παυλή μου. Ήδη το λένε στα καφενεία, είναι θέμα χρόνου να σου το πετάξουνε και κατάμουτρα.

Δεύτερον: Χαίρομαι που είσαι από οικογένεια που έβγαλε τόσους σπουδαγμένους ανθρώπους και αγωνιστές και βιοπαλαιστές. Αλλά τι σχέση έχουν αυτοί με την δική μας υπόθεση; Γιατί τους αναφέρεις; Μπράβο σας, ειλικρινά. Πλην σε ενημερώνω ότι έχω κι εγώ πατέρα καταδικασμένο και βασανισμένο απ’ τους Γερμανούς, μπαρμπάδες αντάρτες και καπετάνιους του ΕΛΑΣ και κυνηγημένους κι εξορισμένους και αρκετούς κοντοσυγγενείς με τα ονόματα τους χαραγμένα σε μαρμάρινες στήλες πεσόντων. Ε και; Τι θα κάνουμε τώρα; Θα βγάλουμε έξω τους προγόνους μας και θα… μετρήσουμε την δόξα τους; Η τιμή δεν κληρονομείται Παυλή μου. Σημασία έχει τι είσαι εσύ και τι είμαι εγώ, άσε ήσυχα τα ξαδέρφια ή τσ’ αποθαμένους μας.

Τρίτον: Λες ότι είμαι στρατευμένος σε μια εκστρατεία δολοφονίας του χαρακτήρα σου. Αμ δεν έχεις ιδέα τι πραγματικά σημαίνει δολοφονία χαρακτήρα, αν και το κάνατε συστηματικά όλοι σας στον ΣΥΡΙΖΑ απ’ το 2010. Αυτό που ζείτε εσείς τώρα, είναι γιορτή νηπιαγωγείου μπροστά σ’ αυτό που είχατε εξαπολύσει εναντίον των πολιτικών σας αντιπάλων ή όσων είχατε επιλέξει ως αντιπάλους. Διότι εσείς κυκλοφορείτε στον δρόμο και να σας βλέπουν ως ανίκανους, ιδεοληπτικούς, καρεκλοκένταυρους και κολοτούμπες με τους οποίους γελούνε. Στους προηγούμενους, εσείς είχατε βάλει την σφραγίδα του προδότη, του πουλημένου και του Γερμανοτσολιά, οπότε ο κόσμος λίγο ήθελε να τους λιντσάρει. Εχει μια διαφορά, έτσι;

Τέταρτον: Γράφεις ότι η δολοφονία του χαρακτήρα σου (στην οποία μετέχω), σχετίζεται με την προσπάθεια σου να καθαρίσεις την κόπρο του ΚΕΕΛΠΝΟ. Να σου πω… δυο χρόνια τώρα μας έχεις πρήξει με το ΚΕΕΛΠΝΟ. Όλο το καθαρίζεις κι όλο ακάθαρτο απομένει το άτιμο. Άντε καθάρισε το επιτέλους και στείλε στην φυλακή όσους κάνανε κομπίνες να ησυχάσουμε τέλος πάντων. Διότι αργείς Παυλή, πολύ αργείς και μου φαίνεται παράξενο. Προσωπικά, ούτε απ’ έξω απ’ το ΚΕΕΛΠΝΟ δεν έχω περάσει. Εσένα όμως, μάλλον σε βολεύει να το κραδαίνεις έτσι βρώμικο, μόλις αποπειραθεί κανείς να κριτικάρει την πολιτική σου. Ωραία πατέντα.

Πέμπτο και σοβαρότερο: Αναφορικά με την θητεία μου στο Mega και πόσο παπαγαλάκι ήμουν και τα γνωστά που κουραστικά επαναλαμβάνεις. Δυο είναι οι επιλογές: Στην πρώτη, εγώ είμαι ένας δημοσιογράφος που λέω τις απόψεις μου (με τις οποίες διαφωνείς) κι εσύ είσαι ένας υπουργός που ασκεί πολιτική (με την οποία εγώ διαφωνώ.) Απλά και έντιμα πράγματα, χωρίς δίκες προθέσεων. Αν προτιμάς την δεύτερη επιλογή, εγώ είμαι ένας πληρωμένος κονδυλοφόρος του παλιού συστήματος κι εσύ (μαζί με τον Αλέξη σου) είσαι ένα ανδρείκελο των Γερμανών που σε φέρανε στην εξουσία για να τελειώσεις την δουλειά των προηγούμενων και καλοπληρώνεσαι γι αυτό ως υπουργός. Διάλεξε και πάρε. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Συνεννοηθήκαμε Παυλή;

Εκτο: Έχεις δίκιο ότι στο κείμενο μου δεν αναφέρθηκα στις μπαταριές που πέσανε στην κηδεία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Παράλειψη μου, αλλά -ευτυχώς για μένα- στη ραδιοφωνική μου εκπομπή στον Real fm, αναφέρθηκα στο γεγονός καταδικάζοντας το ρητά και απερίφραστα. Θα βρεις εύκολα το απόσπασμα, αφού στην Κουμουνδούρου έχετε ολόκληρο μηχανισμό με υπαλλήλους που γράφουν τους σταθμούς και τους απομαγνητοφωνούν. Ένα τηλεφώνημα κάνε και τα παιδιά θα σου το φέρουνε στο γραφείο. Άντε, να κάνουνε κι αυτά καμιά δουλειά.

Εβδομο: Γράφεις ότι με το κείμενο μου «δίνω πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης για μελλοντική μου αξιοποίηση». Δεν αντιλαμβάνομαι το πνεύμα σου υπουργέ. Δηλαδή, όταν εσύ στρογγυλοκάθεσαι στην υπουργική καρέκλα κι έχεις τις γραμματίνες σου, τους οδηγούς σου, τους μισθούς σου και τα ταραταζούμ σου, είσαι έντιμος και καθαρός αγωνιστής, έτσι; Αλλά αν τύχει και το σκεφτεί κανένας άλλος, είναι ύποπτος και υποχείριο και άθυρμα που πρέπει εκ’ των προτέρων να καταδικαστεί. Μωρέ μπράβο! Εσύ Παυλή μου, δεν θέλεις μόνο την πίτα ανάκερη και τον σκύλο χορτάτο, παίρνεις και τον σκύλο και φεύγεις.

Ογδοο: Έχε κατά νου λοιπόν, πως ούτε σκέψη έχω, ούτε πρόταση από κανέναν να «αξιοποιηθώ». Αλλά επειδή πολύ ψηλά έχετε πάρει μερικοί-μερικοί τον αμανέ, μην το πολυαναφέρεις γιατί μου θυμίζεις λαγό που τρίβει τη φτέρη. Βάρδα μην μου την βαρέσει, γιατί δεν σε συμφέρει. Την σκόνη μου θα δεις όχι μόνο στον νομό αλλά και στην ίδια την περιοχή σου. Οπότε άσε με ήσυχο στην (βρώμικη) δημοσιογραφία μου και κάνε εσύ το σώου σου κάτω, όσο προλαβαίνεις ακόμα. Γιατί σε βλέπω σύντομα να ξαναγυρίζεις στην Ιατρική και πολύ καλά θα κάνεις καθότι είσαι εξαίρετος γιατρός μαθαίνω.

Ενατο: Δεν έχω αντίρρηση να μονομαχούμε εκ’ του μακρόθεν ως το 2116 που σταματά η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας απ’ τους δανειστές, την οποία εσύ τιμημένα υπερψήφισες. Έχω άπλετο χρόνο εγώ, εσύ όμως έχεις υπουργικά καθήκοντα. Κάμε ό,τι νομίζεις. Εγώ το διασκεδάζω πάντως.

Δέκατο: Να ξέρεις ότι την πορεία του ανθρώπου σε τούτο τον κόσμο δεν την καθορίζουν ούτε οι γνώσεις του, ούτε η ιδεολογία του, ούτε η δουλειά του, ούτε η εξυπνάδα ή η βλακεία του. Ο χαρακτήρας μας είναι η μοίρα μας. Εχε το κατά νου, για να ξέρεις που να ρίξεις τις ευθύνες όταν θα κυκλοφορείς ξεπεζεμένος και πολύ ολίγοι θα σε χαιρετούνε Παύλο Πολάκη.